maandag 29 april 2013

De OV-heid steelt graag, vaak, veel, perfect

Aan
De Directie van De Nederlandse Bank
De Nationale Ombudsman

L.S.,

Als braaf burger en geplukt belastingbetaler, besloot ik onlangs om vanwege een binnenlandse reis, een OV-chipkaart aan te schaffen.
Ik beschik weliswaar over een lease-auto, waarvoor ik gedurende de looptijd van het contract 125% van de nieuwwaarde aan belasting afdraag aan de rovende overheid, maar die auto gebruik ik niet voor privé-gebruik.
Privé reis ik per OV.
Nu had ik dus, vanwege een reisje naar Vlieland een OV-chipkaart aangeschaft. Ja, aangeschaft, want de OV-creditcard krijg je niet voor niets!
Ik zal u niet lastig vallen met alle omwegen, die kennelijk nodig zijn, om een gepersonificeerde OV-kaart aan te schaffen en op te laden. Het onderliggende systeem is kennelijk bedacht door een niet volledig bij zinnen zijnde ambtenaar, die volgens oud-communistisch gebruik het normaal vindt dat je drie keer naar een automaat moet gaan, om online aangeschafte producten te activeren.
Zelf in Pyong Yang werkt automatisering beter!
Ik val u lastig vanwege de brutale diefstal waarvan ik de dupe ben geworden; waarvan waarschijnlijk dagelijks tienduizende reizigers de dupe worden.
Ik reisde op 21 april, van Apeldoorn naar Harlingen-Haven, per trein, een reis die volgens de website van de NS €21,40 kost. En inderdaad, bij online bestellen, of bij het kopen van een ticket op het station, wordt €21,40 aan de reiziger in rekening gebracht.
Voor dezelfde reis collecteert de firma OV-chipkaart evenwel €23,84 van mijn OV-creditcard, steelt dus €2,44 van mij, voor eigen gewin. Pure diefstal door zichzelf verrijkende ambtenarij!
De firma OV-chipkaart fungeert als bank met haar creditcard-product, is tussenpersoon tussen reiziger en vervoerders. Als bank dient de firma OV-chipkaart zich te houden aan fatsoensnormen en gedragscodes.
De reiziger stort vooraf (!) tegoed op rekening van de firma OV-chipkaart en de firma trekt torenhoge rente op de tegoeden die zij beheert. Als reiziger mag ik dus verwachten dat de firma OV-creditcard de exacte reiskosten van mijn tegoed afschrijft & geen cent meer!
De firma OV-diefstal verwijst mij naar de vervoerders, om daar te klagen, maar
-a- ik heb met de firma OV-chipkaart een overeenkomst, niet met de vervoerders
-b- de afschriften van de OV-chipkaart maken het geheel nog veel ondoorzichtelijker (de heenreis A´drn-Lwr´dn kost €19,60, de terugreis €18,74)(voor de reis Lwr´dn-HarlingenH vv zijn de verschillen even onbegrijpelijk; €4,24 vs €5,10)
De overheid, de firma OV-chipkaart, de vervoerders stelen!
En daar moet ogenblikkelijk een einde aan te komen!
Ik verzoek u daarom om
-1- een diepgaand onderzoek in te stellen naar de diefstal door OV-chipkaart
-2- tot de uitkomsten van het bij "1" genoemde onderzoek alle financiële activiteiten van OV-chipkaart op non-actief te stellen
-3- vanwege het bij "2" genoemde alle bij de OV-chipkaart gestorte tegoeden aan alle OV-chipkaart-houders terug te storten
-4- vanwege de door mij emotionele en fysiek geleden schade, de firma OV-chipkaart een schade vergoeding aan mij, ter hoogte van €1.000.000,= op te leggen.
Ik verwacht uw reactie per omgaande, uiterlijk binnen 24 uur, en ik neem bij voorbaat aan dat u instemt met het bij "4" genoemde.

Paul Zornig
namens het Nederlandse volk

bijlagen:
screenshot NS-website .. reiskosten Apeldoorn-Harlingen Haven
screenshot OV-chipkaart .. afgeschreven reiskosten



vrijdag 26 april 2013

De stelende OV-heid

Zakkenvullers wonen vooral op links. Daar vind je immers socialisten, die graag delen wat anderen verdienen. De helft van mijn zuurverdiende inkomen, wordt door die socialisten uitgegeven aan linkse hobby's, zoals ontwikkelingshulp om gelijkgestemde despoten in andere werelddelen aan de macht te helpen en aan de macht te houden, zoals subsidie voor onbegrijpelijke en door niemand begrepen uitingen van kunst en cultuur, zoals een omroepbestel dat onze publieke zenders verziekt met reclame, eenzijdige propaganda, reclame, sport, reclame, een nachtelijk hoorspel in zeventig afleveringen van 0u45 tot 1u00, en nog meer reclame.
Omdat onze overheid kennelijk niet genoeg heeft aan wat de gemiddelde burger afdraagt aan belastingen en premies, is inmiddels pure diefstal tot kunst verheven. Neem bijvoorbeeld het openbaar vervoer, de tram, de bus, de trein; uit de staatsruif gesubsidieerde ondernemingen, die te vroeg vertrekken, te laat aankomen en niet aansluiten tot kunst hebben verheven.
Volgens de website van een niet nader te noemen vervoerder, kost de enkele reis van Apeldoorn naar Harlingen-Haven €21,40. Inderdaad kun je voor die prijs online een ticket bestellen en ook de ticketautomaat op het station rekent dat bedrag met je af, voor een enkeltje naar de boot naar Vlieland.
Maar ik reisde met de OV-chipkaart. Op zich al een heel verhaal, het bestellen en opladen van zo'n OV-chipkaart. Degene die het functioneel ontwerp van dit chipkaart-systeem heeft gemaakt, was waarschijnlijk stomdronken of is een ambtenaar uit de oud-communistische school. Online saldo ophogen kan niet, je moet alsnog langs een automaat om het bestelde product op je kaart te zetten en realtime je saldo checken is ook niet mogelijk.
Wie schetst mijn verbazing toen ik een dag na de reis mijn chipkaart-saldo controleerde? Niemand? Dan doe ik het zelf wel!
De firma OV-chipkaart heeft €23,84 van mijn tegoed afgeschreven, €19,60 voor de NS-reis naar Leeuwarden en €4,24 voor de Arriva-reis naar Harlingen-Haven.
De dieven hebben €2,44 teveel gerekend, voor mijn enkele reis! En als dat OV-tuig mij besteelt, zijn ongetwijfeld ook andere reizigers de dupe van deze zakkenvullerij!
Ik ben benieuwd welke salon-socialist de miljoenen die met dit bedrog worden geïncasseerd, als bonus laat uitbetalen en op zijn bankrekening laat bijschrijven.

donderdag 25 april 2013

Expeditie Vlieland - dag 4

Puur!
De eerste melkchocolade die ik me herinner, was een halfgesmolten koetjesreep. Klef en plakkend, smaakloos. Het is waarschijnlijk daarom dat alleen maar pure chocolade eet, als ik al chocolade eet.
Puur is ook de naam van het restaurant, waartoe ik, tijdens een nachtelijk biertje, door de kok ben verleid te gaan eten. Het eten is er goed en de bediening is leuk, tot zij en ik in een discussie over sociale media verstrikt raken. Zij vindt t maar niets, Facebook of Twitter; allemaal namaak, onechte mensen, met verzonnen werkelijkheden. Alles behalve puur.
Helemaal ongelijk heeft ze niet. Ik besta niet echt, ben slechts een hersenspinsel en mijn pennenvruchten zijn van het kaliber uit de duim gezogen, om met een grote korrel zout te nemen.
Anderzijds ontmoet ik dankzij Twitter wel echte mensen, met echte verhalen, zoals @Socks_Two, met wie ik bij Zeezicht heb geluncht. En waarschijnlijk zitten we morgen samen op de boot, naar de wal, om deel twee van ons verhaal te bespreken.
Het meisje van Puur heeft geen goed woord over voor mijn ontmoetingen, gebaseerd op de gebakken lucht van twitteraccounts, waarvan je niet weet wie erachter schuilgaan. Zij wil alleen echte mensen ontmoeten, aan de bar, in een café, op een terras; want daar, verstopt achter een groot glas bier, vind je echte mensen met echte verhalen.
Ik ga morgen maar weer eens een koetjesreep kopen, ik heb genoeg van puur.

woensdag 24 april 2013

Paul Zornig & Expeditie Vlieland

Zaterdag 27 april ... Live verslag van #ExpeditieVlieland in de Paul Zornig show, op Radio Apeldoorn. Vol smeuïge verhalen, een optreden van @EinsteinBarbie en een gesprek met Stella Bergsma, oprichter en zangeres van @EinsteinBarbie ...
Luisteren dus, 107.1 FM, via RTV-Apeldoorn.NL, via TuneIn
Meer info op www.paulzornig.nl
Luisteren dus, zaterdag 27april, van 20 tot 22 uur!

Expeditie Vlieland - Dag 3

Rode oortjes
Nee, niet de oortjes voor mijn smartphone, die zijn immers wit. En ook niet het erotisch maandblad uit vervlogen tijden, toen er nog geen internet was om porno in alle soorten en maten over het i-volk uit te storten. Lezer dezes weet natuurlijk niet waarover ik het heb, heeft nog nooit een porno-site bezocht en ook nog nooit een naaktfoto via de browser bekeken. Mijn lezers doen dat niet, stuk voor stuk brave burgers, net als ik.
Toen ik afgelopen maandag op de stoel ging zitten, waarop ik nu dit niemendalletje zit te typen, vroeg de lieftallige bediende nog of ik me wel had ingesmeerd, met zonnebrand, factor zoveel of meer. Achteloos wuifde ik haar goed bedoelde advies van tafel. In de wind slaan, want er stond een stevige bries.
Zij, het eilandmeisje van dat factor zoveel advies, zit nu naast me, blijkt schoonheidsspecialiste in between jobs, vertrekt binnenkort naar Kreta, om daar tot oktober in een beauty en wellness center te gaan werken. Zij kon het dus weten, wist het ook en had bij nader inzien gelijk. Niet alleen mijn voorhoofd, mijn neus, mijn wangen maar ook mijn oren zijn rood verbrand.
"Je hebt rode oortjes", zegt ze, met een brede grijns, van oor tot oor.
Toen ik op Kreta was, in 1991, was er nog geen "O, o, Cherzo" en werden "Rode Oortjes" nog onder de toonbank bij de sigarenboer verkocht. De tijden zijn veranderd! Het eilandmeisje vertelt honderd uit, over haar sekscapades met vriendjes één tot en met zoveel; alle soorten en maten, alle kleuren van de regenboog, alleen geen schrijvende radiomaker met rode oortjes. Wat nu gewoon is, kennelijk vanzelfsprekend, was in mijn jeugd niet bespreekbaar; althans niet zonder schaamrood op de kaken, zonder rode oortjes.
Wat als ik zo jong was geweest als dit eilandmeisje?
Er zijn tenminste twee soorten "wat als ... ". De ene soort is van het type "zonder de wetenschap van nu", de andere van het type "met de wetenschap van nu". Laat ik me tot de tweede soort beperken, aangezien de eerste zinloos en bovendien niet te beantwoorden is.
Wat zou ik, met de kennis van vandaag, niet hebben gedaan wat ik wel heb gedaan, wel hebben gedaan wat ik niet heb gedaan?
Vlieland is te klein, om tijdens een wandeling van oost naar west en terug alle antwoorden op deze ogenschijnlijk zo simpele vraag te vinden. De toestand van het leven anno 2013 is geen oorzaak van de pijn, slechts een gevolg van pijnlijke fouten en verkeerde beslissingen. Een opsomming van een en ander zou de lezer ernstig vervelen. Kort samengevat: ik had voor mezelf moeten kiezen, in plaats van het anderen naar de zin te maken. Vergeleken met mijn leven stelt een dwangmatige neurose niets voor, de manische depressie is een vanzelfsprekend gevolg.
Doe er dan wat aan, zeggen mensen als @jndkgrf en @RonMeijer, @Debbi3 en @zwaptwit. Ze hebben makkelijk praten, ze praten makkelijk, omdat ze niet begrijpen dat zelfs het inpakken van een reistas, voor een vakantieweek op Vlieland, voor een depressieveling al een hele opgave is, een geweldige prestatie als het is gelukt. Nou ja, twee spuitbussen deodorant, drie tandenborstels en twaalf onderbroeken om vol te schijten; beter teveel dan te weinig.
Doe er dan wat aan, zeg ik iedere dag weer, tegen mezelf. Maar ik weet niet hoe, niet wat, niet waar te beginnen.
Was ik maar een eilandmeisje, desnoods met rode oortjes.

dinsdag 23 april 2013

Expeditie Vlieland - Dag 2

Oorlog en Dance
Vannacht om half elf, voor mij is dat midden in de nacht, werd ik ruw uit mijn droom gewekt door het gillend geluid van overvliegende straaljagers. F16'S, opgestegen vanaf vliegbasis Leeuwarden, voor oefenvluchten boven de Noordzee, boven de Vliehors.
Waarom oefenen die straaljagers niet boven Amsterdam? Daar wonen immers de Gutmenschen en Salonsocialisten, die de inmiddels verouderde en versleten F16'S niet willen inruilen voor materieel van deze eeuw. Daar kunnen de piloten ook echt oefenen, precisiebombardementen uitvoeren op door socialistische uitkeringstrekkers gekraakte panden, het dak van k(r)oningslied kraakster Sylvia Witteman wegblazen of desnoods precies boven de Grachtengordel door de geluidsbarrière gaan.
Raar volk, die socialisten, doen er alles aan om werkgelegenheid te bevorderen in de wetenschap dat werklozen altijd links stemmen, vanwege de uitkeringsgarantie. Zoals ook ambtenaren van staatssteun leven.
Het enige dat werkelijk voor een politicus telt, is de zetel en als het nodig is om de zetel veilig te stellen, stemt zo'n politicus uiteindelijk toch voor de JSF, zelfs als hij altijd geroepen heeft dat de JSF de slechtste oplossing is voor onze Koninklijke Luchtmacht.
Misschien moeten we de Koninklijke Luchtmachtkapel een k(r)oningslied laten spelen, of gewoon de mars "koning voetbal".
Overvliegende jachtvliegtuigen herinneren mij aan mijn jonge jeugd, in Winterswijk. Mijn oudste televisieherinneringen dateren uit 1960, de Olympische Spelen in Rome; met name de marathon, de overwinning van Abebe Bikila, blootsvoets, omdat Adidas onvoldoende sportschoenen kon leveren imponeerde mij. Nog meer indruk maakten de uitzendingen op en na 13 augustus 1961, uitgezonden door de West-Duitse televisie. Met het bouwen van de Berlijnse muur kwam het Rode Leger wel heel dichtbij! En sindsdien had ik vaak angstdromen over een aanval van de Sovjets.
Midden in de nacht hoorde ik propellervliegtuigen over vliegen, van west naar oost, van oost naar west. Vooral tijdens de blokkade van Berlijn was het in de lucht een drukte van jewelste. En vanuit mijn slaapkamerraam, keek ik langs de spoorlijn naar het oosten, om in de gaten te houden of de vijand al naderde.
Wat doe je, als je midden in de nacht bent wakker geschrokken door een squadron F16'S? Het bed uit, aankleden en het dorp in, op zoek naar het bruisende leven aan de Zeedijk!
En dus liep ik rond de klok van half twaalf door de overigens volledig verlaten Dorpstraat van Oost-Vlieland. Zelfs de meeuwen, de kraaien en de mussen waren in geen velden of wegen te zien. In de keuken van het pannenkoekenrestaurant brandde nog licht, uitbater Gerben stond heftig gesticulerend ruzie te maken met het eilandmeisje, dat kennelijk weer eens beslag met klonten had vervaardigd, met klachten ontevreden klanten tot gevolg.
Tegenover het pannenkoekenrestaurant is Café Loods gevestigd, met tien soorten bier van het vat, geopend vanaf drie uur 's middags, maar nu gesloten, wegens gebrek aan klandizie.
Ten einde raad besloot ik mijn geluk te beproeven in discotheek "de WaddenDance". Aan de bar hing de baardige bejaarde, die ik 's middags al op een terras had ontwaard, achter grote glazen bier en vele borrels. Spreken deed hij niet meer, snurken wel. Achter de bar stond een mens, van wie op het eerste gezicht niet vast te stellen viel of het een man of een vrouw was. Ofwel een vrouw met een snor en een bierbuik, danwel een man met volle borsten. De dansvloer was leeg.
Ik dronk een glas lauw en mufsmakend bier, rekende af en wandelde terug naar het hotel.
Om twee uur vervolgde ik mijn droom, waarin ik eerder zo ruw was verstoord.
Mijn dromen herhalen zich vaak. Zoals de droom uit 1980. De laatste keer dat ik feest vierde met die vriendin, met wie ik in 1978 op Vlieland kampeerde, was op mijn verjaardag in 1979. Daarna ging het snel slechter met haar en bijgevolg ook met mij.
Ik droomde dat we in een trein zaten, zij en ik. Een treinreis door het verlaten noorden van Nederland. Midden in het niets stopte de trein. Zij nam haar bagage en liep naar de uitgang. Precies bij de wagondeur was een houten stellage. Ze stapte uit de trein, op de vlonder, daalde de trap af en liep het weiland in. Ze werd steeds kleiner en toen de trein zich in beweging zette, raakte ze al snel geheel uit het zicht.

maandag 22 april 2013

Souvenir van Vlieland

Bloedende wond
Eigenlijk begon het in de nacht van donderdag op vrijdag, voorafgaande aan Expeditie Vlieland. De cyste boven mijn rechter jukbeen, vlak onder het oog, begon steeds meer op te spelen. Rondom de cyste had zich een abces gevormd en die nacht scheurde de huid open, stroomde pus uit het wondje en later bloed.
Ik dacht dat daarmee van dat hinderlijk gezwel verlost te zijn, maar dat was niet zo. Al op zaterdag, tijdens mijn Paul Zornig show, kreeg ik weer meer last van de wond en tijdens de reis naar Vlieland werd dat alleen maar erger.
Vanmiddag was t zover.
De wond onder mijn oog sprong weer open. Weer spoot er pus uit, daarna stroomde er bloed. En toen ik dacht dat t bloeden gestopt was, wrong de cyste zich uit eigener beweging een weg naar buiten!
Het "ding" heeft de vorm van een ellipsoïde, vijf millimeter hoog, vier millimeter breed. Ik heb 'm ingepakt in een servet, om mee te nemen naar huis, souvenir van Vlieland.

Expeditie Vlieland - dag 1

Expeditie Vlieland
21 t/m 26 april, 2013
Meteen de reis naar het eiland der eilanden is al een avontuur. Niet vanwege het laatste stukje wadlopen, maar dankzij het onvolprezen openbaar vervoer. Vanwege werkzaamheden op het traject Apfelzornig-Deventer, puilt de trein richting Amersfoort uit. Passagiers zitten op de daken van de wagons, hangen aan deuren of rennen gewoon naast de trein mee. De sneltrein naar Leeuwarden is daarentegen vrijwel leeg, afgezien van monnik Seidel uit Mainz. Bijzondere man, op blote voeten in sandalen, in zijn vorig leven aan lager wal geraakt, hetgeen hij als reinigend heeft ervaren. Ik verkeer al jaren in zo'n reinigingsproces, alleen bij mij helpt t niet. Verschil moet er zijn.
Dat geldt ook voor prorail. Waar de trein over de Veluwe zich welhaast zwevend en geluidloos vooruitsnelde, hobbelt, schudt, rammelt de intercity naar t noorden over het Friese land, het Friese land dat tegenwoordig opgeleukt wordt door torenhoge windmolens, om de grachtengordel van elektriciteit te voorzien.
Eenmaal op MS Vlieland stuur ik een tweet, dat we los zijn en krijg ik een reply van @juutjevlie. Ze is ook aan boord en vraagt waar ik dan zit ... Even later voeg ik mij bij haar en haar man, voor een gezellige kennismaking en een leuk gesprek.
Zo klein is de twitterwereld!
Ondanks de tegenstroom dankzij het wassende water bereiken we in de loop van de middag de haven van Oost-Vlieland. Waarlijk een wereldhaven, een en al bedrijvigheid, waarbij de havens van Sjanghai en Rotterdam geheel in het niet vallen.
Over Sjanghai gesproken, 's avonds slenter ik door de Dorpstraat, de PCH van Oost-Vlieland op zoek naar een authentiek Chinees-Indisch restaurant, voor een bak lauwe Bami, met rauwe Saté. Tevergeefs. Pannenkoeken kan ik eten, of anders Hollandse biefstuk. Ik kies natuurlijk voor zeetong, met frites en salade. Je moet wat, op een eiland waar geen bami is.
Ineens begrijp ik de tweets van @socks_two beter, die als schooljuffrouw op dit eiland probeert te overleven, door rendiervlees te eten of rauwe marters. Je moet wat, op een eiland waar geen bami is.
Op maandagochtend word ik gewekt door het gekrijs van een fuut, of een kluut, of een stern, of een meeuw, of een roepie roepie, of een kroet, of een poelifinario ... Ik kan ze echt niet uit elkaar houden, al die sijsjes en drijfsijsjes.
Het is vroeg, heel vroeg en er heerst nog volkomen stilte in het hotel, @hoteldekluut.
Voor alle zekerheid heb ik ingecheckt onder mijn alter ego, om JustinBieber taferelen te voorkomen. Het zal je gebeuren, dat je achterna wordt gezeten door een horde gillende brugpiepers; op Vlieland, of all places.
De voordelen van een expeditie in April zijn het prachtige weer en de volstrekt lege stranden. Alle gelegenheid voor een goed gesprek, met helmgras, met golven of een enkele overscherende zeemeeuw. Ja, zeemeeuwen herken ik wel, dankzij het proefschrift "sailing towards the wind", van een van mijn collega wiskundigen uit vervlogen tijden. Ik kan er hele verhalen over vertellen, maar waarom zou ik jullie daarmee vervelen?
Klokslag twaalf uur is het gedaan met de rust, op het terras van strandpaviljoen 't Badhuys. Elf pensionado's schuiven aan aan de tafels om mij heen. Erger, ze schuiven met de tafels om mij heen, om een gezellige groepsopstelling te realiseren. Gekakel op het terras, ik neem aan dat ze omelet gaan eten, of kipsaté, of kuikenborst, desnoods chickenwings.
Gestoofde zeemeeuw staat niet op de lunchkaart. Ik kies daarom voor de salade met gerookte zalm en bier. Ergens op de wereld is het vijf uur geweest, dus hoogste tijd voor een goed glas Heineken. En ook een gerookte zalm heeft het recht om te zwemmen; wat dat betreft ben ik fervent aanhanger van de Partij van de Dieren.
Wandelend door de duinen, ontdek ik idyllische duinpannen, pannen zonder deksels. Duinpannen om romantische momenten te beleven of geile seks, met een of ander eilandmeisje, dat ook weleens iets anders wil, dan de gebruikelijke wip met Gerben op zaterdagavond. Voor alle zekerheid heb ik een voorraaddoos viagrapillen en een familieverpakking condooms in mijn rugzak meegenomen.
Maandagmiddag, drie uur blijkt een incourant moment voor steelse ontmoetingen in een duinpan op Vlieland. Het blijkt maar weer eens dat Vlieland geen Ibiza of Kreta is.
Vanaf een duintop (toch een hoogtepunt bereikt) kijk ik uit over zee, zie ik zeezeilers voorbij gaan; inderdaad, sailing towards the wind. En in het oosten ontwaar ik de Drommedaris, het fallussymbool van Terschelling.
Vlieland, dus. Mijn eerste bezoek aan deze parel in de Waddenzee dateert uit 1968, het jaar waarin troepen van het Warchau-Pact een einde maakten aan de Praagse Lente, waarin de toenmalige CSSR wereldkampioen ijshockey werd door in de finale de USSR/CCCP te verslaan, Apollo-8 een rondje om de maan vloog, en ik samen met mijn klasgenoten een week op Vlieland kampeerden; een uit de hand gelopen schoolreisje, kamperend in lekke tenten, waarvan ik me behalve de regen, de duinen, het strand en de vuurtoren, vooral het aardappelen schillen herinner, in een kring, voor de tent. En Jacqueline natuurlijk, op wie ik heimelijk verliefd was.
Tien jaar later, in 1978, was ik er nog een keer, met mijn toenmalige en veel te jong overleden vriendin. We waren studenten, het leven was een feest, we speelden gitaar bij het kampvuur en zongen "blowing in the wind". Het leven is daarna nooit meer hetzelfde geworden.
Het is daarom dat ik, na zoveel jaar, weer naar Vlieland wilde.
Ik droom de laatste tijd nogal vaak en veel. Niet alleen over eilandmeisjes in duinpannen zonder deksels, vooral over hoe het leven zou zijn geweest als alles net even anders was gegaan. Wellicht had ik dan nu geen onverkoopbaar huis, met een torenhoge hypotheek, wellicht had en zou ik mijn kinderen dan vaker hebben gezien en meer met hen hebben beleefd, waarschijnlijk had ik dan niet iedere nacht alleen in bed naar het plafond liggen staren.
Inmiddels ben ik zozeer kluizenaar geworden, dat ik liever alleen op Vlieland ben, dan tussen mensen op kantoor of in de stad. Wie te dicht bij mij komt, stoot ik af, tenzij zij lesbisch is of voor eeuwig en vooral gelukkig getrouwd.
Uit het westen waaien verdwaalde wolken over en de MS Vlieland brengt een nieuwe lading toeristen, bejaarde echtparen, jongverliefden, alleenstaande vegetariërs en een horde schreeuwende schoolkinderen.
De eerste dag van Expeditie Vlieland nadert zijn einde.

donderdag 18 april 2013

GOUDEN MOMENT

Uitzending: iedere zaterdag, van 20u00 tot 22u00
Radio: 107,1 FM
Live-stream: www.RTV-Apeldoorn.NL
Smartphone en Tablet gebruikers kunnen Radio Apeldoorn beluisteren via de Tune In app

Iedere zaterdagavond, twee uur lang interactieve radio met Paul Zornig rondom een wekelijks thema; iedere week een nieuw thema dat ons allemaal bezighoudt, waarover iedereen wel een mening heeft. En die mening kun je in De Paul Zornig Show laten horen, via de telefoon, email, facebook en twitter.

Zaterdag 20 april is er een lief iemand voor jou, om een gouden moment te beleven, met jou!
*KIJK maar EENS* GOUDEN MOMENT
Ze is duidelijk haar kansen in kaart aan het brengen. Het liefst wil ze altijd bij hem zijn. Zijn geliefde zijn. “Maar hij wil niemand met down, hè mam?”, vragend kijkt ze haar moeder aan. Ze wacht het antwoord niet af en droomt verder. “Misschien een rolletje in Flikken Maastricht?’ Ze is heel reëel en acht ook die kans heel klein. Op de foto met hem dan? “Mam, dat zou toch moeten kunnen?”
Zenuwachtig staat ze voor het raam. De styliste en visagiste hebben haar nog mooier gemaakt. Een paar weken geleden was daar ineens de oproep. ‘Gouden Moment’ zoekt mensen met downsyndroom een boek met hun idool op de foto te gaan. Ineens zag ze haar kans schoon. Zou dit dan toch het moment zijn?

Victor Reinier komt de studio binnen en loopt direct op haar af. Hij pakt haar beide handen vast en begroet haar. De ruimte lijkt extra verlicht door haar stalende lach. Een van de eerste vragen die ze hem stelt is of hij een vrouw heeft. Waarop hij antwoordt dat ze net te laat is. Dan stelt ze hem voor de zekerheid toch de controle vraag: “Maar jij wilt ook niet iemand met down hè?” Even is hij van zijn stuk gebracht, maar stelt haar direct gerust. “Er is vast ook een heel lief iemand voor jou!”
Een prachtig fotoboek ten gunste van Stichting Upside van Down met sprekende verhalen over de bijzondere ontmoetingen van 77 kinderen en jong volwassenen met downsyndroom met hun zelfgekozen idool. Met medewerking van onder andere Marco Borsato, Roel van Velzen, Mark van Bommel, Angela Groothuizen, Dennis van der Geest, Ernst en Bobbie, Giel Beelen, Guus Meeuwis, Victor Reinier en vele anderen.
Meer hoef ik niet te zeggen ....
Maar, meer over het GOUDEN MOMENT kun je lezen op: goudenmoment.nl

Luisteren dus, zaterdagavond om 20u, naar de PAUL ZORNIG show, bij Radio Apeldoorn!
En praat mee!
Tijdens de uitzending kun je bellen, om je vragen te stellen, om commentaar te geven, om met mijn gasten in debat te gaan! Het telefoonnummer is dan: 055 540 1978
Twitteren kan ook, naar @paulzornig
En als je vooraf al vragen hebt, stuur die dan naar info@paulzornig.nl

Zelfs als jij een interessant mens bent, ook als je een interessant onderwerp hebt, ben je van harte welkom, als gast in de Paul Zornig show. Neem contact op, via twitter @paulzornig of via mail info@paulzornig.nl

Uitzending: iedere zaterdag, van 20u00 tot 22u00
Radio: 107,1 FM
Live-stream: www.RTV-Apeldoorn.NL
Smartphone en Tablet gebruikers kunnen Radio Apeldoorn beluisteren via de Tune In app

vrijdag 12 april 2013

De Helden Van Apfelzornig

Uitzending: iedere zaterdag, van 20u00 tot 22u00
Radio: 107,1 FM
Live-stream: www.RTV-Apeldoorn.NL
Smartphone en Tablet gebruikers kunnen Radio Apeldoorn beluisteren via de Tune In app

Iedere zaterdagavond, twee uur lang interactieve radio met Paul Zornig rondom een wekelijks thema; iedere week een nieuw thema dat ons allemaal bezighoudt, waarover iedereen wel een mening heeft. En die mening kun je in De Paul Zornig Show laten horen, via de telefoon, email, facebook en twitter.

Zaterdag 13 april, luister je naar de "DE HELDEN VAN APFELZORNIG", LIVE in de studio!!!
Twee tweeps, die iedere ochtend mijn timeline vervuilen met hun "goedemorgen", "slappe koffie", "fijne dag" en andere onzin.
De een loopt hard, de ander ramt op een piano; ware helden!
Want echte helden zijn lieve mensen, met aandacht voor andere tweeps, met een persoonlijke en welgemeende groet, aan alle andere vroege vogels.
Roger & Bert ... buurman & buurman , twee dorpsgenoten die we zaterdag leren kennen.

Zornig als ik ben, zal ik beide heren het vuur aan de schenen leggen, zal ik ze uit horen over het leven in ons dorp, of je er nu geboren bent, ofwel import bent.
Eigenlijk wilde ik er een leuke uitzending van maken, maar ik moet ook met Bert & Roger van gedachten wisselen over vertrouwen en het naar de toekomst doorschuiven van problemen ... de HAAGSCHE polder heeft besloten dat de burger geslachtofferd wordt aan het Mondriaan-akkoord, een loze afspraak tussen vakbonden die belangen van een handvol bejaarde werknemers denken te dienen en een werkgeversorganisatie die gedreven wordt door earnings per share.
En als het echt tegenzit, gaan we ook nog over voetbal praten, de champions league loting, het kampioenschap van Vitesse, de degradatie van AZ, de rol van de scheidsrechter, het belang van de commercie.
Helden zijn het, onze buurmannen!
En daarom heb ik, om mijn twee twitter-vrienden te plezieren, een wel heel bijzondere vogel in de uitzending; ze heet Anouk en ze zingt live!

Meer hoef ik niet te zeggen ....

Luisteren dus, zaterdagavond om 20u, naar de PAUL ZORNIG show, bij Radio Apeldoorn!
En praat mee!
Tijdens de uitzending kun je bellen, om je vragen te stellen, om commentaar te geven, om met mijn gasten in debat te gaan! Het telefoonnummer is dan: 055 540 1978
Twitteren kan ook, naar @paulzornig
En als je vooraf al vragen hebt, stuur die dan naar info@paulzornig.nl

Zelfs als jij een interessant mens bent, ook als je een interessant onderwerp hebt, ben je van harte welkom, als gast in de Paul Zornig show. Neem contact op, via twitter @paulzornig of via mail info@paulzornig.nl

Uitzending: iedere zaterdag, van 20u00 tot 22u00
Radio: 107,1 FM
Live-stream: www.RTV-Apeldoorn.NL
Smartphone en Tablet gebruikers kunnen Radio Apeldoorn beluisteren via de Tune In app

vrijdag 5 april 2013

Calling Elvis

Uitzending: iedere zaterdag, van 20u00 tot 22u00
Radio: 107,1 FM
Live-stream: www.RTV-Apeldoorn.NL
Smartphone en Tablet gebruikers kunnen Radio Apeldoorn beluisteren via de Tune In app

Iedere zaterdagavond, twee uur lang interactieve radio met Paul Zornig rondom een wekelijks thema; iedere week een nieuw thema dat ons allemaal bezighoudt, waarover iedereen wel een mening heeft. En die mening kun je in De Paul Zornig Show laten horen, via de telefoon, email, facebook en twitter.

Komende zaterdag, luister je naar de enig echte Dutch-Elvis, LIVE in de studio!!!
CALLING ELVIS
Meer hoef ik niet te zeggen ....

Luisteren dus, zaterdagavond om 20u, naar de PAUL ZORNIG show, bij Radio Apeldoorn!
En praat mee!
Tijdens de uitzending kun je bellen, om je vragen te stellen, om commentaar te geven, om met mijn gasten in debat te gaan! Het telefoonnummer is dan: 055 540 1978
Twitteren kan ook, naar @paulzornig
En als je vooraf al vragen hebt, stuur die dan naar info@paulzornig.nl

Zelfs als jij een interessant mens bent, ook als je een interessant onderwerp hebt, ben je van harte welkom, als gast in de Paul Zornig show. Neem contact op, via twitter @paulzornig of via mail info@paulzornig.nl

Uitzending: iedere zaterdag, van 20u00 tot 22u00
Radio: 107,1 FM
Live-stream: www.RTV-Apeldoorn.NL
Smartphone en Tablet gebruikers kunnen Radio Apeldoorn beluisteren via de Tune In app