donderdag 12 augustus 2010

Emma, lost her Daddy

Emma, lost her Daddy

Iedereen weet waar zij was, of hij, op 11 september 2001.
Ik ook.
´s Nachts puffend op de overloop, ´s ochtends met een dochter in mijn armen.
Emma !!!
Ze was het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.
Dacht ik.
Om haar ging ik part-time werken, zodat ik meer bij haar kon zijn, met haar kon doen.
Maar nu ???
Haar moeder en ik zijn van elkander gescheiden, Emma woont bij haar moeder en ik betaal maandelijks de somma van €505,22; kinderalimentatie, geïndexeerd. Zoals ik ook voor mijn twee andere kinderen, uit mijn eerste huwelijk nog steeds kinderalimentatie betaal.
Na mijn tweede scheiding, heb ik eindelijk en gelukkig weer goed contact met die twee oudsten. Ze waren jarenlang niet welkom, ongewenst, nauwelijks meer dan een kostenpost.
Ex2, de moeder van Emma, wilde dat zo.
Aanvankelijk was zij dol op mijn twee oudsten, zoals zij ook altijd als een moeder was geweest voor de kinderen van haar vorige ex-mannen. Maar toen zij eenmaal zwanger was van mijn zaad en in verwachting van onze Emma, verdween de liefde voor andere kinderen als sneeuw voor de zon.
Emma was alles, vergeleken met haar waren alle andere kinderen op deze aardkloot schreeuwende lastposten; althans in haar ogen.
Emma sliep dus ook altijd tussen ons, ex2 en mij, in, zodat haar kind dicht bij haar kon zijn, waardoor ik afdreef naar de rand van het ledikant; vanaf dag één tot de dag waarop ik het echtelijk bed en het gezamenlijk huis defitief verliet.
Er zijn momenten waarop ik denk dat het niet mijn schuld was, maar meestal verwijt ik mezelf de chaos die ik van mijn leven heb gemaakt; bijvoorbeeld door voor anderen te zorgen en mijzelf te vergeten.
Komend weekeinde komen ze terug van vakantie, Emma en ex2.
Ze zijn vier weken in Denemarken geweest, daarvoor is Emma een week bij haar grootouders geweest en daarvoor hebben zij (Emma, grootouders en ex2) een weekje genoten van een huisje in Otterloo op de Veluwe.
Als vader van Emma, was ik dolgraag met haar een week naar ergens gereisd, om daar een week te genieten en samen blij te zijn.
Maar ik zie haar nooit, bijna nooit.
Natuurlijk hebben ex2 en ik een zogenaamde bezoeksregeling afgesproken, een middag/avond/nacht midden in de week, eens per twee weken een weekeinde.
Afspraken maken en je houden aan afspraken, zijn evenwel twee verschillende dingen.
Aldoende kwam Emma steeds minder vaak bij mij, omdat er iets tussendoor kwam, omdat ze zich ziek voelde, omdat ze geen zin had.
Natuurlijk heeft ze geen zin, want bij mij moet ze in Emma in haar eigen bed slapen, op haar eigen slaapkamer, die geheel naar haar wensen is ingericht.
Ze slaap nooit meer in die slaapkamer, Emma komt bijna nooit meer bij mij, gaat niet meer met mij mee als ik mijn ouders (uit 1924!) bezoek, gaat niet meer met mij en haar halfbroer en halfzus mee, als wij op reis gaan, ergens gaan kamperen of ergens gaan eten.
Over minder dan een maand is Emma 9 ... ik hoop dat ik haar mag feliciteren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen