zaterdag 4 september 2010

Ik wil, jij wilt, hij Wilders

Het is dus toch gelukt. Niet de formatie van een VVD-CDA-kabinet met gedoogsteun van Geert Wilders, maar het bloot leggen van het ware gezicht van het CDA.
Zo makkelijk was die opgave niet. Het CDA verschuilt zich immers sinds haar oprichting onder een protestant-katholieke burka, spreekt nu eens in linkse raadselen, dan weer in rechtse taal, handelt de ene dag met socialistische ideologen en de andere dag met liberale pragmatici.
Het CDA heeft gedurende haar bestaan een dominante positie ingenomen in het centrum van de politiek, met macht hebben en macht houden als enige doelen. Een (politieke?) beweging? Bewegen deed het CDA zeker, opportunisisch als zij is. Anders dan van Agt ons deed geloven (we bewegen niet naar links, we bewegen niet naar rechts), bewoog en beweegt het CDA voortdurend alle kanten op, enkel om haar paternalistische machtswellust te kunnen botvieren.
Het is niet voor niets dat rondom het CDA partijen als PPR(GL), EVP(GL), GPV(CU), RPF(CU), SGP de niches in het politieke landschap konden vullen. Het CDA kon immers geen ècht Christelijke partij zijn, aangezien dat samenwerking met zowel liberalen als socialisten zou verhinderen.
Het is niet voor niets dat coalities (en tegenwoordig ook formaties) met het CDA gedoemd zijn te mislukken. Het CDA bestaat immers uit leden die op zondag in de kerkbanken zitten en Christelijke liederen zingen, maar door de week van de meest uiteenlopende politieke gezindten zijn: conservatief de vakbond aanhangen, of progressief aan de ontwikkeling van een gezonde economie willen werken.
Eerder deze week lanceerde ik de stelling: "het CDA gedijt het best in een één-partij-democratie; het is de enige manier om recht te doen aan interne verschillen".
En zo is dat! Zoals de SED ongestoord kon regeren in de voormalige DDR, zo had het CDA willen regeren in een Christelijk Koninkrijk der Nederlanden.
In de afgelopen weken gebeurde het volgende. VVD, CDA en PVV gingen aan tafel, bespraken onder leiding van Ivo Opstelten de mogelijkheden van een zogenoemd rechts kabinet en stelden een regeeraccoord op. Bijzonder in dit verband is te vermelden dat PVV een gedoogaccoord diende te ondertekenen, een document waarin de PVV zich bindt aan de het regeeraccoord, de regering in die zin en op de vastgelegde punten te ondersteunen.
Het CDA raakte in rep en roer, omdat (nota bene) de PVV schriftelijk beloofde een VVD-CDA accoord volmondig en onvoorwaardelijk te gedogen. Ab Klink, die nota bene wekenlang met Geert Wilders aan tafel had gezeten als secondant van Maxime Verhagen, gooide een knuppel in het hoenderhok; op een mijns inziens lafhartige, dus typisch CDA-achtige wijze.
Het kon toch niet zo zijn dat een blonde blaaskaak uit Limburg de derde poot onder het krukje van een nieuwe regering zou worden!
Verhagen moest dozen vol broodjes en kroketten aanslepen, om de scheuren in de CDA-fractie te lijmen. Tegelijkertijd werd Bleker´s partijbureau overstelpt met brieven (sommige zelfs aangetekend) en mails, met de meest uiteenlopende adviezen en stellingnames.
Maxime redde de lieve vrede in zijn fractie, voor het moment, voor wat het waard zal blijken te zijn. Vrolijk fluitend verliet hij de CDA burelen en schoof vrolijk en blij aan, aan tafel bij Ivo, Mark en Geert.
"Heren, wij kunnen verder; laten wij de laatste punten en komma´s op hun plekken zetten", zei Maxime in zijn zachte, zwoele, zuidelijke accent.
Maar Wilders kwam met een opmerkelijke, misschien wel briljante schaakzet. Zoals de PVV het VVD-CDA accoord volmondig en onvoorwaardelijk zou gedogen en dat schriftelijk beloofde vast te leggen, wilde Wilders omgekeerd een schriftelijke verklaring van het CDA, dat ook de volledige CDA fractie het regeeraccoord zou steunen.
Pas toen ging de burka werkelijk van het protestant-katholieke hoofd ... hoe haalde Wilders het in zijn blonde hoofd een dergelijke eis te stellen, dat het CDA een harde belofte moest doen.
Zoals ieder weldenkend mens weet, doet het CDA nooit harde beloften, omdat het CDA geen harde beloften kan doen zonder de een of de andere vleugel in de partij te schofferen!
En zo komt dan nu niet alleen een einde aan de formatie, maar ook een einde aan het CDA. Het leek een schier onmogelijke opgave, maar Geert Wilders heeft het voor elkaar gekregen.
Het CDA heeft haar eigen glazen ingegooid, valt binnenkort in duigen, is op sterven na dood. Er stijgt rook op uit de puinhopen van de Christen-democratie. Voor een brede Christen-democratische middenpartij is geen plek in een moderne democratie. Het ware goed voor de mensen en voor het land als het CDA zich zou opheffen, als hun leden zich zouden verspreiden over bestaande partijen, die wèl een politieke ideologie in het vaandel dragen.

1 opmerking:

  1. mooi stuk.. al vind ik opheffen wat ver gaan ..;) maar inderdaad Christen zijn ben je los van je politiek voorkeur...en dat christen zijn alleen lijkt dus niet altijd genoeg als gezamelijke basis

    BeantwoordenVerwijderen