zondag 12 februari 2012

Frozen Kids, niet zomaar een verhaal

Uitzending: zaterdag 18 februari 2011, van 20u00 tot 22u00
Radio: 107,1 FM
Live-stream: www.RTV-Apeldoorn.NL

Somebody called me Sebastian ... (steve harley and cockney rebel)

Frozen Kids
In de documentaire Frozen Kids komen mannen aan het woord die getuigen van hoe ze als kind in de leeftijd van 7-12 jaar seksueel misbruikt zijn. Je leest, ziet of hoort zelden of nooit verhalen van mannen die slachtoffer zijn. Dit komt omdat jongens seksueel misbruik meestal uit schaamte voor zich houden en bagatelliseren. („Ik ga met mijn moeder naar bed”, zullen jongens niet gauw zeggen, terwijl meisjes eerder geneigd zijn te zeggen: „Mijn vader zit aan mij”). Het past niet in het beeld van man zijn. Door de ontwikkelingen de laatste jaren in met name ook de katholieke kerk zijn meer mannen bereid over hun ervaringen als slachtoffer te vertellen.
In Frozen Kids vertelt een groot aantal volwassen mannen over de seksuele handelingen die ze in hun jeugd tegen hun wil hebben moeten verrichten. Ze werden gedwongen door een vader, moeder, buur, oudere vriend(in), (sport)leraar/lerares of een oom/tante en ze werden misbruikt. Ze zijn in hun ontwikkeling als kind en voor de rest van hun volwassen leven psychisch beschadigd geraakt onder de dreiging van straf. Nog dagelijks ondervinden ze er de gevolgen van (Gevolgen van seksuele kindermishandeling zijn daarom wel vergeleken met de gevolgen van een verblijf in een concentratiekamp).
Bevroren zijn
De titel ‘Frozen Kids’ verwijst naar een staat van bewustzijn die ontstaat tijdens het seksueel misbruik: om je gevoel uit te schakelen en als het ware een ander te worden. Dit is een bekend overlevingsmechanisme. Alsof je er zelf niet bij bent. Dergelijke ervaringen van mensen geven aan dat je als het ware geestelijk en lichamelijk bevriest tijdens het misbruik. Het schokkende in de getuigenissen is dat deze staat van „bevroren zijn” gedurende het hele leven terug blijft komen. In relaties, vriendschappen en werksituaties zijn Frozen Kids meestal niet in staat adequaat (= assertief) te handelen. Ze herhalen het patroon van „bevroren zijn en zo zichzelf en hun gevoelsleven uit te schakelen”. Ogenschijnlijk functioneren ze goed maar diep van binnen is dat helemaal niet het geval. In feite ontbreekt het hen aan zelfbeschikking en ze hebben moeite met het stellen van grenzen. Door dit gedragspatroon ontstaan er op termijn psychische en lichamelijke gezondheidsproblemen.

Meer informatie vind je op de wesite FrozenKids.NL

Op 18 februari 2012 is Cees Franke mijn gast in de PAUL ZORNIG show
Met hem ga ik spreken over de documentaire die hij gaat maken, een documentaire over "bevroren kinderen", slachtoffers van seksueel misbruik
En natuurlijk mag je meepraten, vragen stellen, commentaar geven ...
Bel dus, naar 055 5401978
Twitter naar @PaulZornig of met #rtvapd
Meng je in de discussie ... want wie zwijgt, is stil


Niet zomaar een verhaal, het is nooit zomaar een verhaal

Midden op het Marktplein staat de imposante Johannes-Kerk, met een vijftig meter hoge toren en een fenomenaal orgel. Op woensdagen is er markt, de overige dagen zijn er licht, lucht en leegte op het plein. Rondom de kerk versieren de klassieke gevels van restaurants, kroegen, het kantoor van De Achterwolder Courant en hotel Stadt Münster de randen van het Marktplein.

Zornig had een kamer gereserveerd in het hotel aan het plein. Maaike Meijerink, vrouw van de eigenaar en gastvrouw ontving hem, zoals alle gasten allerhartelijkst. De rondborstige kwebbeltante vond het kennelijk erg plezierig om iedere gast in haar hotel te mogen begroeten en nam er de tijd voor om Zornig van alles te vertellen over het dorp en het hotel, over de prachtige natuur in de omgeving en de archeologische vondsten die in de steengroeven aan de Duitse grens waren gedaan. Zij wilde er graag persoonlijk op toezien dat het hem tijdens zijn verblijf in Achterwolde aan niets zou ontbreken, was graag bereid zelf het ontbijt op de kamer te serveren en wist ook alles van wijnen en kon hem dus adviseren als Zornig wijn zou willen drinken bij het diner. Vanwege het diner moest hij weten dat dat om zeven uur ’s avonds werd geserveerd, tenzij hij à la carte wilde eten.
Maaike ging hem voor, om de weg te wijzen naar zijn kamer. Van achteren zag zij er nog vormelozer uit dan van voren, als een Michelin-vrouwtje met sluike haren en een te korte rok. Ze rook naar een overdosis Channel No. 5 en haar stem klonk als een vals gestemde viool. In de lift naar de tweede verdieping keek ze Zornig zwijgend aan, met haar lichtblauwe ogen. Zonder bijna enige uitzondering zwijgen mensen in liften. Hij ook. De Channel werkte bovendien bedwelmend.
Zijn kamer heeft uitzicht op het Marktplein. Maaike, hij moest haar toch vooral bij de voornaam noemen, liet hem nog de mini-bar zien en de kast waar extra dekens lagen voor eventueel koude nachten. Toen de gastvrouw de deur eindelijk achter zich had dichtgetrokken, liet Zornig zich met een zucht achterover op het bed vallen. Aan het plafond hangt een kristallen kroonluchter, die sprankelend licht door de kamer strooit. Zwevende lampjes, dwarrelende lichtjes, dansende elfjes, vallende sterren. Hij sliep binnen een paar minuten.

Midden in de nacht werd Zornig wakker, wakker uit een droom die geen droom was. Meijerink, Gerard Meijerink, de oudere broer van Maaike; hij was patrouille-leider geweest bij scouting-club Germania. Er waren twee scouting-clubs geweest, toen Zornig jong was; er was een katoholieke club (Sint Josef) en er was de algemene club (Germania), onder leiding van hopman Grobbels. De jongens van Germania gaven nogal af op de watjes van Sint Josef, watjes die misdienaren waren en monnik wilden worden. De ploeg van Grobbels was stoer en sterk, bestond uit mannen die de oorlag hadden kunnen winnen. Grobbels zelf had één letter in zijn naam laten veranderen en niet omdat hij zich schaamde voor zijn oom; hij wilde werken en was hoofd van de sociale dienst in Achterwolde.
Zornig had gedroomd, hij was nog welp, gids met twee gele banden en heel veel insignes, voorbeeld voor de welpen-horde. En als voorbeeld, om zijn prestaties mocht hij mee, mee op verkennerskamp naar Epe. Het was mooi daar, in het bos. Ze hadden hutten gebouwd, voor de ingang van hun hut gegeten en Zornig was trots, omdat hij erbij mocht zijn. Grobbels kwam ook kijken, Gerard en zijn patrouille sprongen in de houding en Zornig deed braaf mee.
In zijn droom beleefde Zornig de nacht, zijn eerste nacht als welpje tussen de verkenners. Hij lag in zijn pyjama, in een slaapzak, lag eerder in de hut dan de echte verkenners, hij viel in slaap, voldaan na een mooie dag, enerverende dag, prachtige dag die hij als welp temidden van die grote mannen had mogen meemaken. Zornig werd wakker van de rits, de rits van de slaapzak, de rits die in volle vaart werd geopend.
“Doe je pyjama uit”, fluisterde Gerard. “Ik wil zien of je echt bij ons hoort!”
Gerard nam het welpje in zijn handen, om van het welpje een grote wolf te maken. Zornig herinnerde zich hoe zijn kleine piemel en echte pik was, hij herinnerde zich ook hoe enorm de fallus van Gerard was, fier rechtop staande als de toren van de kerktoren op de markt in Achterwolde. De kerktoren werd een fontein, het welpje werd ontmaagd.
Grobbels begreep niet, dat Zornig de volgende ochtend melddedat hij naar huis wilde.
“Je bent toch geen Mama´s kindje? Ik had begrepen dat jij het rolmodel voor al die andere kut-welpen was, dat jij een echte welp bent, ooit een echte verkenner gaat worden! Je blijft! Geen gelul. Gerard zal op je letten en voor je zorgen!”
Drie nachten zorgde Gerard voor Zornig, liet Zornig kerktorens spuiten, spoot hij in het klein en in de hoop dat zijn eruptie hem rust zou geven, werd hij vanachter genomen door de patrouilleleider naar wie hij zo lange tijd had opgekeken.
Zornig had na die week nooit meer zijn welpenpak gedragen, was nooit meer naar de wekelijkse scouting-bijeenkomsten gegaan. Terwijl zijn ouders dachten dat hij in het padvindershonk was, zwierf Zornig op de zaterdagmiddag over de markt, tussen al die Duitsers die er hun boodschappen deden.

Uitzending: zaterdag 18 februari 2011, van 20u00 tot 22u00
Radio: 107,1 FM
Live-stream: www.RTV-Apeldoorn.NL

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen