maandag 22 april 2013

Expeditie Vlieland - dag 1

Expeditie Vlieland
21 t/m 26 april, 2013
Meteen de reis naar het eiland der eilanden is al een avontuur. Niet vanwege het laatste stukje wadlopen, maar dankzij het onvolprezen openbaar vervoer. Vanwege werkzaamheden op het traject Apfelzornig-Deventer, puilt de trein richting Amersfoort uit. Passagiers zitten op de daken van de wagons, hangen aan deuren of rennen gewoon naast de trein mee. De sneltrein naar Leeuwarden is daarentegen vrijwel leeg, afgezien van monnik Seidel uit Mainz. Bijzondere man, op blote voeten in sandalen, in zijn vorig leven aan lager wal geraakt, hetgeen hij als reinigend heeft ervaren. Ik verkeer al jaren in zo'n reinigingsproces, alleen bij mij helpt t niet. Verschil moet er zijn.
Dat geldt ook voor prorail. Waar de trein over de Veluwe zich welhaast zwevend en geluidloos vooruitsnelde, hobbelt, schudt, rammelt de intercity naar t noorden over het Friese land, het Friese land dat tegenwoordig opgeleukt wordt door torenhoge windmolens, om de grachtengordel van elektriciteit te voorzien.
Eenmaal op MS Vlieland stuur ik een tweet, dat we los zijn en krijg ik een reply van @juutjevlie. Ze is ook aan boord en vraagt waar ik dan zit ... Even later voeg ik mij bij haar en haar man, voor een gezellige kennismaking en een leuk gesprek.
Zo klein is de twitterwereld!
Ondanks de tegenstroom dankzij het wassende water bereiken we in de loop van de middag de haven van Oost-Vlieland. Waarlijk een wereldhaven, een en al bedrijvigheid, waarbij de havens van Sjanghai en Rotterdam geheel in het niet vallen.
Over Sjanghai gesproken, 's avonds slenter ik door de Dorpstraat, de PCH van Oost-Vlieland op zoek naar een authentiek Chinees-Indisch restaurant, voor een bak lauwe Bami, met rauwe Saté. Tevergeefs. Pannenkoeken kan ik eten, of anders Hollandse biefstuk. Ik kies natuurlijk voor zeetong, met frites en salade. Je moet wat, op een eiland waar geen bami is.
Ineens begrijp ik de tweets van @socks_two beter, die als schooljuffrouw op dit eiland probeert te overleven, door rendiervlees te eten of rauwe marters. Je moet wat, op een eiland waar geen bami is.
Op maandagochtend word ik gewekt door het gekrijs van een fuut, of een kluut, of een stern, of een meeuw, of een roepie roepie, of een kroet, of een poelifinario ... Ik kan ze echt niet uit elkaar houden, al die sijsjes en drijfsijsjes.
Het is vroeg, heel vroeg en er heerst nog volkomen stilte in het hotel, @hoteldekluut.
Voor alle zekerheid heb ik ingecheckt onder mijn alter ego, om JustinBieber taferelen te voorkomen. Het zal je gebeuren, dat je achterna wordt gezeten door een horde gillende brugpiepers; op Vlieland, of all places.
De voordelen van een expeditie in April zijn het prachtige weer en de volstrekt lege stranden. Alle gelegenheid voor een goed gesprek, met helmgras, met golven of een enkele overscherende zeemeeuw. Ja, zeemeeuwen herken ik wel, dankzij het proefschrift "sailing towards the wind", van een van mijn collega wiskundigen uit vervlogen tijden. Ik kan er hele verhalen over vertellen, maar waarom zou ik jullie daarmee vervelen?
Klokslag twaalf uur is het gedaan met de rust, op het terras van strandpaviljoen 't Badhuys. Elf pensionado's schuiven aan aan de tafels om mij heen. Erger, ze schuiven met de tafels om mij heen, om een gezellige groepsopstelling te realiseren. Gekakel op het terras, ik neem aan dat ze omelet gaan eten, of kipsaté, of kuikenborst, desnoods chickenwings.
Gestoofde zeemeeuw staat niet op de lunchkaart. Ik kies daarom voor de salade met gerookte zalm en bier. Ergens op de wereld is het vijf uur geweest, dus hoogste tijd voor een goed glas Heineken. En ook een gerookte zalm heeft het recht om te zwemmen; wat dat betreft ben ik fervent aanhanger van de Partij van de Dieren.
Wandelend door de duinen, ontdek ik idyllische duinpannen, pannen zonder deksels. Duinpannen om romantische momenten te beleven of geile seks, met een of ander eilandmeisje, dat ook weleens iets anders wil, dan de gebruikelijke wip met Gerben op zaterdagavond. Voor alle zekerheid heb ik een voorraaddoos viagrapillen en een familieverpakking condooms in mijn rugzak meegenomen.
Maandagmiddag, drie uur blijkt een incourant moment voor steelse ontmoetingen in een duinpan op Vlieland. Het blijkt maar weer eens dat Vlieland geen Ibiza of Kreta is.
Vanaf een duintop (toch een hoogtepunt bereikt) kijk ik uit over zee, zie ik zeezeilers voorbij gaan; inderdaad, sailing towards the wind. En in het oosten ontwaar ik de Drommedaris, het fallussymbool van Terschelling.
Vlieland, dus. Mijn eerste bezoek aan deze parel in de Waddenzee dateert uit 1968, het jaar waarin troepen van het Warchau-Pact een einde maakten aan de Praagse Lente, waarin de toenmalige CSSR wereldkampioen ijshockey werd door in de finale de USSR/CCCP te verslaan, Apollo-8 een rondje om de maan vloog, en ik samen met mijn klasgenoten een week op Vlieland kampeerden; een uit de hand gelopen schoolreisje, kamperend in lekke tenten, waarvan ik me behalve de regen, de duinen, het strand en de vuurtoren, vooral het aardappelen schillen herinner, in een kring, voor de tent. En Jacqueline natuurlijk, op wie ik heimelijk verliefd was.
Tien jaar later, in 1978, was ik er nog een keer, met mijn toenmalige en veel te jong overleden vriendin. We waren studenten, het leven was een feest, we speelden gitaar bij het kampvuur en zongen "blowing in the wind". Het leven is daarna nooit meer hetzelfde geworden.
Het is daarom dat ik, na zoveel jaar, weer naar Vlieland wilde.
Ik droom de laatste tijd nogal vaak en veel. Niet alleen over eilandmeisjes in duinpannen zonder deksels, vooral over hoe het leven zou zijn geweest als alles net even anders was gegaan. Wellicht had ik dan nu geen onverkoopbaar huis, met een torenhoge hypotheek, wellicht had en zou ik mijn kinderen dan vaker hebben gezien en meer met hen hebben beleefd, waarschijnlijk had ik dan niet iedere nacht alleen in bed naar het plafond liggen staren.
Inmiddels ben ik zozeer kluizenaar geworden, dat ik liever alleen op Vlieland ben, dan tussen mensen op kantoor of in de stad. Wie te dicht bij mij komt, stoot ik af, tenzij zij lesbisch is of voor eeuwig en vooral gelukkig getrouwd.
Uit het westen waaien verdwaalde wolken over en de MS Vlieland brengt een nieuwe lading toeristen, bejaarde echtparen, jongverliefden, alleenstaande vegetariërs en een horde schreeuwende schoolkinderen.
De eerste dag van Expeditie Vlieland nadert zijn einde.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten