zondag 19 september 2010

Geen BLOG maar gewoon enige info over BERLIN

Geen BLOG maar gewoon enige info over BERLIN ... voor de liefhebbers

Tip 1
Kies een hotel in Berlin-Mitte, voormalig oosten, Hauptstadt der DDR
En kies een hotel op loopafstand van een U-bahn (of S-bahn) station
De prijzen verschillen nogal (maar duur is niet perse leuk; duurdere hotels vind ik zelf vooral saai)

Tip 2
Koop meteen een OV-kaart ... er zijn verschillende opties
Met/zonder Potsdam en andere buitengebieden
Met/zonder toegang tot musea op Museuminsel
Voor 2, 3 of 5 dagen
Alle kaarten geven korting in vele musea en andere attracties (zelfs in restaurants en nachtclubs)
De duurste versie heb je er binnen een paar dagen uit!
Zie: http://www.bvg.de/index.php/de/3795/name/Fuer+Berlin-Besucher.html

Tip 3
Het openbaar vervoer in Berlin is geweldig
Maak van de gelegenheid gebruik om met de S-bahn een rondje door en om de stad te maken (bovengronds)
Andere (meer georganiseerde) manieren om een indruk van de stad te krijgen zijn
Stadtrundfahrt in "open" dubbeldekker
Spreerundfahrt (vertrekpunt vlakbij U-/S-bahn station Friedrichstrasse)
Trabi rondrit (voor Ostalgie fans zeker aan te raden)

Tip 4
In de driehoek Alexanderplatz - Potzdammerplatz - Hauptbahnhof is genoeg te vinden om vele dagen mee te vullen
Alexanderplatz zelf (ooit het centrum van Berlin Hauptstadt der DDR), de televisietoren (niet te missen), Museuminsel, Unter den Linden, Friedrichstrasse, Brandenburgertor, Reichstag, Bundestag, Holocaustmuseum, Tiergarten, Potzdammerplatz zelf (geheel nieuw neergezet na 1989, Mauerfall)

Tip 5
Bij een meerdaagsbezoek is een bezoek aan Potsdam zeker de moeite waard
Sanssouci is een paleis dat niet in Versaille zou misstaan
En geinteresseerden vinden in Cecilienhof (Potsdam conferentie, 1945) en Villa Wannsee (Wannsee conferentie, 1942) historische plekken

Tip 6
Wie een beetje wil weten hoe het was tussen 1961 en 1989, moet zeker het DDR-museum en het Stasi-museum met een bezoekje vereren
Op het Museuminsel staan een paar musea met veel cultuur historie (oa Nefertite te bekijken)
Op Potsdammerplatz is het Dali-museum een bezoek waard
En verder naar het westen is het Bauhaus (Gropius, Itten) interessant

Tip 7
Uitgaan?
http://www.berliner-philharmoniker.de/en/
http://www.deutscheoperberlin.de/?page=start
http://www.deutsche-staatsoper.de/
http://www.komische-oper-berlin.de/
Nachtleven?
http://www.felix-clubrestaurant.de/online/page.php?P=503
http://www.matrix-berlin.de/

Tip 8
In deze pdf-brochure (krijg je in hardcopy bij je OV-WelcomeCard)
http://www.berlin-tourist-information.de/welcomecard/images/stories/welcomecard/bwc2010_web_ds-2.pdf
vind je heel veel meer informatie over bezienswaardigheden en andere attracties

Tip 9
Geniet !!!
Berlin is de stad der steden ... en zeer verslavend :-))

donderdag 9 september 2010

Grote, kleine, middelgrote problemen

Een driedaagse training Executive Management in Complexe Organisaties kost gauw €4500 (excl. BTW) en levert behalve drie dagen zonder mail, zonder telefoon, zonder vergadering en dus tijd voor zelfreflectie zelden iets zinvols op.
Dat managers naar dergelijke trainingen worden gestuurd heeft bijna altijd te maken met het feit dat managers bedolven worden onder bergen problemen en niet weten hoe die problemen op te lossen.
Daarom vandaag in mijn blog een gratis training probleemaanpak !!!

Probleemaanpak is simpel, maar staat of valt met een goed ontwikkeld analytisch vermogen. Dat analytisch vermogen is noodzakelijk om onderscheid te maken tussen de verschillende soorten problemen:
a- kleine problemen
b- grote problemen
c- middelgrote problemen
Het indelen van zich voordoende problemen in deze drie categorieën is wezenlijk, want:
a- kleine problemen kunt u gerust terzijde schuiven, die lossen zich vanzelf wel op
b- grote problemen kunt u beter onaangeroerd laten liggen, u zou er uw vingers aan kunnen branden, hetgeen pijnlijk is en niets oplost
c- middelgrote problemen behoeven geen aandacht, ze worden vanzelf kleine problemen of grote problemen en daarna is het voorgaande van toepassing

Wat overblijft is het managen van de verwachtingen van het hogere management & daarvoor heb ik een prachtige tweedaagse training in de aanbieding, voor slechts €5400 (excl. BTW), een koopje!

maandag 6 september 2010

Een auto van het huis

Op weg naar huis stond ik stil in de file, achter een fel groene Opel, bouwjaar omstreeks 1982, rokend en stinkend. Dat wil zeggen dat ik een sigaret rookte, dat die Opel nog veel steviger en bovendien stinkend rookte. Dat ik stilstond in de file op weg naar huis, is geen nieuws, eerder dagelijkse routine. Dat Opels uit 1982 op geen enkele wijze aan de thans geldende milieu-eisen voldoen, is ook geen nieuws. En dat het roken van sigaretten slecht is voor mijn gezondheid is, weet ik zelf maar al te goed, ik hoef er niet over te schrijven en de lezer hoeft er geen opmerkingen over te maken.
Dat ik gewag maak van mijn positie achter die fel groene Opel, is vanwege de sticker die de dealer boven het nummerbord van dit krot op vier wielen had geplakt.
"eenhuismanauto", stond er; zonder spaties.
Een Huisman Auto? Eerst dacht ik dat het een auto was uit de privé-verzameling van Hennie Huisman. Maar ik verwierp die gedachte snel, omdat de tot top-presentator geworden trommelslager zoveel omroepbijdragen heeft geïncasseerd, dat hij waarschijnlijk Ferrari´s spaart, geen Opels.
EenHuisMan Auto? Mijn hersenen kraakten. EenHuisMan, was dat wellicht de alleenstaande vader in een één-ouder-huishouden? Dat de moeder dood was, of nog erger er met een rijke Huisman vandoor was gegaan? Er zaten geen kinderzitjes in die Opel en daarom verwierp ik de één-vader-huishouden gedachte.
Een huisman auto! Dat moest het zijn! De bestuurder van die Opel was huisman, mannetje van een succesvolle zakenvrouw, met lease-auto en blackberry van de zaak. Die Opel was een voor een paar honderd euro gekochte excuus-auto, zogenaamd om alle privé-kilometers in te rijden, om vervolgens de belastingbijtelling van de lease-auto (voor een BMW 5-serie toch een rib uit haar lijf) te kunnen ontduiken.
Nu ben ik geen voorstander van belastingontduiking, maar ik snap de handelswijze van zo´n zakenvrouw en haar huisman wel. De werkgever verschaft die auto om de medewerker, de manager, de executive haar werk te laten doen. Ze maakt lange dagen, reist door het land langs vestigingen van het bedrijf en om klanten te bezoeken. Ze kan niet met een oude Opel bij een klant verschijnen en bovendien hebben veiligheid en comfort (ARBO-eisen) nu eenmaal hun prijs.
Als zij die job niet had gehad, had zij ongetwijfeld niet in zo´n BMW gereden! Dus waarom moeten zij en haar gezin kromliggen, vanwege het feit dat zij een auto van de zaak moet rijden (verplicht door de werkgever en de door de overheid opgelegde ARBO regels).
De door, met uitzondering van de VVD, voorgestelde kilometrage, met een kastje in de auto, dat vastlegt welke auto waar en wanneer is, is niet bedoeld om de files te bestrijden. Files bestrijd je namelijk door slimmer gebruik te maken van het bestaande wegennet (het nieuwe werken; vrachtvervoer op het spoor en in ieder geval niet in de spits; bouwvakkerbusjes alleen op zondagavond naar de klus en op donderdagavond van de klus naar huis; bejaarden en vakantiegangers alleen tussen tien en drie; en zo zijn er wel meer maatregelen te bedenken) en door hier en daar meer asfalt te leggen.
Dat kastje is enkel om meer belastingen te heffen en om lease-rijders te kunnen controleren. Privacy is heilig, maar niet als het om het innen van belastingen gaat en het door de overheid controleren van wat burgers met hun vrijheid doen.
Het aanstaande kabinet onder leiding van Job Cohen (niet omdat het kan, maar omdat Beatrix en haar adviseurs dat willen) voert die kastjes in, geeft iedereen zonder lease-auto vrijstelling van kilometerheffing en schaft de hypotheekrenteaftrek af, om daarmee de huursubsidie voor twee-ouder-gezinnen zonder werk en inkomen te kunnen verdubbelen en voor diezelfde groep aankoopsubsidie voor de tweede auto in te voeren.
Lang geleden was dat een kernpunt in de PvdA ideologie: ieder gezin een eigen auto! Vanwege het feit dat vrouw en man inmiddels werkelijk gelijk en gelijkwaardig zijn en als zodanig behandeld dienen te worden, is één auto van de vrouw niet meer genoeg, de huisman moet er ook een mogen bezitten!
Neo-Socialisme avant la lettre ... geld halen waar je het halen kan; geld geven aan de volksdelen die er hun stem voor in ruil geven.
Toen ik eindelijk na alle files op de A10 en de A1 thuiskwam, terwijl mijn van gisteren overgebleven prakje in de oven stond op te warmen, zocht ik op Google "eenhuismanauto" op ... http://www.eenhuismanauto.nl/ te Beilen!
Even geloofde ik dat PvdA en VARA enkel in enge dromen bestaan, maar terwijl ik mijn bord leeg at, zag ik in DWDD en in Uitgesproken dat Cohen en Samson en al die andere potverteerders mij werkelijk willen uitteren.
Blijf ik enkel zitten met de vraag wat een fel groene Opel, bouwjaar omstreeks 1982, rokend en stinkend, op maandagavond om zes uur bij Diemen in de file heeft te zoeken.

((niemand gaat het geloven ,,, maar die http://www.eenhuismanauto.nl/ heb ik pas na het intypen van deze blog gezocht en gevonden))((wonderen bestaan nog))

zondag 5 september 2010

Brood en Spelen

In het huis waar ik geboren werd, waren nog geen televisie en geen telefoon; er stond een buizenradio prominent in de woonkamer te pronken en er werd tweemaal per dag post bezorgd (voor zover er post was).
De radio-ontvangst was, in het uiterste oosten van de Achterhoek, matig tot slecht. De zendtijd werd gevuld met programma´s van de AVRO, de VARA, de NCRV, de KRO, met kleutertje luister, met de waterstanden ... Koblenz, plus drie; Grave beneden de sluis, min één ... Het nieuws werd verzorgd door het ANP en reclame-maken was verboden bij de wet
De eerste televisie kwam in 1960 in huis, met de Olympische Spelen van Rome (Abebe Bikila, die op blote voeten de marathon liep en won, overigens omdat Adidas en Puma geen passende schoenen konden leveren voor alle deelnemers) en het bouwen van de Berlijnse Muur in Augustus,1961 (die anti-fascitische Schutzwalle, die 28 jaar een stad, een land, een werelddeel in tweeën zou delen).
Ook in 1960, op 15 mei, startte Radio Veronica als eerste commerciële zender, haar uitzendingen vanaf de Nordeney; 192m op de middengolf, niet of nauwelijks te ontvangen in het verre oosten van ons land.
Commercie in de media was verboden en uiteindelijk werd zelfs de wet aangepast (dank u wel PvdA-kabinet Den Uyl, PPR/GL-minister van Doorn) om zeezenders als Radio Veronica uit de lucht te halen (1974).

Anno 2010 is alles anders. Het media landschap wordt gedomineerd door reclame; reclame op de commerciële zenders (RTL, SBS), reclame bij de publieke omroep (STER). Met graagte eist de regering de STER-inkomsten op, hoe meer voetbal, hoe meer wielrennen, hoe meer olympische spelen, des te groter zijn de opbrengsten voor de overheid (de reclame inkomsten gaan niet direct naar de omroepen). De overheid, ooit apert tegenstander van iedere vorm van reclame via de media, concureert dus met de commerciëlen, op een zeer oneigenlijke wijze, gesubsideerd met belastinggelden. Het is verbazingwekkend dat de mededingsautoriteit deze oneerlijke concurrentie toestaat.
De publieke omroep wordt bekostigd uit algemene middelen, de overheid subsidieert naast de NOS inmiddels twintig (20!) omroepverenigingen, zendgemachtigden die
* allemaal hun eigen besturen, directeuren, kantoren, bureaumedewerkers, ledenadministraties, secretariaten, programma-medewerkers, presentatoren, quiz-masters, en wat dies meer zij,
* elk voor zich voor eigen parochie menen te moeten preken, zich willen onderscheiden met een eigen geluid, of juist het grote publiek proberen aan te spreken met meer van het zelfde (in de hoop in de smaak te vallen, meer leden te werven, groter te groeien).
Niet iedereen maakt zich druk over
* de kosten die gepaard gaan met onnodig veel overhead vanwege die twintig omroepverenigingen,
* de enorme hoeveelheid televisie-uren die gevuld worden met sport of de prijs die voor de uitzendrechten betaald wordt,
* weer een seizoen "boer zoekt vrouw", "postcodeloterij 1 tegen 100", en ander amusementsgebral,
* het aantal STER-blokken en de lengte daarvan.

Ik vraag mij in gemoede af of het huidige omroepbestel nog wel van deze tijd is; een bestel dat in een ver verleden is ontworpen en toentertijd ontegenzeggelijk zin had, toen er een beperkt aantal zenders in de lucht was, toen commerciële omroep verboden was, toen er geen kabel of satelliet was, toen internet niet bestond.
De sport en het amusement kunnen in dezelfde hoeveelheid en met dezelfde kwaliteit door RTL, SBS of eventueel nieuwe commerciële stations worden verzorgd; zeker als de STER wordt afgeschaft en er dientengevolge meer reclame gelden beschikbaar komen voor de commerciëlen.
En belangengroeperingen, maatschappelijke stromingen, religieuze zuilen, politieke partijen kunnen zonder enige twijfel uit eigen middelen mediakanalen bekostigen, daar is geen belastinggeld voor nodig. Sterker: ik mocht toen er nog dienstplicht bestond wèl beroep doen op de wet gewetensbezwaren, maar wordt hedentendage verplicht financieel bij te dragen aan een mediaspektakel waar ik niet van gediend ben. En nee, niet iedereen betaalt in gelijke mate mee ... de omroepbijdrage wordt grotendeels opgebracht door het volksdeel dat werkt en slechts beperkt in de gelegenheid is te kijken en te luisteren naar al die publieke zenders.

Nederland verdient een werkelijk publieke omroep, met meer kwaliteit op minder zenders. Nieuws, actualiteiten, discussie, educatie, cultuur, achtergrondinformatie; programma´s die mensen aan het denken zetten en in beweging brengen, in plaats van pulp dat vanaf de bank en bakken chips wegknabbelend wordt geconsumeerd. En vooral géén reclame, geen sport, geen boer zoekt vrouw en aanverwante bagger.
Nederland verdient ook een publieke omroep die ontdaan is van versnippering, verzuiling, verkleuring. Verkleuring die ontstaat als bijvoorbeeld de VARA samen met de NOS programma´s produceert, pretenderend objectief te zijn, maar een tone of voice laat horen die ontegenzeggelijk in de keuken van linkse kerk is gecomponeert. Verzuiling die ertoe leidt dat EO en BNN en WNL en al die andere verenigingen elk hun eigen doelgroep menen te moeten bevredigen. Versnippering die tot gevolg heeft dat kwalitqatief hoogwaardige programma´s moeten plaatsmaken voor producties van nieuwkomers of groeiende verenigingen.
Nederland verdient ook tenminste één radiozender waar "met het oog op morgen" níet wordt geopend met een oud nummer van Chris Rea (let the beat go on); Nederland kan genoeg middle of the road deuntjes luisteren op Sky-Radio, genoeg popmuziek op 538 en Q-Music en Slam-FM. Mag er tenminste één zender zijn zònder muziek?
Nederland heeft geen drie nationale tv-zenders nodig. In Duitsland (toch een beetje groter dan Nederland) heeft de natie voldoende aan ARD en ZDF. Bijgevolg is de kwaliteit van het aanbod aan nieuws, actualiteiten, discussie en achtergrondinformatie van beduidend hogere kwaliteit dan op onze nationale zenders (ofschoon ook ARD en ZDF nog zendtijd over hebben voor pulp en sport).

De traditionele politiek (denk aan PvdA en CDA) durft uiteraard geen poot uit te steken en zal het huidige bestel met twintig omroepgemachtigden in stand willen houden, om de eigen achterban niet te ontrieven en om een gesubsidieerde spreekbuis te behouden. Uiteindelijk denken partijen als PvdA en CDA slechts in termen van electoraal belang, zetels in het parlement, bestuursfuncties en wachtgeldregelingen.
Er moet dus een knuppel in het hoederhok worden geworpen. Weigeren belasting te betalen zolang de publieke omroep in haar huidige vorm blijft voortbestaan, een volksreferendum organiseren of ... hopen dat PowNed het huidige bestel van binnenuit gaat ondergraven, als een zelfreinigende luis in de pels.

De tijd dat de overheid "Brood & Spelen" voor het volk zou moeten organiseren, is voorbij, al heel lang geleden. Jammer, dat de overheid enig voortschrijdend inzicht ontbeert.

zaterdag 4 september 2010

Ik wil, jij wilt, hij Wilders

Het is dus toch gelukt. Niet de formatie van een VVD-CDA-kabinet met gedoogsteun van Geert Wilders, maar het bloot leggen van het ware gezicht van het CDA.
Zo makkelijk was die opgave niet. Het CDA verschuilt zich immers sinds haar oprichting onder een protestant-katholieke burka, spreekt nu eens in linkse raadselen, dan weer in rechtse taal, handelt de ene dag met socialistische ideologen en de andere dag met liberale pragmatici.
Het CDA heeft gedurende haar bestaan een dominante positie ingenomen in het centrum van de politiek, met macht hebben en macht houden als enige doelen. Een (politieke?) beweging? Bewegen deed het CDA zeker, opportunisisch als zij is. Anders dan van Agt ons deed geloven (we bewegen niet naar links, we bewegen niet naar rechts), bewoog en beweegt het CDA voortdurend alle kanten op, enkel om haar paternalistische machtswellust te kunnen botvieren.
Het is niet voor niets dat rondom het CDA partijen als PPR(GL), EVP(GL), GPV(CU), RPF(CU), SGP de niches in het politieke landschap konden vullen. Het CDA kon immers geen ècht Christelijke partij zijn, aangezien dat samenwerking met zowel liberalen als socialisten zou verhinderen.
Het is niet voor niets dat coalities (en tegenwoordig ook formaties) met het CDA gedoemd zijn te mislukken. Het CDA bestaat immers uit leden die op zondag in de kerkbanken zitten en Christelijke liederen zingen, maar door de week van de meest uiteenlopende politieke gezindten zijn: conservatief de vakbond aanhangen, of progressief aan de ontwikkeling van een gezonde economie willen werken.
Eerder deze week lanceerde ik de stelling: "het CDA gedijt het best in een één-partij-democratie; het is de enige manier om recht te doen aan interne verschillen".
En zo is dat! Zoals de SED ongestoord kon regeren in de voormalige DDR, zo had het CDA willen regeren in een Christelijk Koninkrijk der Nederlanden.
In de afgelopen weken gebeurde het volgende. VVD, CDA en PVV gingen aan tafel, bespraken onder leiding van Ivo Opstelten de mogelijkheden van een zogenoemd rechts kabinet en stelden een regeeraccoord op. Bijzonder in dit verband is te vermelden dat PVV een gedoogaccoord diende te ondertekenen, een document waarin de PVV zich bindt aan de het regeeraccoord, de regering in die zin en op de vastgelegde punten te ondersteunen.
Het CDA raakte in rep en roer, omdat (nota bene) de PVV schriftelijk beloofde een VVD-CDA accoord volmondig en onvoorwaardelijk te gedogen. Ab Klink, die nota bene wekenlang met Geert Wilders aan tafel had gezeten als secondant van Maxime Verhagen, gooide een knuppel in het hoenderhok; op een mijns inziens lafhartige, dus typisch CDA-achtige wijze.
Het kon toch niet zo zijn dat een blonde blaaskaak uit Limburg de derde poot onder het krukje van een nieuwe regering zou worden!
Verhagen moest dozen vol broodjes en kroketten aanslepen, om de scheuren in de CDA-fractie te lijmen. Tegelijkertijd werd Bleker´s partijbureau overstelpt met brieven (sommige zelfs aangetekend) en mails, met de meest uiteenlopende adviezen en stellingnames.
Maxime redde de lieve vrede in zijn fractie, voor het moment, voor wat het waard zal blijken te zijn. Vrolijk fluitend verliet hij de CDA burelen en schoof vrolijk en blij aan, aan tafel bij Ivo, Mark en Geert.
"Heren, wij kunnen verder; laten wij de laatste punten en komma´s op hun plekken zetten", zei Maxime in zijn zachte, zwoele, zuidelijke accent.
Maar Wilders kwam met een opmerkelijke, misschien wel briljante schaakzet. Zoals de PVV het VVD-CDA accoord volmondig en onvoorwaardelijk zou gedogen en dat schriftelijk beloofde vast te leggen, wilde Wilders omgekeerd een schriftelijke verklaring van het CDA, dat ook de volledige CDA fractie het regeeraccoord zou steunen.
Pas toen ging de burka werkelijk van het protestant-katholieke hoofd ... hoe haalde Wilders het in zijn blonde hoofd een dergelijke eis te stellen, dat het CDA een harde belofte moest doen.
Zoals ieder weldenkend mens weet, doet het CDA nooit harde beloften, omdat het CDA geen harde beloften kan doen zonder de een of de andere vleugel in de partij te schofferen!
En zo komt dan nu niet alleen een einde aan de formatie, maar ook een einde aan het CDA. Het leek een schier onmogelijke opgave, maar Geert Wilders heeft het voor elkaar gekregen.
Het CDA heeft haar eigen glazen ingegooid, valt binnenkort in duigen, is op sterven na dood. Er stijgt rook op uit de puinhopen van de Christen-democratie. Voor een brede Christen-democratische middenpartij is geen plek in een moderne democratie. Het ware goed voor de mensen en voor het land als het CDA zich zou opheffen, als hun leden zich zouden verspreiden over bestaande partijen, die wèl een politieke ideologie in het vaandel dragen.