donderdag 30 december 2010

En dat was 2010

Zornig´s oudejaarsoverpeinzingen in 100 tweets

er zit een man tegenover mij, koffie links van hem en sigaret in de rechterhand, hij kijkt in een spiegel #PZ2010

de man tegenover mij is niet Harry Mulisch, die zit niet meer, die rookt niet meer; hij ligt gedachtenloos op zijn stenen sterfbed #PZ2010

deze man denkt wel na, over de dingen die gebeurden, over de dingen die niet gebeurden, over hoe alles anders had kunnen gebeuren #PZ2010

de man zit daar alleen, met zijn koffie en zijn sigaret, staart somber voor zich uit, kijkt met een weemoedig blik achterom #PZ2010

alleen met drie kinderen, twee die volwassen zijn en elders oudejaar vieren, eentje van negen, die ver van hem gehouden wordt #PZ2010

het meisje van 11 september 2001, hij was zo blij geweest, met haar geboorte, de jaren daarna, een trotse vader van een mooie bloem #PZ2010

het was zo mooi, tot de moeder van die prachtige bloem besloot een andere wending aan haar leven te geven, hem te verlaten #PZ2010

verlaten, daar zijn meer mensen goed in; verlaten doen mensen meestal om te vluchten voor verantwoordelijkheden of gemaakte fouten #PZ2010

zo was er Wouter Bos, die eerst zei dat de financiële crisis aan Nederland voorbij zou gaan, alle Nederlanders gerust konden slapen #PZ2010

en vervolgens haalde dezelfde Bos onze staatskas leeg, om te voorkomen dat onze banken in eindeloos diepe afgronden zouden storten #PZ2010

de bodem van de staatskas was alras in zicht, de AEX halveerde in waarde, pensioentegoeden verwaterden, huizen werden onverkoopbaar #PZ2010

vluchten dus, dat deed onze Wouter, eerst door het kabinet te laten vallen over een Afghanistan-kwestie, die er niet echt toe deed #PZ2010

vervolgens door het partijleiderschap neer te leggen, om aandacht te kunnen besteden aan vrouw en kinderen, met wachtgeld betaald #PZ2010

alsof een stratenmaker, een leraar, een programmeur, een verpleegkundige, de belastingbetaler niet moet werken voor huis en gezin #PZ2010

Bos moest weg, zodat de PvdA zich niet hoefde te verantwoorden voor gevoerd beleid en gemaakte fouten, kon wedijveren om de macht #PZ2010

dus kwam JC Superstar, een theelurkend duveltje uit een joods-islamitisch doosje, de grafgraver van Amsterdam, als PvdA-verlosser #PZ2010

Cohen, de in een foutgesneden maatkostuum verpakte bestuurder, de grijze muis die stotterend het simsalocie probeerde te verkopen #PZ2010

simsalocie is natuurlijke een anagram, maar de inhoud doet er niet toe, het gaat enkel om de macht, de macht voor het eigen plebs #PZ2010

macht, wilden de Leninisten van GroenLinks, de Maoïsten van de SP en de Humanisten van D´66 natuurlijk ook; alles draait om macht #PZ2010

maar Geert Wilders, zijn partij zonder leden en alle vrijheid greep de macht, gedoogd door de VVD van Rutte en het CDA van Verhagen #PZ2010

het CDA, met de A van Achterhaald: een bonte mengeling van Christen-socialisten, Christen-boeren, Christen-kapitalisten en van Agt #PZ2010

wij buigen niet naar links en wij buigen niet naar rechts, maar met links of rechts zitten wij altijd in het centrum van de macht #PZ2010

Ab en Kathleen en Ad, de drie afvallige tovenaarsleerlingen van JPB Potter, weten inmiddels hoe je de vuile was moet buiten hangen #PZ2010

de man tegenover mij kijkt bedachtzaam, wil meer koffie en nog een sigaret, en vraagt zich af waarom Kathleen zo tegen Wilders is #PZ2010

natuurlijk, een burka zou mevrouw Ferrier niet misstaan, maar propageren van vrouwen-besnijdenis en vrouwen-rechteloosheid kan niet #PZ2010

Pim Fortuyn liet ooit terecht in de Volkskrant optekenen: "de islam is een achterlijk geloof"; hetgeen voor meer religies geldt #PZ2010

het jaar 2010 zou weleens het jaar kunnen zijn waarin de Christen-politiek definitief tenonder is gegaan, dankzij Wilders en Ferrier #PZ2010

ondertussen dwingen Marokkaanse jongens blonde meisjes hoofddoekjes te dragen, gehoorzaam te zijn, op straffe van verminking #PZ2010

ja, Nederland is kleurrijk en de PvdA heeft stemmen nodig, dus drinkt Kabouter Jok Cohen meer thee met de Imam, enkel om de macht #PZ2010

macht, om de macht te ondersteunen heeft de PvdA de VARA, de CU de EO, het CDA de NCRV en de KRO, een ondeugdelijk omroepbestel #PZ2010

tv-propaganda voor de Linksche Kerk, sport, stupide spelletjes voor het volk, reclame om commerciële, vrije omroepen te dwarsbomen #PZ2010

op de radio, op één, met vooral meer sport, met meer muziek, en documentaires als de werkende mens niet kan luisteren, onzinnig #PZ2010

de man tegenover mij, met koffie en sigaret, heeft geen bezwaar tegen Clairy Polak of Paul de Leeuw, zolang zij zwijgen of sterven #PZ2010

vreselijke mensen, die werken voor de VARA, betaald worden uit belastinggelden en aanzienlijke salarissen vangen voor links-gezwam #PZ2010

maar het huidige omroepbestel aanpakken, op kop zetten, vervangen door iets zinvols, dat waardevol is, durft geen partij te doen #PZ2010

misschien moeten grootkapitalisten als van Nieuwkerk, Pauw en Witteman hun belastingaangifte op YouTube zetten ... voor ze spreken #PZ2010

niets kunnen, niets doen, vooral klagen, meer verdienen dan de PM, bezwaar maken als mensen die werkelijk werken ook iets verdienen #PZ2010

dat is Nederland !! wie hard werk, mag lijden ,, wie de kont likt van de partijleider mag leiden ,, en het volk zal bloeden #PZ2010

de man tegenover mij, met een glas wijn in zijn linkerhand, heeft zijn sigaret laten vallen, kijkt bedroefd, om het bloedende volk #PZ2010

het volk ... Mulisch was geen schrijver voor het volk, maar schreef wel sommige boeken waarvan zelfs het volk kon en kan genieten #PZ2010

het volk ... waarvoor de politiek geen aandacht heeft ... want politici denken alleen aan eigenbelang, aan hun eigen bankrekening #PZ2010

het volk ... mag meer belasting & premies betalen en krijgt er minder zorg & aow & pensioen voor terug, maar wel langere files #PZ2010

u bent natuurlijk volkomen tevreden, met zwartwerkers die uitkering genieten, met veel allochtonen die niet eens onze taal spreken #PZ2010

u bent natuurlijk van harte welkom in DeWereldDraaitDoor om daar te genieten van het modderspugen in het belang van het simsalocie #PZ2010

de man tegenover mij kijkt in een leeg glas en staart in de spiegel ... zelden eerder heb ik een zo duidelijk vraagteken gezien #PZ2010

politici die geld willen uitgeven dat er niet is, geld om eigen volk blij te stemmen en aan zich te binden, ten koste van hèt volk #PZ2010

geld uitgeven, verdiend door stratenmakers, leraren, programmeurs, verpleegkundigen, geld uitgeven daarin zijn politici de besten #PZ2010

geld tekort komen! neem hem nou, die man in de spiegel, met zijn hypotheekschulden en alimentatielasten, levend van de HRA, nog wel #PZ2010

natuurlijk draait de wereld door, wachten linksche aasgieren op het kadaver, van de man die werkte voor vrouw en kinderen, & stierf #PZ2010

het land, alsof er een land is, Nederland is hooguit een provincie van het grote Duitsland, wordt bestuurd vanuit Washington DC #PZ2010

vandaar ook dat vakbonden en PVV en SP en PvdA enkel en alleen strijden voor en streven naar behoud van ooit verworven rechten #PZ2010

de man tegenover mij, heeft een volgend glas wijn ingeschonken, kijkt in de spiegel en mompelt iets over verantwoordelijkheid nemen #PZ2010

verantwoordelijk zijn en rekenschap geven, geldt ook voor de PVV kamerleden die zelf crimineel blijken en discriminaliteit prediken #PZ2010

het land, bestuurd door ambtenaren die vooral hun eigen budget willen veilig stellen en dus iedere vernieuwing zullen tegenhouden #PZ2010

en ambtenaren die worden gecontroleerd door kamerleden die de kamer verlaten, zodra zij niet hun zin krijgen, zoals Femke Halsema #PZ2010

Job Cohen, JC Superstar, Jok Cohen ... hij zal ook wel een stap nemen, naar een functie bij de Raad van Vragen ... heerlijk rustig #PZ2010

politici en ambtenaren hebben lak aan het volk, het volk is om belasting te betalen en om besneeuwde stoepjes schoon te vegen #PZ2010

de man tegenover mij schudt meewarig het hoofd, klopt de sneeuw van zijn schouders en roept iets over ... onbetrouwbaarheid #PZ2010

de NS is onbetrouwbaar, als het gaat sneeuwen, vinden mensen die lui achterover zitten en blij zijn te kunnen klagen over de NS #PZ2010

het KNMI is OOK onbetrouwbaar, strooit al in december een dikke sneeuwdeken over ons land, terwijl de opwarming aanstaande zou zijn #PZ2010

wij Nederlanders, wij klagen zoveel ... u vooral !!! u wilt alles voor weinig of niets, u wilt dat de overheid alles voor u regelt #PZ2010

wat doet u dan? behalve stemmen op de bijna vertrokken Jok Cohen, de verdwenen Femke Haalhaarmaar en lonely Emile-PABO-Roemer ??? #PZ2010

het volk . u bent het volk . hebt u daar weleens over nagedacht, dat u mag denken, dat u misschien niet alles moet laten gebeuren? #PZ2010

u ... denkt de man tegenover mij, met zijn glas wijn en zijn sigaret en zijn arrogante, ironische blik in die cynische ogen ... ! #PZ2010

als ik mij omdraai, zie ik die man niet, ziet die man mij niet, is er geen glas wijn, is er geen beeld, geen uitzicht, geen hoop #PZ2010

u ... zegt de man tegenover mij, u zou eens moeten stoppen met mensen die klagen over mensen die klagen over mensen die klagen #PZ2010

u ... u zou ook eens iets kunnen doen, iets doen wat er echt toe doet, dat werkelijk vernieuwd en dan niet op kosten van de staat #PZ2010

ik ben ziek van giftige spaarlampen en smerige accu´s uit die hybride auto´s ... zet toch gewoon een kerncentrale in Amsterdam #PZ2010

ik ben ziek van Youp-jes die willen genieten van goedkope T-Mobile abonnementen en daarna gaan klagen over beperkte services #PZ2010

hoe ziek kan Nederland dan zijn, denkt de man tegenover mij, die is gestopt met roken en nu enkel nog een glas water drinkt #PZ2010

we moeten met ons allen naar de dokter, naar de opticien, leren denken en leren zien, zelf eens de armen uit de mouwen steken #PZ2010

we zouden vooral eens moeten ophouden met klagen, zegt de man tegenover mij, hij kijkt in een spiegel en kijkt mij recht in de ogen #PZ2010

hij is boos, die man tegenover mij, boos op mij omdat ik u laat gaan en doen en vergeet u te leren nadenken over hoe het beter kan #PZ2010

denkt u dan nooit eens na ??? u wilt geld uitgeven aan kunst en cultuur, aan ontwikkelingshulp, aan wegen en spoorbanen, u wilt .. #PZ2010

u wilt voor een kwartje op de eerste rang zitten, maar kwartjes bestaan niet meer en Youp van t Hek is verdronken in de Buckler #PZ2010

u hebt één euro, die kunt u maar aan één hobby uitgeven: de toekomst van uw kinderen OF de kunst OF de ontwikkelingshulp OF niet EN #PZ2010

u geeft uw euro graag uit aan giftige spaarlampen, landschap-ontsierende windmolens, roet- en CO2-uitstotende steenkolencentrales #PZ2010

een euro, wat maakt het u uit, zolang een ander die euro verdient, geeft u graag veel, heel veel euro´s uit voor uw trieste idealen #PZ2010

feest, de man tegenover mij zou ook een feest willen vieren, nog een keer een feest vieren ... met een fles wijn van een euro #PZ2010

maar de man tegenover mij heeft geen euro meer, geen n-euro meer en geen z-euro meer, niet eens een dubbeltje of een stuiver #PZ2010

de zon is onder, de dag is teneinde, de week, de maand, het jaar ... alles is voorbij gevlogen en definitief voltooid verleden tijd #PZ2010

de zon is onder en de man tegenover mij heft zijn hamer, een moker boven zijn hoofd en staart nog een keer fronsend in de spiegel #PZ2010

ik zie zijn vurig vlammende blik in de spiegel, het vuur in zijn ogen en de dood, die boven zijn hoofd hangt en boven dat van u #PZ2010

verder dalende beurskoersen, vulkaanuitbarstingen en aardbevingen, ontploffende boorplatformen en een kansloos verloren WK-finale #PZ2010

de grootste ramp van het jaar is en blijft evenwel de foute wissel van Sven Kramer, uw held verloor een gouden olympische medaille #PZ2010

met een ferme, een meedogenloze klap slaat de man tegenover mij, de spiegel in duizenden scherven & een mislukt jaar finaal kapot #PZ2010

er zit een man tegenover mij, koffie rechts van hem en sigaret in de linkerhand, de spiegel van 2010 is definitief kapot #PZ2010

2011 is voor u! laat de scherven uit 2010 voor wat ze zijn! maak van 2011 uw jaar, en geniet in gezondheid en in voorspoed #PZ2010

de gehele tekst van #PZ2010 valt na te lezen op paulzornig.blogspot.com ||| (c) PaulZornig, #ApfelZorn, 2010 ... #PZ2010

zaterdag 23 oktober 2010

De toestand in de 2e Kamer der Staten Generaal

In de de 2e kamer der Staten Generaal hebben zo´n 10 partijen zitting, met fracties die zeggen het volk te vertegenwoordigen, maar feitelijk alleen maar bezig zijn elkaar in de haren te vliegen.
Partij 1 en 2 zijn het met elkaar eens over onderwerp A, maar oneens over B; derhalve kunnen zij niet met elkaar samenwerken, laat staan gezamenlijk één kabinet ondersteunen.
Dat A van wezenlijk belang is voor ons land en B nauwelijks ter zake doet, is daarbij van geen belang; het gaat immers om het belang van de partij en haar leden, haar gehoopte achterban.
De burger, de kiezer doet er feitelijk niet meer toe & erger: de kiezer, de burger wordt door partij 2 veroordeeld, als er een regering komt, met steun van partij 1.
Kamerleden van partij 3, met enkele discutabele standpunten, worden ondertussen door de rechter voor de rechter gesleept, omdat rechters uiteindelijk ook een andere partij dan partij 3 aanhangen.
Politiek is een poppenkast geworden, enkel bedoeld om politici en ambtenaren aan het werk te houden, om de maatschappij en de verdere ontwikkeling van de samenleving dwars te zitten.
Ik wens alle politici een vredig zwitserleven-einde, liefst in een ver buitenland, zodat burgers van Nederland geen last meer van hen hebben.

Overigens ben ik van mening dat U ook mijn vorige blog dient te lezen: KLIK hier

Koffietijd in de Salon van Marx

Ze noemen zich links, soms socialistisch, soms progressief, soms sociaal-liberaal, die partijen die zichzelf in het leven heben geroepen, om het eigen belang te dienen, om het belang te behartigen van bevolkings delen die niet voor zichzelf willen zorgen, om anderen de kolen uit het vuur te laten halen, te laten betalen en desnoods te laten bloeden.
Het socialisme is een in zichzelf gekeerde en mens-onderdrukkende ideologie, die het volk ondergeschikt maakt aan het systeem; met uitzondering van de personen die draaien aan de knoppen van dat systeem, de partijleiding en hun secondanten.
Het socialisme ontaardt uiteindelijk, overal waar het in de praktijk gebracht is of wordt, tot mensonterende situaties, waarvan de Goelag (overigens een acroniem voor hoofddirectoraat voor opvoedings- en werkkampen) in de voormalige Sovjet Unie, de Haftanstalt Hohenschönhausen (waar de Stasi zonder vorm van proces tegenstanders van het DDR-regime gevangen hield en martelde) en de Securitate (de veiligheidsdienst en het persoonlijk leger van Nicolai Ceausescu in Roemenië) slechts exemplarische voorbeelden zijn. Wie heeft meegekenen en meegeluisterd naar de documentaires over de verjaardag van de socialistische partij van Noord-Korea zal begrijpen hoe socialisme er in de praktijk uitziet.
Socialisme staat of valt met de macht van het opperste gezag van en vooral in de partij. Om dat gezag te verwerven en in stand te houden, richt een socialistische partij ondersteunende instanties op, zoals een veiligheidsdienst (KGB, Stasi, Securitate), zoals een omroepvereniging (VARA) en zo meer. Dergelijke instanties hebben ten doel de zaligmakende boodschap te verkondigen en iedereen die anders denkt, zwart te maken en uiteindelijk uit het maatschappelijk verkeer te elimineren. Bovendien worden via deze instanties bestaande instituties geinfiltreerd en uiteindelijk geïncorporeerd in het systeem; goed voorbeeld daarvan is hoe in Nederland de gehele publieke omroep grotendeels bevolkt wordt door linksdenkende propagandisten; erger is dat ook al onze ministeries vooral bevolkt zijn met strohalmen uit linkse gelederen.
Dat macht geen eeuwigheidswaarde heeft, blijkt bijvoorbeeld als de PvdA geen leider meer heeft, nadat Wouter Bos heeft moeten vluchten vanwege zijn ontkennen van een financieel-economische crisis en vervolgens zijn handelen bij het redden van deze en gene bank.
Dat een socialistische partij opbloeit onder leiding van een sterke leider en in een strak, streng, beknellend en eng regime, bewijst de glorietijd van de SP onder leiding van Jan Marijnissen.
Iedereen die zichzelf links, of socialistisch, of progressief, of sociaal-liberaal noemt, zou bij iedere verkiezing toch nog eens moeten nadenken voor wie of wat hij/zij de stem uitbrengt ...
Op de PvdA, de partij van Wim Kok die tegen graaien was tot hij zelf kon graaien (en helaas geldt zulks voor iedere PvdA bestuurder)
Op het Groen-Links van Paul Rosenmöller, die lid was van de maoïstische Groep Marxisten-Leninisten/Rode Morgen (en nu goud geld verdient als programmamaker en als lid van een eindeloze rij commissies)
Op ... de lijst kan makkelijk uitgebreid worden, maar dan wordt dit verhaal te lang.
De kern van dit betoog is dat al die zich links noemende partijen en politici helemaal niet links zijn, maar zich enkel op grond van zogenaamd linkse idealen zich over de ruggen van de gewone mens een uitzonderingspositie willen verwerven, enkel en alleen uit puur eigen belang.
Een stem op Cohen is goed voor zijn pensioen en gaat ten koste van arbeiders en hun werkgelegenheid en hun vrijheid.
Wie "Das Kapital" (Marx, versie al dan niet bewerkt door Engels) tranponeert naar het huidig tijdgewricht, zal tot de conclusie komen dat het behoudende, bij tijd en wijle oer-conservatieve denken van onze linkse partijen niet bijdraagt aan de ontwikkeling van onze samenleving, zal daarentegen concluderen dat het linkse denken tot een dramatische ondergang van de samenleving leidt, waarin mensen wegkwijnen in armoede en vervuiling.
De moderne samenleving leeft dankzij grote en kleine bedrijvigheid. Een overheid moet die bedrijvigheid vooral faciliteren en natuurlijk ook controleren. Dat heeft zelfs de Chinese overheid begrepen.
De tijd dat linkse partijen de dienst uitmaken, voorschrijven wat de bevolking moet doen en mag denken is definitief voorbij.
Democratie en Den Haag hebben niets meer met elkaar vandoen!

Overigens ben ik van mening dat:
*politici, zoals Wilders, niet aangeklaagd dienen te worden om enkel hun (in sommige ogen onwelgevallige) mening
* den Uyl ongelijk had, toen hij stelde dat iedere arbeider recht heeft op een eigen auto
* de salarissen en belastingaangiften van Pauw, Witteman, v Nieuwkerk, Polak, alsmede van alle andere TV coryfeeën openbaar gemaakt dienen te worden
* de publieke omroep geminimaliseerd dient te worden tot (nationaal) 1 tv zender en 3 radio zenders, zonder reclame of sponsoring, met slechts één zendgemachtigde onder toezicht van de 2e kamer en vooral zonder spelletjes en zonder muziek op radio-1

-dixi-

zondag 19 september 2010

Geen BLOG maar gewoon enige info over BERLIN

Geen BLOG maar gewoon enige info over BERLIN ... voor de liefhebbers

Tip 1
Kies een hotel in Berlin-Mitte, voormalig oosten, Hauptstadt der DDR
En kies een hotel op loopafstand van een U-bahn (of S-bahn) station
De prijzen verschillen nogal (maar duur is niet perse leuk; duurdere hotels vind ik zelf vooral saai)

Tip 2
Koop meteen een OV-kaart ... er zijn verschillende opties
Met/zonder Potsdam en andere buitengebieden
Met/zonder toegang tot musea op Museuminsel
Voor 2, 3 of 5 dagen
Alle kaarten geven korting in vele musea en andere attracties (zelfs in restaurants en nachtclubs)
De duurste versie heb je er binnen een paar dagen uit!
Zie: http://www.bvg.de/index.php/de/3795/name/Fuer+Berlin-Besucher.html

Tip 3
Het openbaar vervoer in Berlin is geweldig
Maak van de gelegenheid gebruik om met de S-bahn een rondje door en om de stad te maken (bovengronds)
Andere (meer georganiseerde) manieren om een indruk van de stad te krijgen zijn
Stadtrundfahrt in "open" dubbeldekker
Spreerundfahrt (vertrekpunt vlakbij U-/S-bahn station Friedrichstrasse)
Trabi rondrit (voor Ostalgie fans zeker aan te raden)

Tip 4
In de driehoek Alexanderplatz - Potzdammerplatz - Hauptbahnhof is genoeg te vinden om vele dagen mee te vullen
Alexanderplatz zelf (ooit het centrum van Berlin Hauptstadt der DDR), de televisietoren (niet te missen), Museuminsel, Unter den Linden, Friedrichstrasse, Brandenburgertor, Reichstag, Bundestag, Holocaustmuseum, Tiergarten, Potzdammerplatz zelf (geheel nieuw neergezet na 1989, Mauerfall)

Tip 5
Bij een meerdaagsbezoek is een bezoek aan Potsdam zeker de moeite waard
Sanssouci is een paleis dat niet in Versaille zou misstaan
En geinteresseerden vinden in Cecilienhof (Potsdam conferentie, 1945) en Villa Wannsee (Wannsee conferentie, 1942) historische plekken

Tip 6
Wie een beetje wil weten hoe het was tussen 1961 en 1989, moet zeker het DDR-museum en het Stasi-museum met een bezoekje vereren
Op het Museuminsel staan een paar musea met veel cultuur historie (oa Nefertite te bekijken)
Op Potsdammerplatz is het Dali-museum een bezoek waard
En verder naar het westen is het Bauhaus (Gropius, Itten) interessant

Tip 7
Uitgaan?
http://www.berliner-philharmoniker.de/en/
http://www.deutscheoperberlin.de/?page=start
http://www.deutsche-staatsoper.de/
http://www.komische-oper-berlin.de/
Nachtleven?
http://www.felix-clubrestaurant.de/online/page.php?P=503
http://www.matrix-berlin.de/

Tip 8
In deze pdf-brochure (krijg je in hardcopy bij je OV-WelcomeCard)
http://www.berlin-tourist-information.de/welcomecard/images/stories/welcomecard/bwc2010_web_ds-2.pdf
vind je heel veel meer informatie over bezienswaardigheden en andere attracties

Tip 9
Geniet !!!
Berlin is de stad der steden ... en zeer verslavend :-))

donderdag 9 september 2010

Grote, kleine, middelgrote problemen

Een driedaagse training Executive Management in Complexe Organisaties kost gauw €4500 (excl. BTW) en levert behalve drie dagen zonder mail, zonder telefoon, zonder vergadering en dus tijd voor zelfreflectie zelden iets zinvols op.
Dat managers naar dergelijke trainingen worden gestuurd heeft bijna altijd te maken met het feit dat managers bedolven worden onder bergen problemen en niet weten hoe die problemen op te lossen.
Daarom vandaag in mijn blog een gratis training probleemaanpak !!!

Probleemaanpak is simpel, maar staat of valt met een goed ontwikkeld analytisch vermogen. Dat analytisch vermogen is noodzakelijk om onderscheid te maken tussen de verschillende soorten problemen:
a- kleine problemen
b- grote problemen
c- middelgrote problemen
Het indelen van zich voordoende problemen in deze drie categorieën is wezenlijk, want:
a- kleine problemen kunt u gerust terzijde schuiven, die lossen zich vanzelf wel op
b- grote problemen kunt u beter onaangeroerd laten liggen, u zou er uw vingers aan kunnen branden, hetgeen pijnlijk is en niets oplost
c- middelgrote problemen behoeven geen aandacht, ze worden vanzelf kleine problemen of grote problemen en daarna is het voorgaande van toepassing

Wat overblijft is het managen van de verwachtingen van het hogere management & daarvoor heb ik een prachtige tweedaagse training in de aanbieding, voor slechts €5400 (excl. BTW), een koopje!

maandag 6 september 2010

Een auto van het huis

Op weg naar huis stond ik stil in de file, achter een fel groene Opel, bouwjaar omstreeks 1982, rokend en stinkend. Dat wil zeggen dat ik een sigaret rookte, dat die Opel nog veel steviger en bovendien stinkend rookte. Dat ik stilstond in de file op weg naar huis, is geen nieuws, eerder dagelijkse routine. Dat Opels uit 1982 op geen enkele wijze aan de thans geldende milieu-eisen voldoen, is ook geen nieuws. En dat het roken van sigaretten slecht is voor mijn gezondheid is, weet ik zelf maar al te goed, ik hoef er niet over te schrijven en de lezer hoeft er geen opmerkingen over te maken.
Dat ik gewag maak van mijn positie achter die fel groene Opel, is vanwege de sticker die de dealer boven het nummerbord van dit krot op vier wielen had geplakt.
"eenhuismanauto", stond er; zonder spaties.
Een Huisman Auto? Eerst dacht ik dat het een auto was uit de privé-verzameling van Hennie Huisman. Maar ik verwierp die gedachte snel, omdat de tot top-presentator geworden trommelslager zoveel omroepbijdragen heeft geïncasseerd, dat hij waarschijnlijk Ferrari´s spaart, geen Opels.
EenHuisMan Auto? Mijn hersenen kraakten. EenHuisMan, was dat wellicht de alleenstaande vader in een één-ouder-huishouden? Dat de moeder dood was, of nog erger er met een rijke Huisman vandoor was gegaan? Er zaten geen kinderzitjes in die Opel en daarom verwierp ik de één-vader-huishouden gedachte.
Een huisman auto! Dat moest het zijn! De bestuurder van die Opel was huisman, mannetje van een succesvolle zakenvrouw, met lease-auto en blackberry van de zaak. Die Opel was een voor een paar honderd euro gekochte excuus-auto, zogenaamd om alle privé-kilometers in te rijden, om vervolgens de belastingbijtelling van de lease-auto (voor een BMW 5-serie toch een rib uit haar lijf) te kunnen ontduiken.
Nu ben ik geen voorstander van belastingontduiking, maar ik snap de handelswijze van zo´n zakenvrouw en haar huisman wel. De werkgever verschaft die auto om de medewerker, de manager, de executive haar werk te laten doen. Ze maakt lange dagen, reist door het land langs vestigingen van het bedrijf en om klanten te bezoeken. Ze kan niet met een oude Opel bij een klant verschijnen en bovendien hebben veiligheid en comfort (ARBO-eisen) nu eenmaal hun prijs.
Als zij die job niet had gehad, had zij ongetwijfeld niet in zo´n BMW gereden! Dus waarom moeten zij en haar gezin kromliggen, vanwege het feit dat zij een auto van de zaak moet rijden (verplicht door de werkgever en de door de overheid opgelegde ARBO regels).
De door, met uitzondering van de VVD, voorgestelde kilometrage, met een kastje in de auto, dat vastlegt welke auto waar en wanneer is, is niet bedoeld om de files te bestrijden. Files bestrijd je namelijk door slimmer gebruik te maken van het bestaande wegennet (het nieuwe werken; vrachtvervoer op het spoor en in ieder geval niet in de spits; bouwvakkerbusjes alleen op zondagavond naar de klus en op donderdagavond van de klus naar huis; bejaarden en vakantiegangers alleen tussen tien en drie; en zo zijn er wel meer maatregelen te bedenken) en door hier en daar meer asfalt te leggen.
Dat kastje is enkel om meer belastingen te heffen en om lease-rijders te kunnen controleren. Privacy is heilig, maar niet als het om het innen van belastingen gaat en het door de overheid controleren van wat burgers met hun vrijheid doen.
Het aanstaande kabinet onder leiding van Job Cohen (niet omdat het kan, maar omdat Beatrix en haar adviseurs dat willen) voert die kastjes in, geeft iedereen zonder lease-auto vrijstelling van kilometerheffing en schaft de hypotheekrenteaftrek af, om daarmee de huursubsidie voor twee-ouder-gezinnen zonder werk en inkomen te kunnen verdubbelen en voor diezelfde groep aankoopsubsidie voor de tweede auto in te voeren.
Lang geleden was dat een kernpunt in de PvdA ideologie: ieder gezin een eigen auto! Vanwege het feit dat vrouw en man inmiddels werkelijk gelijk en gelijkwaardig zijn en als zodanig behandeld dienen te worden, is één auto van de vrouw niet meer genoeg, de huisman moet er ook een mogen bezitten!
Neo-Socialisme avant la lettre ... geld halen waar je het halen kan; geld geven aan de volksdelen die er hun stem voor in ruil geven.
Toen ik eindelijk na alle files op de A10 en de A1 thuiskwam, terwijl mijn van gisteren overgebleven prakje in de oven stond op te warmen, zocht ik op Google "eenhuismanauto" op ... http://www.eenhuismanauto.nl/ te Beilen!
Even geloofde ik dat PvdA en VARA enkel in enge dromen bestaan, maar terwijl ik mijn bord leeg at, zag ik in DWDD en in Uitgesproken dat Cohen en Samson en al die andere potverteerders mij werkelijk willen uitteren.
Blijf ik enkel zitten met de vraag wat een fel groene Opel, bouwjaar omstreeks 1982, rokend en stinkend, op maandagavond om zes uur bij Diemen in de file heeft te zoeken.

((niemand gaat het geloven ,,, maar die http://www.eenhuismanauto.nl/ heb ik pas na het intypen van deze blog gezocht en gevonden))((wonderen bestaan nog))

zondag 5 september 2010

Brood en Spelen

In het huis waar ik geboren werd, waren nog geen televisie en geen telefoon; er stond een buizenradio prominent in de woonkamer te pronken en er werd tweemaal per dag post bezorgd (voor zover er post was).
De radio-ontvangst was, in het uiterste oosten van de Achterhoek, matig tot slecht. De zendtijd werd gevuld met programma´s van de AVRO, de VARA, de NCRV, de KRO, met kleutertje luister, met de waterstanden ... Koblenz, plus drie; Grave beneden de sluis, min één ... Het nieuws werd verzorgd door het ANP en reclame-maken was verboden bij de wet
De eerste televisie kwam in 1960 in huis, met de Olympische Spelen van Rome (Abebe Bikila, die op blote voeten de marathon liep en won, overigens omdat Adidas en Puma geen passende schoenen konden leveren voor alle deelnemers) en het bouwen van de Berlijnse Muur in Augustus,1961 (die anti-fascitische Schutzwalle, die 28 jaar een stad, een land, een werelddeel in tweeën zou delen).
Ook in 1960, op 15 mei, startte Radio Veronica als eerste commerciële zender, haar uitzendingen vanaf de Nordeney; 192m op de middengolf, niet of nauwelijks te ontvangen in het verre oosten van ons land.
Commercie in de media was verboden en uiteindelijk werd zelfs de wet aangepast (dank u wel PvdA-kabinet Den Uyl, PPR/GL-minister van Doorn) om zeezenders als Radio Veronica uit de lucht te halen (1974).

Anno 2010 is alles anders. Het media landschap wordt gedomineerd door reclame; reclame op de commerciële zenders (RTL, SBS), reclame bij de publieke omroep (STER). Met graagte eist de regering de STER-inkomsten op, hoe meer voetbal, hoe meer wielrennen, hoe meer olympische spelen, des te groter zijn de opbrengsten voor de overheid (de reclame inkomsten gaan niet direct naar de omroepen). De overheid, ooit apert tegenstander van iedere vorm van reclame via de media, concureert dus met de commerciëlen, op een zeer oneigenlijke wijze, gesubsideerd met belastinggelden. Het is verbazingwekkend dat de mededingsautoriteit deze oneerlijke concurrentie toestaat.
De publieke omroep wordt bekostigd uit algemene middelen, de overheid subsidieert naast de NOS inmiddels twintig (20!) omroepverenigingen, zendgemachtigden die
* allemaal hun eigen besturen, directeuren, kantoren, bureaumedewerkers, ledenadministraties, secretariaten, programma-medewerkers, presentatoren, quiz-masters, en wat dies meer zij,
* elk voor zich voor eigen parochie menen te moeten preken, zich willen onderscheiden met een eigen geluid, of juist het grote publiek proberen aan te spreken met meer van het zelfde (in de hoop in de smaak te vallen, meer leden te werven, groter te groeien).
Niet iedereen maakt zich druk over
* de kosten die gepaard gaan met onnodig veel overhead vanwege die twintig omroepverenigingen,
* de enorme hoeveelheid televisie-uren die gevuld worden met sport of de prijs die voor de uitzendrechten betaald wordt,
* weer een seizoen "boer zoekt vrouw", "postcodeloterij 1 tegen 100", en ander amusementsgebral,
* het aantal STER-blokken en de lengte daarvan.

Ik vraag mij in gemoede af of het huidige omroepbestel nog wel van deze tijd is; een bestel dat in een ver verleden is ontworpen en toentertijd ontegenzeggelijk zin had, toen er een beperkt aantal zenders in de lucht was, toen commerciële omroep verboden was, toen er geen kabel of satelliet was, toen internet niet bestond.
De sport en het amusement kunnen in dezelfde hoeveelheid en met dezelfde kwaliteit door RTL, SBS of eventueel nieuwe commerciële stations worden verzorgd; zeker als de STER wordt afgeschaft en er dientengevolge meer reclame gelden beschikbaar komen voor de commerciëlen.
En belangengroeperingen, maatschappelijke stromingen, religieuze zuilen, politieke partijen kunnen zonder enige twijfel uit eigen middelen mediakanalen bekostigen, daar is geen belastinggeld voor nodig. Sterker: ik mocht toen er nog dienstplicht bestond wèl beroep doen op de wet gewetensbezwaren, maar wordt hedentendage verplicht financieel bij te dragen aan een mediaspektakel waar ik niet van gediend ben. En nee, niet iedereen betaalt in gelijke mate mee ... de omroepbijdrage wordt grotendeels opgebracht door het volksdeel dat werkt en slechts beperkt in de gelegenheid is te kijken en te luisteren naar al die publieke zenders.

Nederland verdient een werkelijk publieke omroep, met meer kwaliteit op minder zenders. Nieuws, actualiteiten, discussie, educatie, cultuur, achtergrondinformatie; programma´s die mensen aan het denken zetten en in beweging brengen, in plaats van pulp dat vanaf de bank en bakken chips wegknabbelend wordt geconsumeerd. En vooral géén reclame, geen sport, geen boer zoekt vrouw en aanverwante bagger.
Nederland verdient ook een publieke omroep die ontdaan is van versnippering, verzuiling, verkleuring. Verkleuring die ontstaat als bijvoorbeeld de VARA samen met de NOS programma´s produceert, pretenderend objectief te zijn, maar een tone of voice laat horen die ontegenzeggelijk in de keuken van linkse kerk is gecomponeert. Verzuiling die ertoe leidt dat EO en BNN en WNL en al die andere verenigingen elk hun eigen doelgroep menen te moeten bevredigen. Versnippering die tot gevolg heeft dat kwalitqatief hoogwaardige programma´s moeten plaatsmaken voor producties van nieuwkomers of groeiende verenigingen.
Nederland verdient ook tenminste één radiozender waar "met het oog op morgen" níet wordt geopend met een oud nummer van Chris Rea (let the beat go on); Nederland kan genoeg middle of the road deuntjes luisteren op Sky-Radio, genoeg popmuziek op 538 en Q-Music en Slam-FM. Mag er tenminste één zender zijn zònder muziek?
Nederland heeft geen drie nationale tv-zenders nodig. In Duitsland (toch een beetje groter dan Nederland) heeft de natie voldoende aan ARD en ZDF. Bijgevolg is de kwaliteit van het aanbod aan nieuws, actualiteiten, discussie en achtergrondinformatie van beduidend hogere kwaliteit dan op onze nationale zenders (ofschoon ook ARD en ZDF nog zendtijd over hebben voor pulp en sport).

De traditionele politiek (denk aan PvdA en CDA) durft uiteraard geen poot uit te steken en zal het huidige bestel met twintig omroepgemachtigden in stand willen houden, om de eigen achterban niet te ontrieven en om een gesubsidieerde spreekbuis te behouden. Uiteindelijk denken partijen als PvdA en CDA slechts in termen van electoraal belang, zetels in het parlement, bestuursfuncties en wachtgeldregelingen.
Er moet dus een knuppel in het hoederhok worden geworpen. Weigeren belasting te betalen zolang de publieke omroep in haar huidige vorm blijft voortbestaan, een volksreferendum organiseren of ... hopen dat PowNed het huidige bestel van binnenuit gaat ondergraven, als een zelfreinigende luis in de pels.

De tijd dat de overheid "Brood & Spelen" voor het volk zou moeten organiseren, is voorbij, al heel lang geleden. Jammer, dat de overheid enig voortschrijdend inzicht ontbeert.

zaterdag 4 september 2010

Ik wil, jij wilt, hij Wilders

Het is dus toch gelukt. Niet de formatie van een VVD-CDA-kabinet met gedoogsteun van Geert Wilders, maar het bloot leggen van het ware gezicht van het CDA.
Zo makkelijk was die opgave niet. Het CDA verschuilt zich immers sinds haar oprichting onder een protestant-katholieke burka, spreekt nu eens in linkse raadselen, dan weer in rechtse taal, handelt de ene dag met socialistische ideologen en de andere dag met liberale pragmatici.
Het CDA heeft gedurende haar bestaan een dominante positie ingenomen in het centrum van de politiek, met macht hebben en macht houden als enige doelen. Een (politieke?) beweging? Bewegen deed het CDA zeker, opportunisisch als zij is. Anders dan van Agt ons deed geloven (we bewegen niet naar links, we bewegen niet naar rechts), bewoog en beweegt het CDA voortdurend alle kanten op, enkel om haar paternalistische machtswellust te kunnen botvieren.
Het is niet voor niets dat rondom het CDA partijen als PPR(GL), EVP(GL), GPV(CU), RPF(CU), SGP de niches in het politieke landschap konden vullen. Het CDA kon immers geen ècht Christelijke partij zijn, aangezien dat samenwerking met zowel liberalen als socialisten zou verhinderen.
Het is niet voor niets dat coalities (en tegenwoordig ook formaties) met het CDA gedoemd zijn te mislukken. Het CDA bestaat immers uit leden die op zondag in de kerkbanken zitten en Christelijke liederen zingen, maar door de week van de meest uiteenlopende politieke gezindten zijn: conservatief de vakbond aanhangen, of progressief aan de ontwikkeling van een gezonde economie willen werken.
Eerder deze week lanceerde ik de stelling: "het CDA gedijt het best in een één-partij-democratie; het is de enige manier om recht te doen aan interne verschillen".
En zo is dat! Zoals de SED ongestoord kon regeren in de voormalige DDR, zo had het CDA willen regeren in een Christelijk Koninkrijk der Nederlanden.
In de afgelopen weken gebeurde het volgende. VVD, CDA en PVV gingen aan tafel, bespraken onder leiding van Ivo Opstelten de mogelijkheden van een zogenoemd rechts kabinet en stelden een regeeraccoord op. Bijzonder in dit verband is te vermelden dat PVV een gedoogaccoord diende te ondertekenen, een document waarin de PVV zich bindt aan de het regeeraccoord, de regering in die zin en op de vastgelegde punten te ondersteunen.
Het CDA raakte in rep en roer, omdat (nota bene) de PVV schriftelijk beloofde een VVD-CDA accoord volmondig en onvoorwaardelijk te gedogen. Ab Klink, die nota bene wekenlang met Geert Wilders aan tafel had gezeten als secondant van Maxime Verhagen, gooide een knuppel in het hoenderhok; op een mijns inziens lafhartige, dus typisch CDA-achtige wijze.
Het kon toch niet zo zijn dat een blonde blaaskaak uit Limburg de derde poot onder het krukje van een nieuwe regering zou worden!
Verhagen moest dozen vol broodjes en kroketten aanslepen, om de scheuren in de CDA-fractie te lijmen. Tegelijkertijd werd Bleker´s partijbureau overstelpt met brieven (sommige zelfs aangetekend) en mails, met de meest uiteenlopende adviezen en stellingnames.
Maxime redde de lieve vrede in zijn fractie, voor het moment, voor wat het waard zal blijken te zijn. Vrolijk fluitend verliet hij de CDA burelen en schoof vrolijk en blij aan, aan tafel bij Ivo, Mark en Geert.
"Heren, wij kunnen verder; laten wij de laatste punten en komma´s op hun plekken zetten", zei Maxime in zijn zachte, zwoele, zuidelijke accent.
Maar Wilders kwam met een opmerkelijke, misschien wel briljante schaakzet. Zoals de PVV het VVD-CDA accoord volmondig en onvoorwaardelijk zou gedogen en dat schriftelijk beloofde vast te leggen, wilde Wilders omgekeerd een schriftelijke verklaring van het CDA, dat ook de volledige CDA fractie het regeeraccoord zou steunen.
Pas toen ging de burka werkelijk van het protestant-katholieke hoofd ... hoe haalde Wilders het in zijn blonde hoofd een dergelijke eis te stellen, dat het CDA een harde belofte moest doen.
Zoals ieder weldenkend mens weet, doet het CDA nooit harde beloften, omdat het CDA geen harde beloften kan doen zonder de een of de andere vleugel in de partij te schofferen!
En zo komt dan nu niet alleen een einde aan de formatie, maar ook een einde aan het CDA. Het leek een schier onmogelijke opgave, maar Geert Wilders heeft het voor elkaar gekregen.
Het CDA heeft haar eigen glazen ingegooid, valt binnenkort in duigen, is op sterven na dood. Er stijgt rook op uit de puinhopen van de Christen-democratie. Voor een brede Christen-democratische middenpartij is geen plek in een moderne democratie. Het ware goed voor de mensen en voor het land als het CDA zich zou opheffen, als hun leden zich zouden verspreiden over bestaande partijen, die wèl een politieke ideologie in het vaandel dragen.

zaterdag 21 augustus 2010

Einde voor "De Nachtdienst"

Het is zaterdag, zaterdag 28 augustus. We schrijven het jaar 2010.
Zornig is naar het noorden gereisd, Kampen en Kropswolde voorbij, Groningen uit en Hamburg voorbij, Denemarken door, het Skagerag over, verder naar het noorden.
Het noorden, waar de lange zomernachten inmiddels beginnen plaats te maken voor donkere dagen.
Zornig vindt een hotel, in een klein en pittoresk dorp.
De hotelkamer maakt hem blij, vanwege het bloemetjesbehang en het uitzicht over een fjord! Zornig wil nog een paar teksten schrijven, omdat die nog geschreven moeten worden, om die teksten per email naar de achterblijvers in Nederland te sturen, zodat hij zijn laatste gedachten op een rijtje kan zetten, ordenen, een plek geven en om zelf rust te vinden.
Rust?
Eerder stilte!
Hij heeft veel geschreven aan @denachtdienst, heeft soms gebeld, werd soms gebeld, om zijn verhaal te doen, live op zender; en soms werd hij geciteerd. De uitzendingen van @denachtdienst waren meer dan eens het hoogtepunt van zijn weekeinde.
Voorbij!
Er is nog één nacht te gaan, met @denachtdienst; de nacht die voor hem ligt, een nacht voor ons (luisteraars), een nacht met hen (Johan & Astrid), een nacht door allen (de inbellers).
Zornig typt zijn teksten, deze tekst is de laatste, aan de redactie van @denachtdienst.
Hij verpakt zijn woorden in een PDF-file, die hij als attachment aan de AVRO verzendt: zijn laatste woorden, verzonden in een mail, vervlogen in de nacht.
Dan kan de laptop uit, in een doos, terug naar leverancier.
Het is een uur na middernacht, als Zornig het hotel uitloopt. Oortjes in en Radio-1 aan.
Astrid en Johan, hun stemmen, hun stellingnamen, hun vragen scheuren door zijn ziel, voor de laatste keer! Het afscheid is gekomen, voor @denachtdienst, voor de presentatoren, voor de redactie/productie en voor de luisteraars; dus ook voor Zornig!
Hij loopt verder naar het noorden en luistert de nacht door, naar de laatste verhalen in de laatste @denachtdienst.
Weldra is het voorbij ...
Moe zakt Zornig tegen een boom, aan de rand van van de Fjord, 40 meter boven het water, 40 meter boven een afgrond. Het laatste uur is aangebroken, het laatste uur van @denachtdienst.
Gestaag nadert het einde ...
Nog slechts een paar minuten en ook de batterij van zijn radio is bijna leeg; nog een paar minuten en dan is het over en uit, definitief voorbij; het klokje tikt richting zeven uur; de laatste woorden, van Astrid en Johan, die zeggen hoe leuk het was, al die jaren is geweest, hoe mooi de programma´s waren, dankzij alle inbreng van luisteraars, met hun verhalen en hun overpeinzingen.
En dan is het stil ... heel stil!
En Zornig valt in slaap, in een diepe en droomloze slaap, valt in diep slaap voorover, een meter of 40, om niet meer wakker te worden.
De @denachtdienst is voorbij, afgelopen en uit.

Grasspriet

een bijdrage aan Avro´s Nachtdienst, 22 Augustus 2010

Gras ...
Ik was jong, een jongetje, zat op wat toen nog de lagere school heette, tegenwoordig de middenbouw van de basisschool
De winters waren winters, de lente was vrolijk, de zomers waren zonnig, de herfst was nat
Alles was heel gewoon
Zo ook mijn verlangen, om net als de andere jongens in mijn klas "op voetballen te gaan", lid te worden van één van de vele voetbalclubs in het dorp Achterwolde, of haar buurtschappen
Voetballen! Dat wil iedere jongen toch!
Maar ik mocht niet. Mijn moeder wilde niet dat ik "op voetbal ging", omdat ik altijd zo ging snotteren, als ik in de lente of in de zomer buiten had gespeeld, op het trapveldje bij de school. En voetbal in de winter, in de kou, dat was toch ook niets voor mij
Ja, het is waar. Ik snotter in de lente en in de zomer, ik hoest dan soms heel vervelend, veel slijm in keel en luchtwegen
Jaren later, inmiddels vader van drie kinderen, kregen we een poes in huis en hoestte ik plotseling ook in de winter. allergische reacties
Onderzoek wees uit, dat ik allergisch ben voor honden en katten, en extreem allergisch ben voor gras!
Allergisch voor gras, niet alleen de pollen, maar zelfs voor de sprieten en ook voor de sappen die vrijkomen bij het maaien
Zonder die allergie had ik kunnen voetballen, was Nederland in 1974, 1978 en 1982 wereldkampioen geworden
Dat Nederland nooit voetbal-wereldkampioen is geworden, komt dus niet door Cruyff, door Bergkamp of Robben, maar is enkel het gevolg van een grasspriet

donderdag 12 augustus 2010

Emma, lost her Daddy

Emma, lost her Daddy

Iedereen weet waar zij was, of hij, op 11 september 2001.
Ik ook.
´s Nachts puffend op de overloop, ´s ochtends met een dochter in mijn armen.
Emma !!!
Ze was het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.
Dacht ik.
Om haar ging ik part-time werken, zodat ik meer bij haar kon zijn, met haar kon doen.
Maar nu ???
Haar moeder en ik zijn van elkander gescheiden, Emma woont bij haar moeder en ik betaal maandelijks de somma van €505,22; kinderalimentatie, geïndexeerd. Zoals ik ook voor mijn twee andere kinderen, uit mijn eerste huwelijk nog steeds kinderalimentatie betaal.
Na mijn tweede scheiding, heb ik eindelijk en gelukkig weer goed contact met die twee oudsten. Ze waren jarenlang niet welkom, ongewenst, nauwelijks meer dan een kostenpost.
Ex2, de moeder van Emma, wilde dat zo.
Aanvankelijk was zij dol op mijn twee oudsten, zoals zij ook altijd als een moeder was geweest voor de kinderen van haar vorige ex-mannen. Maar toen zij eenmaal zwanger was van mijn zaad en in verwachting van onze Emma, verdween de liefde voor andere kinderen als sneeuw voor de zon.
Emma was alles, vergeleken met haar waren alle andere kinderen op deze aardkloot schreeuwende lastposten; althans in haar ogen.
Emma sliep dus ook altijd tussen ons, ex2 en mij, in, zodat haar kind dicht bij haar kon zijn, waardoor ik afdreef naar de rand van het ledikant; vanaf dag één tot de dag waarop ik het echtelijk bed en het gezamenlijk huis defitief verliet.
Er zijn momenten waarop ik denk dat het niet mijn schuld was, maar meestal verwijt ik mezelf de chaos die ik van mijn leven heb gemaakt; bijvoorbeeld door voor anderen te zorgen en mijzelf te vergeten.
Komend weekeinde komen ze terug van vakantie, Emma en ex2.
Ze zijn vier weken in Denemarken geweest, daarvoor is Emma een week bij haar grootouders geweest en daarvoor hebben zij (Emma, grootouders en ex2) een weekje genoten van een huisje in Otterloo op de Veluwe.
Als vader van Emma, was ik dolgraag met haar een week naar ergens gereisd, om daar een week te genieten en samen blij te zijn.
Maar ik zie haar nooit, bijna nooit.
Natuurlijk hebben ex2 en ik een zogenaamde bezoeksregeling afgesproken, een middag/avond/nacht midden in de week, eens per twee weken een weekeinde.
Afspraken maken en je houden aan afspraken, zijn evenwel twee verschillende dingen.
Aldoende kwam Emma steeds minder vaak bij mij, omdat er iets tussendoor kwam, omdat ze zich ziek voelde, omdat ze geen zin had.
Natuurlijk heeft ze geen zin, want bij mij moet ze in Emma in haar eigen bed slapen, op haar eigen slaapkamer, die geheel naar haar wensen is ingericht.
Ze slaap nooit meer in die slaapkamer, Emma komt bijna nooit meer bij mij, gaat niet meer met mij mee als ik mijn ouders (uit 1924!) bezoek, gaat niet meer met mij en haar halfbroer en halfzus mee, als wij op reis gaan, ergens gaan kamperen of ergens gaan eten.
Over minder dan een maand is Emma 9 ... ik hoop dat ik haar mag feliciteren.

zondag 1 augustus 2010

Verslaving

Er zijn mensen die verslaafd zijn aan nicotine, alcohol of drugs
En voor al die verslaafden staan de hulpverleners in de rij, om te helpen, om de verslaving te bestrijden, om die junks te genezen

Maar waar zijn die hulpverleners op de ochtend van zondag 1 augustus, als Twitter wegens onderhoud uit de lucht is en miljoenen Twitter-verslaafden zich geen raad weten, verdwaasd door de straten lopen, amok maken, vernielingen aanrichten, de hand aan zichzelf slaan ... waar zijn die hulpverleners als we ze echt nodig hebben?

Twitter is currently down for planned maintenance

zaterdag 31 juli 2010

Teleurstelling

Teleurstelling

Het leven is mooi !!!
We leven in een rijk land, vol mooie, leuke, creatieve, inspirerende mensen
Natuurlijk kleven er ook een paar minder positieve kanten aan het leven, maar toch ... over het geheel genomen, generaliserend is het leven voor onze bevolking mooi

Er is een enkeling die een onverkoopbaar huis heeft, met een tophypotheek, er is een enkeling die meer dan een keer gescheiden is en driedubbel alimentatie moet betalen, er is een enkeling die hard moet werken in loondienst om voldoende inkomen te genereren, hoewel zijn passies elders liggen
Maar over het algemeen heeft iedereen het goed !!!

Teleurstelling gaat altijd over
de dingen die we niet hebben gedaan
het plezier dat we niet hebben genoten
de doelen die we niet hebben gehaald
de verkeerde paden die we hebben gekozen
het verlies dat we hebben geleden
Teleurstelling is over het algemeen een in het verleden veroorzaakte toestand, waarin een individu zich vastgeketend voelt en zich onvoldoende realiseert dat het veroorzakende verleden onveranderbaar is ... geschiedenisboeken herschrijven heeft geen zin, tenzij je gelooft in het verhaal van “back to the future”

Teleurstelling veroorzaakt depressie, tenzij we ons realiseren
wat we allemaal wèl hebben gedaan
hoeveel en vooral welk plezier we wèl hebben genoten
welke doelen we wèl hebben gehaald
de mooie paden die we hebben bewandeld
hoeveel nieuwe uitdagingen we nog kunnen oppakken
en hoeveel geluk de toekomst nog in petto heeft voor ons
Het toekomstboek moet nog geschreven worden en wie gelooft in zichzelf, in de medemens en in de omgeving, kan dat boek zelf vorm en misschien zelfs gestalte geven

Dat, het zelf gestalte geven aan de eigen toekomst en te genieten van alle moois dat er wel is, is soms makkelijker gezegd dan gedaan ... zeg ik uit eigen ervaring
Ik ken mijn toekomstboek, maar zit nog teveel gevangen in mijn geschiedenisboek of althans in de gevolgen van mijn verleden, omringd door teleurstellingen die zijn veroorzaakt doordat ik
niet deed wat ik werkelijk wilde
geen ruimte nam om te genieten van alle plezier om me heen
geen genoegen naam met behaalde doelen en resultaten
keuzes maakte om anderen dan mijzelf te plezieren
verloren heb, wat ik met passie en inzet om mij heen had verzameld
omdat
het nooit genoeg leek te zijn, wie ik was en wat ik deed

Tweehonderd tweeëntwintig

Tweehonderd tweeëntwintig

Alles in deze blog berust op waarheid, geen enkele overeenkomst met de werkelijkheid berust op toeval

Laten we haar L noemen, uit te spreken als Elle, hoewel ze geen woord buitenlands spreekt, enkel Fries. Ze heeft twaalf banen gehad en dertien ongelukken, lijdt onder een ontbonden huwelijk, heeft geen contact meer met haar kind, heeft een eigen onderneming, die meer kost dan oplevert. Ze woont in een te grote huurwoning, haar onderhuurders vertrekken zonder uitzondering binnen enkele weken, zonder te betalen en spoorloos

L zelf is nu ook spoorloos
Ik kende haar via Twitter, we hadden telefoonnummers en mailadressen uitgewiseld. ´s Nachts had ik vaak lange gesprekken met haar, over recht en onrecht, over kunst en literatuur, over politiek en samenleving, over de ondragelijke leegte van mijn leven, over haar toekomstdromen en over het leven van de stad A, waar zij woonde en niemand kende

We hadden zelfs een afspraak gemaakt, een afspraak om elkaar te ontmoeten. In A, op de tweede vrijdag van de maand juni, om bij het genot van een lekker maal in Restaurant Oblomov in real life gedachten uit te wisselen over de zaken die ons werkelijk bezighouden

In het weekeinde voor die vrijdag belde L me op ... onverwacht, midden op de dag
“Mag ik je iets vragen?”
Natuurlijk mag zij mij iets vragen! En ik heb al een vermoeden wat ze wil vragen. Ze heeft geld nodig, staat rood, kan niet meer pinnen, heeft eten nodig, voor zichzelf en haar huisdieren
Ik vraag L hoeveel nodig heeft, en voor hoelang
“Over een paar weken worden mijn facturen betaald, maar ik moet nú Ziggo betalen, NUON betalen, boodschappen doen. Ik heb wel een paar honderd euro nodig. En ik betaal over een paar weken terug, met rente!”
Na twee scheidingen en drie kinderen, met veel alimentatieverplichtingen, met de lasten van een tophypotheek op een onverkoopbaar huis, moet ik spaarzaam leven, om het hoofd boven het water te houden. Maar ik heb wel een beetje gespaard, om in juli/augustus iets leuks met de kinderen te gaan doen; ze hebben dan immers zomervakantie. Als ik begin juli het geld terug krijg, kan ik wel even €222,22 spaargeld missen. Dus maak ik dat bedrag aan L over
“Duizend maal dank! Eeuwige roem zal jouw deel zijn!”

Op donderdag, de dag voor we elkaar zouden ontmoeten, meldt L dat het misschien geen goed idee is om op vrijdag te gaan eten in Restaurant Oblomov. Ze voelt zich ziek, heeft overgegeven en last van diarree
Een gevoel vol wantrouwen bekruipt mij. Wil zij mij wel ontmoeten? Is alle contact (de tweets, de mails, de telefoongesprekken) slechts bedoeld geweest om mij geld afhandig te maken?
Ik zeg de tafelreservering bij Oblomov af en schrijf een mail aan L
Ik schrijf over uitstel of afstel, ik schrijf over het feit dat ik die €222,22 wel omstreeks 1 juli terug wens te ontvangen, vanwege mijn vakantie met mijn kinderen
In de reactie die ik ontvang, lees ik de meest ernstige verwensingen en bedreigingen. Ik ben verbaasd en uit het veld geslagen
Sinds 30 juni check ik dagelijks mijn bankrekening, mijn afschrijvingen en bijschrijvingen, zie ik dagelijks hoeveel inkomen zinloos verdwijnt naar hypotheekverstrekkers, hoeveel inkomen doorgesluisd wordt vanwege alimentatie aan kinderen met wie ik veel te weinig samen ben, zie ik zelfs geen deel van die €222,22 terugvloeien op mijn bankrekening
Sinds diezelfde 30 juni schrijf ik ook wekelijks een mail aan L, om haar te herinneren aan haar belofte mij terug te betalen; maar ik krijg geen enkele reactie, niet op Twitter en niet per mail

Ik schaam me, schaam me omdat ik te goed van vertrouwen ben geweest, omdat ik ben uitgegaan van het positieve in de mens, omdat ik in een valkuil ben gestapt door een paar honderd euro uit te lenen
De geplande week, met mijn drie kinderen, heb ik moeten afzeggen; ik heb er even geen geld voor, ik moet eerst weer sparen ... gelukkig hebben die drie lieverds wel leuke vakantieweken met hun moeders beleefd

maandag 19 juli 2010

Het doden van mannelijke ego´s

Uit: Schuldig - Paul Zorning (c) 2010

Hester´s hersentumor bleek terminaal, bevrijdde hem, verloste hem van haar, haar voortdurende aanwezigheid, haar opdringerigheid, haar betweterig gedrag jegens hem (dat nergens op gestoeld was, want hij was veel slimmer, had meer kennis dan zij; sterker nog, hij had haar betrekkelijk dom gevonden en hij had bovendien slechts zelden iemand ontmoet die zich enigzins met hem had kunnen meten).
Vrouwen verstaan, bijna zonder enige uitzondering de kunst om mannelijke ego´s te doden. Ze ontnemen in het leven van alledag, in het samenleven onder één dak hun mannen alle kans om te winnen.
Vrouwen koken voor de man, ze maken de bedden op, ze stoffen en ze zuigen, ze doen de was, ze strijken zijn overhemden en de doen de boodschappen. Ze doen dat niet, vooral niet omdat zij al dat huishoudelijk gedoe leuk vinden, maar omdat hij, hun man, de vaardigheden ontbeert om zulk eenvoudig werk naar behoren uit te voeren.
En hij, hun man, moet veelvuldig, onophoudelijk horen hoe onbekwaam hij is, tot niets in staat; tot hij zich op enig moment overgeeft en, volledig geïndoctrineerd, haar commando´s zonder enig protest uitvoert, keurig in het gelid naast haar door winkelstraten slentert om te shoppen, doelloos te winkelen en teveel geld uit te geven aan zaken die zij geen van beiden werkelijk nodig hebben, met háár boodschappenlijstje naar de supermarkt gaat (omdat hij steevast met het verkeerde maandverband en de verkeerde ontharingscrème thuiskwam), de door haar voorgesorteerde was doet (op iedere stapel ligt een briefje met wasvoorschriften, de temperatuur, het programma, het wasmiddel).
Strijken blijft zij zelf doen, omdat hij dat echt niet kan; net als het vouwen van de handdoeken. Handdoeken vouwen doen alle vrouwen anders, ze doen het op de manier zoals hun moeder het hen geleerd heeft en die vooral afhankelijk was en is van de maten van de kast, waarin de handdoeken moeten worden opgeborgen.
Strijken doet zij óók om hem het gevoel te geven dat hij echt niet zonder haar kan. Zoals ze ook de keuken en het fornuis nog een keer schoonmaakt, hetgeen hij al had gedaan na het bereiden van een geweldige maaltijd, maar niet goed genoeg; nooit goed genoeg.
Nienke, de vrouw met wie Zorning een relatie had gehad na zijn huwelijk met Stella, was de ergste aller vrouwen: een weerzinwekkende sublimatie van het ergerlijke der vrouwheid.
Tijdens hun vakantie in de Dominicaanse Republiekwees Zornig op een palm die het zonlicht op een wonderschone wijze weerkaatste, gloeiend groen.
“Je mag niet wijzen,” bitste ze, “dat is onfatsoenlijk.”
Vrouwen huren hun moeder in als stand-in, om lieve woordjes te zeggen, om complimenten uit te delen, hun bewondering in alle mogelijke toonaarden uit te spreken, om hun schoonzoon te paaien, hem aan de schoonfamilie te hechten, met lijm waarbij zelfs de sterkste krachtlijm volledig in het niet valt.
Schoonmoeders als placebo: alle niet ontwrichte huwelijken, alle huwelijke die niet in een verdrietige, pijnlijke, kostbare scheiding zijn ontbonden, bewijzen dat het placebo in hetzelfde effect heeft geresulteerd als het werkelijke medicijn zou hebben gedaan.
En schoonmoeder heeft alle tijd om haar stand-in functie te vervullen, want schoonpa loopt al sinds mensenheugenis in het gelid.
Zornig´s eigen vader had ook in het gelid gelopen, inmiddels meer dan zestig jaar. Zijn schoondochters vonden hem stuk voor stuk een aardige man, een lieve man en vooral een zielige man. Een mening die nauwelijks afweek van wat die schoondochters over hun eigen vader dachten. Het is niet onmogelijk dat mannen gedoemd zijn om door hun dochters en schoondochters als zielige, oude mannen te worden bestempeld.
Zornig vond zijn vader ook zielig, hij vond dat al veertig jaar. Hij herinnerde zich dat hij ooit, lang geleden een gesprek daarover begon met zijn oudere zus. Het was op een zaterdag, wist Zornig; hij droeg zijn groene welpenuniform, zijn scouting-tenue en had juist enkele sigaretten ontvreemd uit de dressoirlade: Arsenal van zijn moeder, Cabellero van zijn vader.
“Waarom blijven papa en mama eigenlijk bij elkaar?” vroeg Zornig aan zijn vijf-en-een half jaar oudere en evenzoveel dommere zus.
“Omdat het zo hoort. Je trouwt om bij elkaar te blijven.”
“Maar ze zijn helemaal niet gelukkig. Ze praten niet met elkaar. Ze praten trouwens ook niet met ons!”
“O, dat komt nog wel, broertje. Met mij praten ze heel veel en ik weet zeker dat ze ook heel veel met elkaar praten; alleen hoor jij dat niet!”
“Ik hóór ze wel, maar ze zeggen niets; niets behalve over het weer, over de buren, over dat het brood van bakkerij Venenkamp toch lekkerder is en over andere onbetekenende zaken. En verder maken ze ruzie over van alles, zoals dat de tafel niet goed gedekt is. Papa legt het bestek altijd verkeerd neer, omdat hij linkshandig is. Het heeft geen zin om daarover iedere dag opnieuw ruzie te maken. Ik ga nooit trouwen. Ik weet ´t zeker!”
De toekomst die inmiddels alweer geschiedenis is, zou uitwijzen dat Zornig, die het meestal wel bij het rechte eind had, er met deze voorspelling volledig naast zat.
Zornig stapte op zijn fiets, de sigaretten veilig in een sigarettenkoker in zijn broekzak, op weg naar de padvindersbijeenkomst. Het zou een van de laatste bijeenkomsten zijn, waaraan hij zou deelnemen.

zaterdag 17 juli 2010

De geloofwaardigheid van de overheid

Maart 2010

De muur was niet alleen de muur. Achter de muur lag de Todesstreifen met greppels om auto’s tegen te houden, met mijnenvelden en met Selbstschußanlagen, de Kolonnenweg voor de voertuigen van de grenspolitie en zelfs anti-tank blokkades.
Drüben, jenseitz der Mauer gab es die sozialistiche Freiheit … voor Ien van den Heuvel, voor Paul Rosenmuller, voor Jan Marijnissen en al die andere zogenaamde fatsoensrakkers.
De burger, het volk werd gevangen gehouden en geknecht.

(Uit: Verscheurd, Paul Zornig, 2005)

Wanneer we spreken over de overheid, is het van belang om goed te definiëren wat dan die overheid is ...
Spreken we over de regering (of b&w), het parlement (of gemeenteraad) of de ambtenarij (of de mensen die ambtenaar zijn in uitvoerende instanties)?

Bij overheid denk ik niet aan de ambtenaren die het vuilnis ophalen, de agenten die onze steden en straten beveiligen, de docenten die leerlingen begeleiden, de mensen die werken in de zorg en andere uitvoerende ambtenaren en trendvolgers ... ofschoon deze bevolkingsgroep wel een niet te onderschatten machtsblok vormt

Mijn definitie van overheid zou zijn:
“de regering, in het zadel gehouden door een meerderheid in het parlement, ondersteund door departementaire ambtenaren”

Over die overheid heb ik wel een mening ...

De overheid is overwegend
- paternalistisch
- geld verslindend
- incestieus
en dat ga ik uitleggen

Hans van Mierlo is ons net ontvallen, maar hij was erg voor directe verkiezingen, burgemeesterverkiezingen, districten stelsel, een systeem waarin kiezers hun vertegenwoordigers kunnen aanspreken
Dat, het aanspreken van onze volksvertegenwoordigers, laat staan het aanspreken van ministers, is in het huidige systeem onmogelijk
Onze volksvertegenwoordigers vertegenwoordigen partijen, niet de mensen in het land
Partijen wier programma´s worden geschreven door bestuurders, door partij-bonzen, in de Haagse achterkamers, door mensen wier doel lijkt te zijn macht te hebben, te besturen en slechts zelden werkelijk geld verdiend hebben
We hebben regeringen die bestaan uit partijprominenten, die niet gehinderd door enig gebrek aan kennis van zaken, geacht worden beleid te ontwikkelen ... als enkel voorbeeld noem ik de ministers van OCW en hun departementen, die in de loop van de afgelopen 30 jaren er alles aan hebben gedaan om het onderwijs te verstrikken en te verstikken in de meest absurde regels en beleidswijzigingen ,,, om dat wanbeleid ben ik na 15 jaar ook UIT het onderwijs gestapt
Ik ervaar de overheid overwegend als arrogant, machtwellustig en parternalistisch
Ik mag, als het aan de overheid ligt, nu geen sigaret meer roken in een donkerbruine kroeg, straks geen BigMac meer eten, over een paar jaar waarschijnlijk ook geen Coca Cola meer drinken
De overheid beperkt iedere keuzevrijheid voor weldenkende burgers, met regels om uitwassen binnen de perken te houden, met regels waardoor de burger zich gevangen gaat voelen, alsof we in de DDR leven of in de USSR van voor 1989
Dat is ook niet raar, want de meerderheid van de ambtenaren stemt PvdA, SP, GL en dat zijn partijen die hun roots in Oost-Europa hebben, in het Oost-Europa van voor Gorbatchov en Andropov
Ik noem een voorbeeld: GL is ontstaan uit CPN, PSP, PPR, EVP, GL-leider Rosenmuller was hardline communist
Ik zwijg maar beter over het verleden van Jan Marijnissen (Mao-ist)
Politici, met name zij op links, hen die ik conservatief wens te noemen, draaien alle kanten op, enkel en alleen om MACHT te krijgen, niet voor het volk, wel voor de partij, enkel voor eigen belang
In essentie liegt de overheid het volk voor ... neem de hypotheekaftrek ... onze (?) overheid vertelt ons keer op keer hoeveel de overheid betaalt voor deze belastingregel, terwijl zij in feite zouden moeten zeggen dat ze minder geld binnen krijgen door deze regel
Als voorbeeld ... ik, ik betaal bakken vol belastingen en premie, ik betaal alimentatie, ik betaal hypotheek, ik betaal bijtelling voor de lease auto waarmee ik in de file sta & het enige dat de overheid wil, is mij zwaarder belasten vanwege mijn bruto salaris ,,, om om om hun kiezers te pleasen met leuke geschenken, en om daarmee meer stemmen te winnen

Nee, ik heb niets te melden over CDA, CU, SGP, PvdD ... maar ze zijn even tekenend voor verzuiling en eigenbelang als PvdA, GL en SP

Nee, ik durf niet te zeggen dat PVV verboden moet worden, hoewel ik (in tegenstelling tot hoe ik Pim Fortuyn percipieerde) ernstige afkeer heb jegens Wilders en zijn manier van doen

Vooralsnog denk ik dat de overheid geld wil halen, van mensen en bedrijven die werkelijk geld verdienen, om dat geld uit te geven aan eigen hobbies, om stemmen te winnen en daarmee zichzelf in het zadel te houden ...
... het top-voorbeeld daarvan is wel dhr Cohen die op kosten van wachtgeld partijleider van de PvdA speelt, nadat hij een onbetaalbare kuil onder Amsterdam heeft laten graven (lekker weg, voor iemand hem persoonlijk aanklaagt)

De overheid kenschetst zich
door gebrek aan respect voor mensen en ons regels op te leggen om ons in hun keurslijf te houden
door uitgeven van heel veel geld aan ministeries die waanzinnig veel geld besteden aan plannen en voorstellen waar geen mens op zit te wachten
door gebrek aan daadkracht, bij voorbeeld door 40 jaar te ontkennen dat allochtone landgenoten ofwel een plek moeten krijgen danwel naar hun thuisland moeten worden gestuurd
door voortdurend geld te willen halen bij mensen en bedrijven, waar werkelijk geld verdiend wordt, om (ik noem slechts een voorbeeld) 3 tv-zenders te bekostigen die helemaal bol staan van STER-reclame en onzinnige programma´s (boer zoekt vrouw) of linkse propaganda (DWDD, P&W, Buitenhof)

De overheid is voor mij volstrekt ongeloofwaardig

Nachtgedachten

April 2010

Wer reitet so spät
durch Nacht und Wind
Het is de ziel
die zijn mens achterna reist
in diens haastig bestaan


Mijn nachtgedachten ... tijdens nachten van een schrijver, de nachten van een alleenstaande man, de nachten zonder de kinderen waarvan ik vader ben, zonder de vrouwen met wie ik getrouwd was
Mijn nachten zijn vol gedachten, gevuld met denken, vaak creatief denken, soms beklemmende en bezorgde gedachten
Mijn nachtgedachten, ik zou niet zonder kunnen
Mijn nacht, kan vroeg beginnen, als de gordijnen dicht zijn, zelfs als het buiten dankzij de zomertijd nog licht is ... de nacht begint als buitengeluiden langzaam uitsterven, als ik plotseling weer wind hoor in plaats van autogeraas, lekker liggend, onder het dekbed, soms met de radio aan, om te luiteren naar verhalen en documentaires, tot ik me erger aan muziek die ik niet heb gekozen, behang om goedkoop de zendtijd te vullen
In stilte en rust, kan het denken beginnen, soms een hele nacht lang
Denken ... de nacht kan pijnlijk zijn en stress veroorzaken, als het denken wordt bepaald door zorgen over kinderen, die niet bij mij zijn, aan wie ik liefde zou willen geven, voor wie ik met liefde zou willen zorgen; als het denken bepaald wordt door hypotheekschulden en alimentatieverplichtingen, door een huis dat inmiddels onverkoopbaar blijkt te zijn; als denken bepaald wordt door pijn en verdriet uit het verleden, met gedachten aan hoe alles anders had kunnen gaan, moeten gaan
Denken ... de nacht kan anstig zijn, zoals voor het kind dat ik was in 1962
‘s Avonds kan ik vaak niet slapen. Vanachter het gordijn kijk ik dan naar buiten over het verlaten spoorwegemplacement. De laatste personentreinen naar het westen zijn allang vertrokken. In het oosten is de nacht het donkerst. Vanuit het zijraam zie ik in de verte de laatste straatlantaarn aan de rand van het dorp. Bij die lantaarn begint de verharde weg naar Duitsland en van daar zullen de Russen ons dorp binnentrekken bij hun verovering van ons land. Urenlang tuur ik in de verte, wachtend op het geluid van naderende tanks of overvliegende bommenwerpers
((Uit: VERSCHEURD – Paul Zornig, 2005))
In de nacht, als er dan toch een muziekje gedraaid moet worden, dan is er maar één nummer om de nacht mee te openen ..
Stil in Amsterdam / Ramses Shaffy
't Is stil in Amsterdam
De mensen zijn gaan slapen
De auto's en de fietsen
Zijn levenloze dingen
De stad behoort nu nog
Aan een paar enkelingen
Zoals ik
Die houden van verlaten straten
Om zomaar hardop
In jezelf te kunnen praten
Om zomaar hardop te kunnen zingen
Want de auto's en de fietsen
Zijn levenloze dingen
Als de mensen zijn gaan slapen
't Is zo stil in Amsterdam
En godzijdank niemand
Die ik tegenkwam
-
't Is stil in Amsterdam
De mensen zijn gaan slapen
Ik steek een sigaret op
En kijk naar het water
En denk over mezelf
En denk over later
Ik kijk naar de wolken
Die overdrijven
Ik ben dan zo bang
Dat de eenzaamheid zal blijven
Dat ik altijd zo zal lopen
Op onmogelijke uren
Dat ik eraan zal wennen
Dat dit zal blijven duren
Als de mensen zijn gaan slapen
't Is zo stil in Amsterdam

Ik wou
Dat ik nu eindelijk iemand tegenkwam
In de nacht kan ik denken, ontwerpen, een schilderij opzetten of een muziekstuk creëren
Mijn eerste boek is bedacht tijdens een wandeling en uitgewerkt in lange nachten, nachten met de ogen dicht, maar de hersens werkend, op volle toeren
Daar is de nacht goed voor, om ongestoord door wie of wat dan ook te schilderen met woorden en met zinnen, te componeren zonder geluid te maken en de wereld in teksten te vatten
Het typewerk komt later wel, daar zijn de avonden voor, als de dag nog worstelt met gebeurtenissen, met lief en leed, als de dag geen einde wenst te maken aan de zonsondergang, sissend in de zee, in een wolk van bankroet uit IJsland; preluderend op de nacht
In de nacht moet ik denken, omdat er geen andere momenten zijn om echt te denken, omdat ik gisteren te druk was met alles wat nodig moest, omdat morgen niet anders zal zijn dan gisteren, en overmorgen is eergisteren
Als ik niet uitkijk, niet oppas, dan wordt er voor mij gedacht, over werk dat onafgerond op het bureau ligt, over werk dat gedaan moet worden in te weinig tijd en zonder duidelijk plan; angstige gedachten die het denken overwoekeren. Dan kan de nacht een strijd inluiden, in plaats van tijd aan mij schenken
Maar in de nacht ben ik geen loonslaaf, geen schuldenaar, geen schuldige, geen slachtoffer
De nacht is tijd! Althans, zo hoort het te zijn, dat de nacht mij tijd geeft, tijd die alleen voor mij is, van mij is, om te zijn wie ik ben ...
Zijn wie ik ben, stralend in absoluut donker & werkelijk levend
Later in de nacht, als er dan toch nog een muziekje gedraaid moet worden, dan is er maar één nummer om de nacht mee af te sluiten ..
Ochtend in de stad / Herman van Veen
Licht gaat branden achter sommige gordijnen
hier en daar een mens op straat ietwat verwaaid
rokershoest weerklinkt alom lantarens kwijnen
als er hier een haan was had-ie al gekraaid.
-
Mensen overwegen om in bed te blijven
zien er toch maar weer vanaf uit goed fatsoen
en een oude man wordt wakker met een stijve
maar heeft niemand om een vluggertje mee te doen.
-
Ergens laat zich al de helse toeter horen
van een matineuze heer in het verkeer
achter grote gele vensters van kantoren
zijn de werksters met hun emmers in de weer.
-
En wie in zijn diepste nachtelijke dromen
is gezworven naar de bron van zijn bestaan
mag zo dadelijk weer op het matje komen
aangezien hij een vergissing heeft begaan.
-
Net als vroeger is er weer een dag geboren
maar de jaren van verwondering zijn voorbij
en ook zijn er hier geen vogels meer te horen
behalve twee minuten op de vierde mei.
-
Ach, het leven nam ons allen op de korrel
en de dood genaakt met klapperend gebit
wij verlangen naar het uur dat de eerste borrel
goed en wel weer achter onze kiezen zit.

En dan wordt het ochtend, kriekt de dag, schemert de ochtend, tjilpen de vogels
Vrouwen en mannen worden wakker, zien uit op wat de dag gaat brengen, terwijl ik treurig afscheid neem van alle moois dat de nacht mij heeft gegeven

dinsdag 13 juli 2010

Elmer de olifant & Harry Mulisch

(Uit: VERSCHEURD, 2005)

Zijn oog viel op Elmer de olifant, een vrolijk en kleurrijk kinderboek, een voorleesboek in de etalage van de boekhandel. Hij zou graag hebben kunnen schrijven en tekenen, was liever auteur geworden of illustrator dan Competence Development Manager in een van ‘s werelds grootste ICT-bedrijven.

Het laatste boek dat hij had gelezen was Siegfried, van Harry Mulisch. In die roman heeft hij naast twee fouten vooral veel inspiratie gevonden en (h)erkenning aangaande zijn eigen vage grenzen tussen fantasie en werkelijkheid. Toeval bestaat niet en dagdromen gaan drempelloos over in gedachte-experimenten: de onbedwingbare lust om te fantaseren, om in gedachten een andere werkelijkheid te scheppen en te beleven; een poging tot het verklaren van de realiteit en geen compensatie voor hetgeen hij tekort zou komen in de alledaagse werkelijkheid.
Meesterbrein, geen televisiequiz, maar het drama van een begaafde geest. Ideeën, gedachten, hersenspinsels, dagdromen, overpeinzingen, vragen en antwoorden schieten door het hoofd: een beeldenstorm, filmfragmenten van gebeurtenissen die nooit hebben plaatsgevonden. Er valt geen touw aan vast te knopen, elke ordening ontbreekt en vooralsnog lijkt het onmogelijk een verhaal uit deze kakofonie te componeren.
Zijn schijnbaar feilloze geheugen weerhield hem, heeft hem te vaak weerhouden van het maken van ogenschijnlijk zinloze aantekeningen, onbetekenende puzzelstukjes die veel later van pas hadden kunnen komen bij het samenstellen van het tafereel van zijn geschiedenis.
De toekomst was inmiddels begonnen, maar ook al leefde hij steeds meer in het heden, was de verleden tijd nog onvoltooid zolang sporen uit dat verleden als plotseling onweer de kop op konden steken en stralend zonlicht tijdelijk verduisteren.
Hij las graag, maar veel te weinig. En als hij schreef, schreef hij om het verleden te verklaren, de pijn en de boosheid te verwerken en van zich af te schudden: schrijven om schoongewassen de toekomst tegemoet te kunnen treden. De puzzelstukjesverzamelaar: wat, waar, wanneer, waarom en hoe?
Hij had de roman Siegfried nagenoeg precies een half jaar eerder gelezen, op 10 maart 2001. En hij had nauwkeurig gelezen.
Op bladzijde 76 las hij:
‘In de hoek stond een archaïsch televisietoestel, waarop zij hem gisteren hadden gezien; er op een ingelijste .....’
Gisteren ????
En op bladzijde 117:
‘Herter stond op en reikte haar de hand, waarop zij hem een paar seconden verbaasd bleef aankijken, alsof hij de laatste was die zij had verwacht. ‘Heb ik u gisteren niet op de televisie gezien?’ Het was Herter meteen duidelijk, dat hij ter plekke .....’
Gisteren ????
De televisie-uitzending was niet één maar twee avonden geleden, dus ware eergisteren meer op zijn plek geweest!
Hij wilde geen beterweter zijn; voorlopig had hij nog geen bladzijde zonder fouten geschreven, laat staan bladzijden met enig literair gehalte. Toch schreef hij een e-mail naar de uitgeverij om op de twee aangehaalde passages te wijzen: was het gisteren, of was het eergisteren?!
En hij kreeg nog antwoord ook:
Geachte heer,
U heeft gelijk. Het moet zijn eergisteren. Dit is in de tweede druk al hersteld,
Met dank en vriendelijke groet,
Suzanne Holtzer

Hij liet het boekje in kleurig papier inpakken en versieren met een rode strik. Het werd zo een mooi cadeau om mee thuis te komen.

het nieuwe voetbal (2001)

11 september 2001, 11 uur 21

In de etalage van de Megapool keek hij enkele minuten naar Studio Sport fragmenten van het afgelopen weekeinde op een groot plasmascherm. Voetbal!
Er vliegen zwaluwen. Snel gaan liggen en hevig kermen! Au!!!
Waarom worden die zwaluwen niet gewoon afgeschoten?
Na negentig minuten speeltijd en soms ook nog een verlenging van dertig minuten is het nog steeds NUL-NUL. Effectief hebben de mannen hooguit 50 minuten gebald (de verlenging meegerekend) en er was geen zak aan. Verveling ... het gras is groen, de strepen zijn wit en de mannen met zakken vol euro’s geven verkeerde passes.
De helft van de tijd die een voetbalwedstrijd duurt, ligt er een speler kermend op de grond (ondertussen gebarend dat de tegenstander gele en rode kaarten moet krijgen). Die speler is weliswaar door niemand geraakt, maar hij dacht dat hij geraakt had kunnen worden en ook als hij niet geraakt zou worden, zou een vrije trap en alle tijdwinst mooi meegenomen zijn. En de gele kaart voor de tegenstander is echte winst.
Het enige wat leuk is aan voetbal is de bankrekening van de vedetten en het commentaar van Johan Cruijff.
Hij zou wel weer eens een echte voetbal wedstrijd willen zien: spannend, met mooie bewegingen en mooie combinaties.
Helaas laten de belangen van FIFA, UEFA en televisiekanalen het niet toe dat er wedstrijden verloren worden en dus spelen we met zijn allen op de NUL-NUL. De enige spanning van een voetbalwedstrijd is de beslissing van de scheidsrechter en zijn helpers. Onderkent hij de Schwalbe of geeft hij een kaart aan de verdediger die keurig de bal speelde en de duikelende aanvaller nooit geraakt heeft (de vertraagde herhaling op televisie geeft de scheidsrechter telkenmale ongelijk)? Het was geen buitenspel, maar er werd gevlagd en dus gefloten ... de bal werd nog wel in het doel gekopt en de commentator (die niets van sport begrijpt, anders was hij immers geen commentator geworden) rept van een afgekeurd doelpunt. Wie vlagt, wanneer en waarom? En waarom zou je zo’n vlagsignaal serieus nemen?
Hij wil weer voetbal zien en daarom moeten de regels drastisch veranderd worden.
Er komen 4 grensrechters en 2 scheidsrechters en 1 tijdwaarnemer.
Terugspelen op de keeper dient uitgebannen te worden en derhalve dient de keeper als zodanig afgeschaft te worden. Een voetbalteam is dus voortaan een tiental in plaats van een elftal.
Geklaag over het al dan niet vlaggen en fluiten voor het zogenaamde buitenspel is verleden tijd zodra we de buitenspelregel hebben afgeschaft.
De speler die kermend van de pijn ter aarde stort en verzorging behoeft, dient gewisseld te worden door een verse kracht, mag niet meer terugkeren op het veld en krijgt een spelverbod (herstelperiode) voor twee wedstrijden in het betreffende toernooi, cq de betreffende competitie.
Iedere speler die spreekt tegen de scheidsrechter (ook al is het liefkozend) krijgt een rode kaart, dient het veld en het stadion te verlaten en krijgt een schorsing van 12 maanden.
De wedstrijd duurt voortaan in plaats van 2 x 45 minuten achteruitleunen, 2 x 30 minuten werkelijke speeltijd. Het doel wordt 2 meter breder en 1 meter hoger. Er zijn naast het opgestelde tiental ook tien reserves en er mag voortdurend gewisseld worden, conform de regels die bijvoorbeeld bij het ijshockey gelden.
Shirtreclame wordt verboden, alle spelers spelen in het wit en het basissalaris bestaat uit een minimuminkomen. Voor elk gemaakt doelpunt krijgen alle spelers in het team een bonus en na elk verlies of gelijkspel betaalt iedere speler van het niet-winnende team een mooi bedrag aan een nader te bepalen goed doel.
Voetbal wordt dan vast leuker!

Toen ik nog leuk (bezig) was ....


Toen ik nog leuk was, maar al wel lang nadat mijn moeder mij zodanig benoemde, ontmoette ik haar, die niet voor niets Dorothea heet. Zij ging haar weg & ik de mijne. Wat overbleef, is niet meer dan een leuk plaatje

de nieuwe samenleving (september 2009)

uitleg
nieuw in onze samenleving is dat, dat als je 100 vrouwen verkracht en onderdrukt en misbruikt en verkocht hebt, je een weekje verlof uit hechtenis krijgt om een babykamer te schilderen, voor een baby die je verwekt hebt bij een vrouw die je eerst zelf hebt verkracht, daarna door een paar vrienden en daarna door tien klanten hebt laten gebruiken voor goed geld.
nee, ik veroordeel niets, ik stel voor om 20 praatgroepen in het leven te roepen die plannen moeten ontwikkelen om onderzoek te doen naar de vraag of en hoe we, in onze westerse samenleving, een standpunt moeten innemen, waarna onze achterkleinkinderen een oordeel over de gebakken peren kunnen vellen.
je zal maar moeder zijn van een verkrachte dochter.
je zal maar een vrouw zijn.
de woordvoerder van het ministerie van justitie verklaarde met betrekking tot het verlof-beleid dat natuurlijk geen verschil gemaakt mocht worden tussen gedetineerden van allochtone en gedetineeerden van autochtone afkomst. dat ook een vrouwenverkrachter en vrouwenhandelaar van Turkse afkomst recht heeft op verlof, als er een babykamer geschilderd moet worden.
mijn vriend Frits heeft onlangs 3 dagen gezeten, omdat hij (ook na herhaaldelijke aanmaningen) een boete vanwege een verkeersoverttreding in Capelle aan de IJssel niet had betaald. mijn vriend Frits is van zijn lang zal zijn leven nog nooit in Capelle aan de IJssel geweest, maar de ambtenaar die het kenteken van de door-rood-licht-foto moest overtypen, verwisselde de letters van het kenteken.
Frits zijn vrouw beviel van hun tweede kind, terwijl Frits in hechtenis zat. het kind was gezond, maar overleed tijdens de bevalling, door een medische fout.
er was geen woordvoerder van justitie om uit te leggen dat een ambtenaar een fout had gemaakt, dat een verloskundige een fout had gemaakt, dat Frits geen verlof kreeg toen zijn vrouw beviel en hun kind stierf.

Zondagmiddagstemming (oktober, 1979)

Zondagmiddagstemming (oktober, 1979)

tranen
traag rollen zij
over mijn wangen
een huivering
trekt door mijn lichaam
een schok
de brok in mijn keel
en daarna
meer tranen
als regendruppels
langs het behang
verwateren zij het motief
glijden zij omlaag
en druipen dan
van mijn wangen
op het papier

übersetzung

tränen
langsam rollen tränen
über meine backen
ein schauer
überläuft mich
eine erschütterung
die kehle wie zugeschnürt
und dann
mehr noch mehr tränen
wie regentropfen
die tapete entlang
verwisschen sie das motiv
gleiten sie hinunter
und tröpfeln dann
von meinem backen
auf das papier

Alleen zwart geld is echt

Alleen zwart geld is echt
21 feb 2009, 22:15
Ik heb onlangs een terras in mijn achtertuin laten aanleggen. Ik was in eerste instantie nogal geschrokken van de offerte, €1400,= voor die paar m² was veel meer dan ik had verwacht. Maar de stratenmaker wist mij gerust te stellen. Als ik geen papieren rekening nodig had, als ik zwart wilde betalen, dan kon hij de klus wel voor €650,= klaren. Dan zou hij er zelf ook meer aan overhouden, voegde hij er nog aan toe.
Dus terwijl het terras werd aangewalst, reed ik naar de bank (toen nog ABN-AMRO, of was het al Fortis, of weer ABN-AMRO) om daar €650,= in cash op te nemen.
Het voelde raar, zoveel geld op zak. Ik heb eigenlijk nooit meer dan een paar tientjes op zak en wat kleingeld, voor het geval ik een automaat tegenkom die nog niet op chip of pin werkt.
Een uur later was ik al die euro-flappen alweer kwijt. De stratenmaker telde het niet eens na. Kennelijk vertouwde hij klanten die hem zwart betaalden.

De volgende dag lagen er twee brieven op mijn deurmat. De ene brief was van mijn pensioenfonds, met de mededeling dat de waarde-opbouw van door twee scheidingen toch al gehavende pensioen dankzij de kredietcrisis nog verder was geslonken, dat ik zo spoedig mogelijk een ton, beter twee ton moest bijstorten om althans een deel van het pensioengat op te vullen. De andere brief was van mijn hypotheekverstrekker, Fortis/voorheen Stad Rotterdam/sponsor van het ooit legendarische Feyenoord, met de mededeling dat de door mij ingelegde en in beleggingen geïnvesteerde bedragen als verloren moeten worden beschouwd ten gevolge van de kredietcrisis, dat ik er verstandig aan zou doen elders geld vrij te maken en bij te storten, om te voorkomen dat ik na een eventuele verkoop van het huis met een onoverbrugbare restschuld zou blijven zitten.
Ik logde in op de website van mijn bank, bekeek mijn saldi. Duizenden euro´s in het rood, meer dan een bruto-maandsalaris. Mijn salaris was net gestort, maar de hypotheekrente, de hypotheekverzekering, de stortingen in het inmiddels waardeloze hypotheekbeleggingsfonds en de €1300,= alimentatie waren net afgeschreven.
Op de website van de Aldi bekeek ik de aanbiedingen voor de komende week ... Blik erwtensoep van €0,69, hutspot met worst voor weinig; het zou wel weer aardappelensoep worden, zelfgemaakt en met een homp brood.

Gisteren kwam ik die stratenmaker tegen, bij de Aldi. Hij kocht er zalm en wijn, diepvries kogelbiefstuk en verse tonijnsalade; die zijn er goed, wist ik uit betere tijden. De ambachtsman betaalde met contante euro´s, terwijl ik mijn zak aardappelen en de zak met winterwortelen moest pinnen. Mijn portemonnee was leeg, op het muntje voor en supermarktkar na.
"Weet je wat het is," zei de man op het parkeerterrein voor de Aldi, "geld bestaat niet meer!"
Ik sjokte naar huis, met de zakken aardappelen en wortelen en dacht na over wat die stratenmaker had gezegd.
VERDOMME, hij heeft gelijk.
Ondernemers lenen geld om een bedrijf uit de grond te stampen, of om inversteringen te doen om een bestaande onderneming uit te breiden. Geld lenen is misschien niet (meer) de juiste omschrijving ... er wordt een tegoed bijgeschreven op een bankrekening. En van dat tegoed worden leveranciers en medewerkers betaald. Betaald is misschien niet (meer) de juiste omschrijving ... de leveranciers en de medewerkers krijgen geld bijgeschreven op hun bankrekening. Zo´n medewerker pint zijn boodschappen bij de Albert Heijn, hij betaalt niet, hij pint, waardoor er tegoed van zijn rekening wordt afgeschreven, bijgeschreven op de bankrekening van Ahold.
De bankmanager die die eerste lening heeft afgesloten krijgt een bonus, want banken verdienen aan de rente die wij en de lenende ondernemers aan de bank betalen.
De aandeelhouders van banken en supermarkten krijgen dividend uitbetaald, zolang de boeken er goed uitzien, zo gemanipuleerd zijn dat zij er goed uitzien. Die aandeelhouders zijn slim en beleggen hun verdiensten in goud of diamanten, kernenergie of windmolens, aardappelen of winterpenen. Ze beleggen vooral niet, vooral niet meer in banken.
Banken bestaan niet meer, zoals geld evenmin bestaat.
Vroeger (ja, ik ben oud, bejaard, nostalgisch) bewaarde de Nederlansche Bank voor alle Nederlandse guldens de tegenwaarde aan goud in haar kluizen. Tegenwoordig zijn banken, las ik, geldscheppende instanties geworden; wat zoveel wil zeggen dat als een bank in staat is (ergens?!) €1000 te lenen, de bank het recht heeft €4000 uit te lenen. Ik zie het al voor me ...
Bank AAB leent €1000 van bank ING, dan leent bank AAB €4000 aan ING, vervolgens leent bank AAB €16000 van bank ING en zo gaat dat door. 16000 wordt 64000 wordt 256000 wordt 1024000 wordt 4096000 wordt 16384000 ... wordt binnen korte tijd ... 1048576000, meer dan een miljard.
Van dat virtuele mijard worden onze salarissen betaald en het salaris van de boer die mijn aardappelen heeft geppot en gerooid. En met dat virtuele geld betalen we allemaal onze boodschappen.
Geen nood, totdat iemand, inmiddels een paar jaar geleden, zijn banktegoed in cash wilde opnemen (iets meer dan mijn €650) en die bank helemaal niet over geld bleek te beschikken ... de paniek sloeg toe!
Geen enkele bank bleek over geld te beschikken, het papiergeld dat in omloop is en van tijd tot tijd uit pinautomaten rolt, is nog geen procent van de vermogens die door banken worden beheerd; en dat papiergeld, dat geld is even waardeloos als het digitale tegoed op alle bankrekeningen.
Een jaar geleden zei onze minister van financiën nog dat de crisis die in Amerika woedde, ons niet zou raken ... nu voorspelt hij dat hij de werkelozen die binnenkort over straat slenteren geen uitkering kan betalen, omdat hij geen geld heeft. Het geld dat hij wel had, heeft hij gebruikt om de aandeelhouders van Fortis (Stad Rotterdam? ABNAMRO?) en ING uit te kopen.
Bij de post liggen brieven, van de Hypotheekverstrekker die geld wil, nu, van de Bank die wil dat ik mijn schuld aflos, nu, van de Deurwaarder die wil dat ik mijn achterstallige alimentatie betaal, nu.
Ik leen wel wat, bij een bank, ergens, op IJsland of zo.

Carpaccio & Chanel No 5

Carpaccio

Zornig had de kunst geleerd van Roberto Fiori, de Italiaanse chefkok van Restaurant Lute in de oude kruitfabriek vlak buiten Oudekerk aan de Amstel. Lute, een leuk restaurant met een geweldige keuken, vele Michelin-sterren waardig. Zornig had er vaker gegeten, zoals die keer met die stewardess van KLM, die geheel verstrikt was geraakt in een relatie met Hans. Hans die nota bene nog getrouwd was en een dubbelleven leidde. En later met Willem, een van de directeuren van ´s lands grootste detacheerder, om een nieuwe collega aan Zornig voor te stellen, in de hoop dat die man via Zornig meer zaken zou gaan doen.
Fiori had het voorgedaan, het kon met rundvlees, gerookte hammen en zelfs met een mousse van zalm. Voorwaarde was dat wat Fiori het materiaal noemde, goed ingevroren was. En verder was een scherp, gestaald, electrisch cirkel-mes onontbeerlijk. Het was de enige manier om het materiaal zo dun te snijden, dat je het carpaccio mocht noemen.
Zornig had gedaan wat Fiori had gezegd. Hij had de beste stukken ontbeend en gerookt boven een vuur van pijnboomhout, gemarineerd in een saus met dille en organo, de duurste olijfolie en een beetje mosterd. Het waren mooie hompen vlees, die hij na het marineren in de vriezer had gelegd.
Het cirkel-mes, waarmee we slagers in hun winkels plakjes broodbeleg zien snijden, stond nu in een extreme stand; dunner snijden was niet mogelijk.
Zornig sneed prachtig dunne plakjes van het diepgevroren vlees en legde ze op folie; niet meer dan één plakje op één stuk folie. Hij was er nog wel even mee bezig, er was genoeg voor een kerstdiner voor alle gasten van het Hilton.
Het grootste gedeelte van de nog steeds bevroren carpaccio legde hij weer in de vriezer, keurig in een doos. De plakjes die hij voor de maaltijd van vanavond nodig had, zette hij op een schaal in de koelkast, opdat het daar langzaam kon ontdooien.
Frank was een beetje een triest figuur. Hij had eindelijk na vele liefdes en een mislukt huwelijk de liefde van zijn leven gevonden: Heleen. Heleen was geweldig, prachtig, erudiet, intelligent, lief, warm, ze was een prinses, het mooiste dat een mens, een man kon overkomen. Ze waren zo gelukkig samen, Heleen en Frank, Frank en Heleen. Ze straalden, ze straalden samen, ze straalden ieder voor zich.
Op een dag had Heleen de trein naar Achterwolde genomen, naar Achterwolde om daar onderzoek te doen voor het manuscript van haar volgende roman “Dwaallicht”. Achterwolde, omdat haar ouders daar hadden gewoond, haar moeder er nog steeds in een dorp vlakbij Achterwolde woonde.
Heleen was nooit teruggekomen uit Achterwolde.
Ondanks de inzet van het complete rechercheteam van de politie van Gelderland-Oost, ondanks de zoektochten die in het Vragenderveen waren georganiseerd en ondanks de betrokkenheid van de lokale bevolking, werd Heleen noch haar eventuele stoffelijk overschot teruggevonden.
Op een dag had Frank contact gezocht met Zornig, Frank had hem gebeld.
“Jij kende Heleen toch! Jij las alles wat ze schreef, jij wist wat ze dacht!” had Frank in de telefoon geschreeuwd.
“Nou ja,” zei Zornig. “Ze heeft me weleens iets laten lezen, een paar teksten. Nu je het zegt, er was een tekst die over moord gaat, over ene Ben, een krankzinnige, die haar voicemail heeft ingesproken en haar de meest vreselijke dingen heeft aangekondigd.”
Frank wilde die teksten wel lezen en daarom had Zornig de verdrietige vriend van zijn schrijf-vriendin uitgenodigd om te komen eten. Na het eten zou Zornig printjes van alle mails, van alle tekstdocumenten laten lezen, die hij ooit van Heleen had gelezen.
Zornig hield van koken en was blij dat eriemand bij hem kwam eten.
Op het menu stonden carpaccio, salade met tonijn, zwijnbiefstuk met aardappelpurée en cranberriescompote.
Zornig zag hoe Frank smulde van eindelijk weer lekker eten, eindelijk eten met iemand met wie hij iets deelde, zijn verdriet kon delen.
Bij de koffie las Frank alle mails, alle documenten die Zornig in al die tijd van Heleen had ontvangen. Zornig was een nauwkeurig en opgeruimd mens. Hij had een map voor iedere internet-contact, een map waarin hij alle correspondentie bewaarde.
Frank was vele uren aan het lezen.
“Dus je was blij dat ze mij leerde kennen? Was je niet jaloers?” vroeg hij.
Zornig lachte innemend.
“Ik ben een Einzelgänger, dat weet ik, dat weten de mensen die mij kennen. Ik ben blij als andere mensen gelukkig zijn, als zij (zoals Heleen) een partner vinden. Hooguit heb ik wat moeite als ik, nadat zo´n nieuwe partner in beeld is gekomen, ineens niet meer lijk te bestaan. Maar ook daar pas ik welweer een mouw aan.”
Zornig schonk nog een glaasje sambuca in.
“Er staat helemaal niets in, in al die documenten, waaruit blijkt waarom Achterwolde gevaarlijk zou kunnen zijn geweest, gevaarlijk voor haar, voor Heleen!” zie Frank.
Zornig moest dat bevestigen. Hij had zelf alles tot iedere punt en komma nauwkeurig gelezen. Er was geen enkele aanwijzing.
Frank ging laat weg, te laat en met waarschijnlijk teveel drank in zijn lichaam. Hij moest nog helemaal terug naar huis, naar zijn dorp onder de rook van Amsterdam, hun dorp, het huis waar hij zo gelukkig met Heleen was geweest.
“Als dat maar goed gaat,” dacht Zornig nog.
Zornig liep naar de schuur, het tuinhuis achter in de tuin. Hij deed de deur van het slot, de deur open het licht aan. In de schuur stond nog een grote vrieskist. Er zat een hangslot op de vrieskist.
Zornig graaide naar de sleutelbos in zijn broekzak, deed het slot open, het deksel van de kist omhoog.
Daar lag het materiaal. Ze miste één been. En een hap van haar rug, maar dat laatste kon je niet zien.


Chanel No 5

Frank knielde en boog zich over het lijk. Het hoofd was er half afgehakt, lag in een grote plas bloed. Hij keek op zijn horloge, het was kort na acht uur.
Eerder die dag had ik Frank uit Oudekerk opgehaald en waren we samen naar Achterwolde gereden. Voor de zoveelste keer sinds Heleen, de vriendin van Frank, plotseling en spoorloos was verdwenen.
Achterwolde, het meest oostelijk gelegen dorp in Nederland, het dorp waar ik geboren en getogen ben, het dorp waar ik met weerzin aan terug denk, vanwege de bekrompenheid, het boerse, het achterlijke. De tijd lijkt in Achterwolde te hebben stilgestaan, de klok tikt er nog net zo langzaam als in de jaren vijftig, de kredietcrisis zal nooit in dat dorp toeslaan, zolang de Duitsers er iedere zaterdag de supermarkten leegkopen en er maar een paar keer per dag een trein naar de boze buitenwereld vertrekt.
Frank was verliefd geweest op Heleen, dodelijk verliefd. Hij was gek op haar geweest, hij had alles voor haar gedaan. Hij was nog steeds verliefd, hij was nog steeds gek op haar, hij zou zo graag alles voor haar doen. ´s Nachts dacht hij aan haar, schreef hij gedichten voor haar; slapen deed hij pas in de tweede helft van de nacht, als de vroegste werkers alweer gewekt werden door hun wekkers.
De laatste kilometers van onze tocht naar Achterwolde zaten we zwijgend naast elkaar. Mijn maag draaide zich om bij de gedachte aan doodgekookte bloemkool en glazige aardappelen met veel te vette jus. De warme maaltijd wordt er tussen de middag gegeten. Dat hoorde toen zo, dus hoort dat nog steeds zo. Suskind´s Parfum drong zich op in mijn gedachten. Geuren roepen herinneringen op. Zoals de geur van Chanel No 5 mij nog steeds herinnert aan die studente die mij in 1979 het hoofd op hol bracht, die ik nooit meer uit het diepste van mijn geheugen heb kunnen wissen, voor wie ik alles had willen doen.
Heleen had ook Chanel No 5 gedragen, toen ik haar voor het eerst ontmoette, bij de presentatie van haar eerste roman.
Ik parkeerde mijn auto op de parkeerplaats achter Hotel Stadt Münster, midden in het dorp.
“Koffie?” vroeg ik.
Op de tafeltjes in het restaurant liggen hoogpolige tafelkleedjes, kleine tapijtjes die ruiken naar stof en de as van sigaretten; nog steeds, ondanks het rookverbod.
“Ik wil naar het huis waar haar moeder heeft gewoond. Ik wil daar rondkijken, niet alleen buiten, ook binnen. Er moet daar iets zijn, iets wat zij zocht, iets wat mij een aanwijzing zal geven. Een aanwijzing waarom zij is verdwenen, waar zij is gebleven, wat er is gebeurd,” zei Frank.
Zwijgend roerde ik mijn suiker door de koffie, geurige koffie, van Hesselink. de lokale koffiebrander.
We liepen vanuit het centrum door de Ratumsestraat naar de Wilhelminastraat. Daar was het huis, een statig gepleisterd en witgeschilderd pand, met donkergroene kozijnen, de gordijnen gesloten alsof daarbinnen iets was dat het daglicht niet kon verdragen.
Het was middag, nog licht en Frank scheen niet het lef te hebben om de tuin in te gaan, om het huis heen te lopen, om te zien of we wellicht aan de achterzijde een raam vonden waar de gordijnen niet geheel gesloten waren, en waardoor we naar binnen zouden kunnen gluren.
“Later. Straks als het gaat schemeren, dan komen we terug.”
Zijn stem klonk onheilspellend, hees door zijn droge keel.
In de snackbar aan het einde van de straat, bestelden we frites en kroketten. De frites was te zout en de kroketten waren slap. Net als de bloemkool, dacht ik, ze kunnen hier ook niets goed bereiden.
In het schemerduister liepen we terug. Er hing een koude mist en mijn neus begon te lopen. Ik nam mijn zakdoek, ik snoot mijn neus.
“Wees toch stil,” beet Frank mij toe, alsof het verdacht was om wandelend over het trottoir de neus te snuiten.
Hij keek drie keer in het rond en liep vervolgens het tuinpad op. Ik volgde hem, nonchalant, wetend dat er niets te vinden zou zijn dat hem zou helpen het mysterie rondom de verdwijning van zijn vriendin op te lossen.
Ook aan de achterkant van het huis waren de gordijnen achter de vensters zorgvuldig gesloten.
Frank vloekte binnensmonds.
Ik bekeek hem, deze trieste figuur, met die intens verdrietige blik in de ogen.
Voor hij Heleen had ontmoet was hij Hollands welvaren geweest, gezond van lijf en leden, stralend en sterk. Daar was nu niets meer van over, hij was mager geworden en oogde grauw.
Dan had je maar met een wijde boog om haar heen moeten lopen, dacht ik voor de zoveelste keer.
Ik tilde de zinken vuilnis emmer, die naast de achterdeur stond, op en haalde er een sleutel onder vandaan.
“Hoe, hoe wist je dat daar ...,” stamelde Frank.
“Dit is Achterwolde, hier ligt bij iedereen een sleutel onder de vuilnisbak, of onder de mat, of op een andere meestal zeer voorspelbare verstopplek,” viel ik hem in de rede.
Ik deed de deur van het slot en we stapten naar binnen. Het rook er muf, ik rook nog steeds de resten van bloemkoolgeur die zo onlosmakelijk verbonden was aan mijn leven Achterwolde. Er was hier overduidelijk in geen tijden een raam open geweest, er was hier maandenlang niet gelucht.
Het was er aarde donker. Gelukkig hadden we beiden een zaklamp bij ons.
Frank liep door de kamer en suite, keek in alle hoeken, opende kasten en de laden van het dressoir. Hij graaide, in wilde haast, tussen papieren en snuisterijen.
Ondertussen rookte ik een sigaret en keek ik hem gelaten toe. Wat hij ook zocht, hij zou het niet vinden. Niet hier in dit huis.
We gingen de trap op, naar de eerste verdieping. Eén voor één doorzocht Frank de slaapkamers, terwijl ik de studeerkamer rondkeek. Aan de muur hingen allerlei herinneringen aan het vroegere Nederlandsch Indië. Onder andere wajangpoppen en maskers. Ik herinnerde me ineens weer dat Heleen mij ooit verteld had dat haar moeder in Indië was geboren, dat haar grootouders de nodige souveniers hadden meegenomen uit wat ooit een Nederlandse kolonie was.
Op het bureau stond een flesje Chanel No 5. Kennelijk was Heleen hier geweest en had ze dat flesje hier laten staan. Ik pakte het flesje, ontdeed het van de dop en verstoof een klein beetje van het parfum op mijn linkerpols.
Hoe bedwelmend lekker, dacht ik.
Ik hoorde Frank de kamer binnenkomen, ik keek niet om en ik zag dus niet hoe hij de kris die tussen de maskers hing, van de muur pakte. Ik genoot alleen maar van de betoverende geur van het parfum.
Frank stond vlak achter me en haalde verwoestend uit, als een tennisser met een dodelijke forhand, hakte hij in de zijkant van mijn nek, dwars door mijn halsslagader tot diep in het bot.
“Moordenaar, ik wist het!!!” was het laatste wat ik hoorde.
Ik stortte ter aarde en bloedde in rap tempo leeg.
Frank knielde en boog zich over het lijk. Het hoofd was er half afgehakt, lag in een grote plas bloed. Hij keek op zijn horloge, het was kort na acht uur.