dinsdag 13 juli 2010

Hoofdstuk uit SCHULDIG

Alles was wit ...
Zornig zag er bleek uit en moe. De afgelopen weken was hij snel achteruit gegaan, de pijn was toegenomen en de energie was uit zijn lichaam weggevloeid.
Hij keek om zich heen en zag hoe alles wit was. De muren, het plafond, de lakens en de dunne deken, de spijlen van het ledikant, de raamkozijnen en de opengeschoven gordijnen, de lucht en de sneeuw die daaruit omlaag dwarrelde, het vaasje zonder bloemen op het nachtkastje naast het bed, het nachtkastje zelf, de deur naar de gang, zijn pyjama.
Zelfs de iPod en de oortjes van die muziekspeler waren wit. Zornig luisterde naar the Sutherland Brothers & Quiver (Arms of Mary), the Eagles (Hotel California) en the Rolling Stones (Angie); drie keer hetzelfde accoordenschema en toch drie keer anders. Mannenstemmen! Zornig luisterde liever naar een zangeres, naar Madona, Amanda Marshall, Christina Aguilera, Anouk, Stevie Nicks, Amy McDonald, Nelly Fortado, Jerney Kaagman, Judy Tzuke, Tanita Tikaram, Neneh Cherry, No Doubt, the Cranberries, Mariska Veres, desnoods AbbA en als er dan mannen moesten zingen dan liever Pink Floyd, the Moody Blues of Sting. De muziek die hem het diepst had geraakt, was geschreven door Mike Oldfield en Robert Jan Stips.
God, muziek! Op enig moment had hij alle voorkeurzenders die muziek speelden uit het geheugen van zijn autoradio gewist en ´s nachts luisterde hij liever naar de zoveelste herhaling van een praatprogramma op BNR dan te worden gestoord door muziek op Radio-1, de nieuws en actualiteitenzender van onze publieke omroep, die meent op de meest onmogelijke momenten de meest weerzinwekkende muziek de ether te moeten vervuilen. Zornig kon niet meer luisteren naar de muziek waarvan hij zo had gehouden; kon niet meer luisteren omdat hij zonder uitzondering pijn in zijn hart kreeg en moest huilen, huilen van verdriet.
Zoals hij jaren eerder in bed met Nienke, een hotelbed in de Dominicaanse Republiek moest huilen om Hurt en om The Beautiful Goodbye. Nienke en Zornig stelden elkaar de verkeerde vragen, gaven de verkeerde antwoorden, verweten elkaar misschien wel onbedoeld allerlei zaken waardoor the point of no return op weg naar het afscheid werd gepasseerd. Zornig had haar nooit meer kunnen vergeten, zag haar voortdurend om hem heen en kwam voortdurend dingen tegen die hem aan haar herinnerden. Laatst nog bij de Blokker, toen hij koffiepad-bewaardoosje zag staan zoals zij die in huis had, zij die niet eens koffie dronk.
Zornig dacht haar bij zich, zittend op de rand van het bed. Maar hij kon niet naar haar kijken, hij was bang voor de tranen die zonder enige twijfel zouden komen, hij was bang voor de herinneringen aan de prachtige momenten in haar bed en in zijn toenmalige chalet in Huppelerduin, een buurtschap nabij Achterwolde.
When I see you now
I wonder how
I couldve watched you walk away
If I let you down
Please forgive me now
For that beautiful goodbye

Nou, zo mooi was dat afscheid niet geweest. Nienke en Zornig hadden er beide de nodige littekens aan overgehouden. Hij herinnerde zich de zinnen uit een van haar laatste mails, waarin ze schreef hoe ze iedere man die ze ontmoette met Zornig vergeleek en zo´n man dan tekort schoot in die vergelijking. En hij realiseerde dat de enige nachten waarin hij echt van seks had genoten, van lichamelijke liefde had genoten, de nachten met Nienke waren geweest.
Ze kwamen allemaal in zijn gedachten voorbij, Hester, Eva en Andrea, Erna en Stella, Patricia, Iris, Annerieke en Henriette, en al die anderen. Hester, die al zo jong was overleden. Erna en Stella, die ruzie stonden te maken in de hoek van de kamer, die elkaar de schuld gaven van wat er van hem was geworden; alsof het niet Zornig zelf was die schuldig was aan de chaos in zijn leven, aan de schade die hij had veroorzaakt en aan het verwoesten van alle mooie dromen.
De enige die hier, in deze kamer niet aan zijn bed kwam, was Moniek. In plaats daarvan had zij hem een sms gestuurd, het enige tastbare geluid dat Zornig deze dagen uit de echte wereld had mogen ontvangen.
De olijfboom slaat goed aan! Tim komt volgende week, na al die jaren! Ik hoop dat hij een paar weken blijft! De buurman is heel OK! Die heeft mij gisteren wijn gebracht en een ham! Sterkte! Hoop dat het allemaal goed komt! x, ME!
Moniek had haar droom wel waargemaakt. Ze was uit Amsterdam, uit Nederland vertrokken; ze had haar huisje in de Provence gekocht en woonde daar nu. Haar dochters woonden nog in Amsterdam, in de woning waar zij zolang samen met haar meiden had gewoond; de oudste studeerde psychologie, de jongste zat in het laatste jaar van het Barlaeus Gymnasium.
“Paul en Moniek”, dacht Zornig, “een mooi stel!”
Er kwam een in een wit schort geklede vrouw de kamer binnen. Ze was niet mooi, maar wel vriendelijk. Ze vertelde allerlei, ze sprak veel. Maar Zornig had zijn iPod-oortjes in, hoorde de Dire Straits (Calling Elvis) en kreeg niets mee van wat de vrouw vertelde. Hij vroeg zich niet eens af of het lekker zou zijn om met die vrouw te vrijen. Hij moest wel erg ziek zijn.
Een tweede vrouw kwam binnen, witte broek, wit jasje. Alles was wit. Nee, niet alles. Haar haren waren git-zwart, haar ogen waren donkerbruin. Voorheen zou Zornig´s aandacht onmiddellijk wakker zijn geworden, zou zijn hartslagfrequentie sprongsgewijs zijn opgelopen, had hij zich onmiddellijk voorgesteld hoe die vrouw er zonder die broek en dat jasje uit zou zien. Nu gebeurde er niets, met hem.
De vrouw die als tweede was binnengekomen, nam een injectiespuit uit de schaal die die ander vrouw keurig aanreikte. Ze vulde de spuit uit een of andere ampul, zette de injectienaald op de ader in de linkerarm van Zornig en spoot de spuit leeg ... het spul uit de ampul mengde zich met Zornig´s bloed.
Ineens zag hij kleuren, eerst rood en geel en oranje, figuren die door elkaar dansten, op de muziek van Ravel, de Bolero. De kleuren vergrijsden, verdwenen, maar er kwamen daarna andere kleuren voor in de plaats, lichtgroen en lichtblauw; Ravel werd ingeruild voor Musorgsky, gespeeld door Isaho Tomita.
Toen werd het donker, zwart, stil, doodstil.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen