dinsdag 13 juli 2010

Geiranger Fjorden

Zornig had twee zitplaatsen gereserveerd, voor de TGV van Brussel naar Marseille. Nu zat hij daar, bij het raam, en keek hij naar de eindeloze landschappen die als in een versneld afgespeelde film aan hem voorbij raasden. Het landschap leek te krimpen bij deze snelheid. Einstein zag dit ook, toen hij in de tram door de stad reed, en ontwikkelde vanuit dit inzicht de relativiteitstheorie.
Zornig had andere gedachten gehad, een andere theorie ontwikkeld en stond nu kort voor de laatste stap in de toepassing van die theorie.
De TGV arriveerde een paar minuten over vijf op het station van Marseille. Een vliegtuig was sneller geweest, maar vanwege de wachttijd tussen het inchecken en feitelijke vertrek, dankzij de busrit van de luchthaven naar het centrum, zou een vliegreis uiteindelijk meer tijd gekost hebben. Bovendien paste een lijnvlucht niet in zijn theorie en de toepassing daarvan.
Het was hartje zomer en broeierig warm in Marseille.
Hij liep tot diep in de nacht door de stad en liep uiteindelijk het politiebureau binnen.
Zornig identificeerde zich en vertelde zijn verhaal in zeer gebrekkig Frans, het Frans dat hij zich herinnerde van 35 jaar geleden, toen hij leerling was aan het gymnasium van Achterwolde.
Hij vertelde dat hij zijn partner kwijt was geraakt. Hij was even naar het toilet gegaan en toen hij terugkwam was ze verdwenen.
Spoorloos.
Urenlang had hij rondgezocht op de perrons, vervolgde hij, in alle hoeken van het stationsgebouw, in de omgeving van het station, op de route naar het stadcentrum.
Ze was nergens.
De agent die hem te woord had gestaan, haalde er een collega bij, een agent die wel Engels sprak en verstond.
Zornig vertelde zijn verhaal nog een keer, in vloeiend Engels.
Niet veel later rukte een peleton gendarmes uit, om de TGV en omgeving te doorzoeken, om SNCF-personeel van het bed te lichten en te ondervragen, om de reserveringslijst door te nemen, om contacten in het criminele circuit uit te horen.
Vijf dagen deed de gendarmerie alles wat in alle redelijkheid van de gendarmerie verwacht mocht worden. Zonder resultaat.
Zornig reisde terug per Air France, landde vroeg in de avond op een regenachtig Zaventem, reed per bus naar de parking voor langparkeerders. Hij reed in zijn nieuwe lease-auto naar Achterwolde, waar hij sinds kort, na al zijn omzwervingen weer woonde.
Zijn antwoordapparaat stond vol bezorgde berichten van familie en bekenden. De verdwijning van zijn partner was al dagenlang de opening van de televisie-journaals en voorpaginanieuws in de landelijke dagbladen.
Vanachter een kop koffie las Zornig de kranten van de afgelopen dagen. "Gendarmerie geeft de moed nog niet op", luidde de kop bovenaan de voorpagina van vandaag.
Jaja, dacht hij, ze moeten de moed daar in Marseille vooral niet opgeven, ze moeten daar blijven zoeken, grondig zoeken, niet opgeven, doorgaan.
Een aantal dagen voor de reis naar Marseille was Zornig met zijn parner uit Achterwolde vertrokken. Ze hadden afscheid genomen van familie en vrienden, zouden een aantal weken in hun tweede huis in België verblijven en ook een paar dagen naar Marseille en Cannes gaan.
Toen ze het dorp uit waren reed Zornig evenwel naar het noorden. Een verrassing voor je, zei hij droogjes tegen zijn partner.
Onderweg stopten ze alleen om te tanken en te eten. Zornig gebruikte zijn tankpas niet, zijn creditcard niet en hij rekende alles met contanten af.
Na een reis van twee dagen stonden ze aan de rand van een steile afgrond, de plek waar Zornig met haar naar toe had gewild: Geiranger Fjord.
Een klein zetje was genoeg, ze viel voorover, naar beneden, in het diepe, heel diepe water. Ze was al geen beste zwemmer, maar met kleren aan en een rugtas om, lukte het haar maar korte tijd om het hoofd boven water te houden. Ze hapte naar lucht, ze vergat te schreeuwen, ze hapte naar lucht maar hapte water, water dat haar longen vulde.
Bij een verdrinkingsdood daalt het lichaam naar de bodem, terwijl een lijk van iemand die anders is gestorven geruime tijd zal blijven drijven door de lucht in de longen. Mede door de kleren en de rugtas zou dit lijk snel de weg naar de bodem vinden, door gedierte worden opgegeten en in de loop van de jaren vergaan.
Zornig reed vervolgens naar België, parkeerde zijn auto op de parking voor langparkeerders, bij Zaventem, nam de bus naar het TGV station in Brussel en kocht daar twee kaartjes naar Marseille.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen