zaterdag 21 augustus 2010

Einde voor "De Nachtdienst"

Het is zaterdag, zaterdag 28 augustus. We schrijven het jaar 2010.
Zornig is naar het noorden gereisd, Kampen en Kropswolde voorbij, Groningen uit en Hamburg voorbij, Denemarken door, het Skagerag over, verder naar het noorden.
Het noorden, waar de lange zomernachten inmiddels beginnen plaats te maken voor donkere dagen.
Zornig vindt een hotel, in een klein en pittoresk dorp.
De hotelkamer maakt hem blij, vanwege het bloemetjesbehang en het uitzicht over een fjord! Zornig wil nog een paar teksten schrijven, omdat die nog geschreven moeten worden, om die teksten per email naar de achterblijvers in Nederland te sturen, zodat hij zijn laatste gedachten op een rijtje kan zetten, ordenen, een plek geven en om zelf rust te vinden.
Rust?
Eerder stilte!
Hij heeft veel geschreven aan @denachtdienst, heeft soms gebeld, werd soms gebeld, om zijn verhaal te doen, live op zender; en soms werd hij geciteerd. De uitzendingen van @denachtdienst waren meer dan eens het hoogtepunt van zijn weekeinde.
Voorbij!
Er is nog één nacht te gaan, met @denachtdienst; de nacht die voor hem ligt, een nacht voor ons (luisteraars), een nacht met hen (Johan & Astrid), een nacht door allen (de inbellers).
Zornig typt zijn teksten, deze tekst is de laatste, aan de redactie van @denachtdienst.
Hij verpakt zijn woorden in een PDF-file, die hij als attachment aan de AVRO verzendt: zijn laatste woorden, verzonden in een mail, vervlogen in de nacht.
Dan kan de laptop uit, in een doos, terug naar leverancier.
Het is een uur na middernacht, als Zornig het hotel uitloopt. Oortjes in en Radio-1 aan.
Astrid en Johan, hun stemmen, hun stellingnamen, hun vragen scheuren door zijn ziel, voor de laatste keer! Het afscheid is gekomen, voor @denachtdienst, voor de presentatoren, voor de redactie/productie en voor de luisteraars; dus ook voor Zornig!
Hij loopt verder naar het noorden en luistert de nacht door, naar de laatste verhalen in de laatste @denachtdienst.
Weldra is het voorbij ...
Moe zakt Zornig tegen een boom, aan de rand van van de Fjord, 40 meter boven het water, 40 meter boven een afgrond. Het laatste uur is aangebroken, het laatste uur van @denachtdienst.
Gestaag nadert het einde ...
Nog slechts een paar minuten en ook de batterij van zijn radio is bijna leeg; nog een paar minuten en dan is het over en uit, definitief voorbij; het klokje tikt richting zeven uur; de laatste woorden, van Astrid en Johan, die zeggen hoe leuk het was, al die jaren is geweest, hoe mooi de programma´s waren, dankzij alle inbreng van luisteraars, met hun verhalen en hun overpeinzingen.
En dan is het stil ... heel stil!
En Zornig valt in slaap, in een diepe en droomloze slaap, valt in diep slaap voorover, een meter of 40, om niet meer wakker te worden.
De @denachtdienst is voorbij, afgelopen en uit.

Grasspriet

een bijdrage aan Avro´s Nachtdienst, 22 Augustus 2010

Gras ...
Ik was jong, een jongetje, zat op wat toen nog de lagere school heette, tegenwoordig de middenbouw van de basisschool
De winters waren winters, de lente was vrolijk, de zomers waren zonnig, de herfst was nat
Alles was heel gewoon
Zo ook mijn verlangen, om net als de andere jongens in mijn klas "op voetballen te gaan", lid te worden van één van de vele voetbalclubs in het dorp Achterwolde, of haar buurtschappen
Voetballen! Dat wil iedere jongen toch!
Maar ik mocht niet. Mijn moeder wilde niet dat ik "op voetbal ging", omdat ik altijd zo ging snotteren, als ik in de lente of in de zomer buiten had gespeeld, op het trapveldje bij de school. En voetbal in de winter, in de kou, dat was toch ook niets voor mij
Ja, het is waar. Ik snotter in de lente en in de zomer, ik hoest dan soms heel vervelend, veel slijm in keel en luchtwegen
Jaren later, inmiddels vader van drie kinderen, kregen we een poes in huis en hoestte ik plotseling ook in de winter. allergische reacties
Onderzoek wees uit, dat ik allergisch ben voor honden en katten, en extreem allergisch ben voor gras!
Allergisch voor gras, niet alleen de pollen, maar zelfs voor de sprieten en ook voor de sappen die vrijkomen bij het maaien
Zonder die allergie had ik kunnen voetballen, was Nederland in 1974, 1978 en 1982 wereldkampioen geworden
Dat Nederland nooit voetbal-wereldkampioen is geworden, komt dus niet door Cruyff, door Bergkamp of Robben, maar is enkel het gevolg van een grasspriet

donderdag 12 augustus 2010

Emma, lost her Daddy

Emma, lost her Daddy

Iedereen weet waar zij was, of hij, op 11 september 2001.
Ik ook.
´s Nachts puffend op de overloop, ´s ochtends met een dochter in mijn armen.
Emma !!!
Ze was het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.
Dacht ik.
Om haar ging ik part-time werken, zodat ik meer bij haar kon zijn, met haar kon doen.
Maar nu ???
Haar moeder en ik zijn van elkander gescheiden, Emma woont bij haar moeder en ik betaal maandelijks de somma van €505,22; kinderalimentatie, geïndexeerd. Zoals ik ook voor mijn twee andere kinderen, uit mijn eerste huwelijk nog steeds kinderalimentatie betaal.
Na mijn tweede scheiding, heb ik eindelijk en gelukkig weer goed contact met die twee oudsten. Ze waren jarenlang niet welkom, ongewenst, nauwelijks meer dan een kostenpost.
Ex2, de moeder van Emma, wilde dat zo.
Aanvankelijk was zij dol op mijn twee oudsten, zoals zij ook altijd als een moeder was geweest voor de kinderen van haar vorige ex-mannen. Maar toen zij eenmaal zwanger was van mijn zaad en in verwachting van onze Emma, verdween de liefde voor andere kinderen als sneeuw voor de zon.
Emma was alles, vergeleken met haar waren alle andere kinderen op deze aardkloot schreeuwende lastposten; althans in haar ogen.
Emma sliep dus ook altijd tussen ons, ex2 en mij, in, zodat haar kind dicht bij haar kon zijn, waardoor ik afdreef naar de rand van het ledikant; vanaf dag één tot de dag waarop ik het echtelijk bed en het gezamenlijk huis defitief verliet.
Er zijn momenten waarop ik denk dat het niet mijn schuld was, maar meestal verwijt ik mezelf de chaos die ik van mijn leven heb gemaakt; bijvoorbeeld door voor anderen te zorgen en mijzelf te vergeten.
Komend weekeinde komen ze terug van vakantie, Emma en ex2.
Ze zijn vier weken in Denemarken geweest, daarvoor is Emma een week bij haar grootouders geweest en daarvoor hebben zij (Emma, grootouders en ex2) een weekje genoten van een huisje in Otterloo op de Veluwe.
Als vader van Emma, was ik dolgraag met haar een week naar ergens gereisd, om daar een week te genieten en samen blij te zijn.
Maar ik zie haar nooit, bijna nooit.
Natuurlijk hebben ex2 en ik een zogenaamde bezoeksregeling afgesproken, een middag/avond/nacht midden in de week, eens per twee weken een weekeinde.
Afspraken maken en je houden aan afspraken, zijn evenwel twee verschillende dingen.
Aldoende kwam Emma steeds minder vaak bij mij, omdat er iets tussendoor kwam, omdat ze zich ziek voelde, omdat ze geen zin had.
Natuurlijk heeft ze geen zin, want bij mij moet ze in Emma in haar eigen bed slapen, op haar eigen slaapkamer, die geheel naar haar wensen is ingericht.
Ze slaap nooit meer in die slaapkamer, Emma komt bijna nooit meer bij mij, gaat niet meer met mij mee als ik mijn ouders (uit 1924!) bezoek, gaat niet meer met mij en haar halfbroer en halfzus mee, als wij op reis gaan, ergens gaan kamperen of ergens gaan eten.
Over minder dan een maand is Emma 9 ... ik hoop dat ik haar mag feliciteren.

zondag 1 augustus 2010

Verslaving

Er zijn mensen die verslaafd zijn aan nicotine, alcohol of drugs
En voor al die verslaafden staan de hulpverleners in de rij, om te helpen, om de verslaving te bestrijden, om die junks te genezen

Maar waar zijn die hulpverleners op de ochtend van zondag 1 augustus, als Twitter wegens onderhoud uit de lucht is en miljoenen Twitter-verslaafden zich geen raad weten, verdwaasd door de straten lopen, amok maken, vernielingen aanrichten, de hand aan zichzelf slaan ... waar zijn die hulpverleners als we ze echt nodig hebben?

Twitter is currently down for planned maintenance