woensdag 24 april 2013

Expeditie Vlieland - Dag 3

Rode oortjes
Nee, niet de oortjes voor mijn smartphone, die zijn immers wit. En ook niet het erotisch maandblad uit vervlogen tijden, toen er nog geen internet was om porno in alle soorten en maten over het i-volk uit te storten. Lezer dezes weet natuurlijk niet waarover ik het heb, heeft nog nooit een porno-site bezocht en ook nog nooit een naaktfoto via de browser bekeken. Mijn lezers doen dat niet, stuk voor stuk brave burgers, net als ik.
Toen ik afgelopen maandag op de stoel ging zitten, waarop ik nu dit niemendalletje zit te typen, vroeg de lieftallige bediende nog of ik me wel had ingesmeerd, met zonnebrand, factor zoveel of meer. Achteloos wuifde ik haar goed bedoelde advies van tafel. In de wind slaan, want er stond een stevige bries.
Zij, het eilandmeisje van dat factor zoveel advies, zit nu naast me, blijkt schoonheidsspecialiste in between jobs, vertrekt binnenkort naar Kreta, om daar tot oktober in een beauty en wellness center te gaan werken. Zij kon het dus weten, wist het ook en had bij nader inzien gelijk. Niet alleen mijn voorhoofd, mijn neus, mijn wangen maar ook mijn oren zijn rood verbrand.
"Je hebt rode oortjes", zegt ze, met een brede grijns, van oor tot oor.
Toen ik op Kreta was, in 1991, was er nog geen "O, o, Cherzo" en werden "Rode Oortjes" nog onder de toonbank bij de sigarenboer verkocht. De tijden zijn veranderd! Het eilandmeisje vertelt honderd uit, over haar sekscapades met vriendjes één tot en met zoveel; alle soorten en maten, alle kleuren van de regenboog, alleen geen schrijvende radiomaker met rode oortjes. Wat nu gewoon is, kennelijk vanzelfsprekend, was in mijn jeugd niet bespreekbaar; althans niet zonder schaamrood op de kaken, zonder rode oortjes.
Wat als ik zo jong was geweest als dit eilandmeisje?
Er zijn tenminste twee soorten "wat als ... ". De ene soort is van het type "zonder de wetenschap van nu", de andere van het type "met de wetenschap van nu". Laat ik me tot de tweede soort beperken, aangezien de eerste zinloos en bovendien niet te beantwoorden is.
Wat zou ik, met de kennis van vandaag, niet hebben gedaan wat ik wel heb gedaan, wel hebben gedaan wat ik niet heb gedaan?
Vlieland is te klein, om tijdens een wandeling van oost naar west en terug alle antwoorden op deze ogenschijnlijk zo simpele vraag te vinden. De toestand van het leven anno 2013 is geen oorzaak van de pijn, slechts een gevolg van pijnlijke fouten en verkeerde beslissingen. Een opsomming van een en ander zou de lezer ernstig vervelen. Kort samengevat: ik had voor mezelf moeten kiezen, in plaats van het anderen naar de zin te maken. Vergeleken met mijn leven stelt een dwangmatige neurose niets voor, de manische depressie is een vanzelfsprekend gevolg.
Doe er dan wat aan, zeggen mensen als @jndkgrf en @RonMeijer, @Debbi3 en @zwaptwit. Ze hebben makkelijk praten, ze praten makkelijk, omdat ze niet begrijpen dat zelfs het inpakken van een reistas, voor een vakantieweek op Vlieland, voor een depressieveling al een hele opgave is, een geweldige prestatie als het is gelukt. Nou ja, twee spuitbussen deodorant, drie tandenborstels en twaalf onderbroeken om vol te schijten; beter teveel dan te weinig.
Doe er dan wat aan, zeg ik iedere dag weer, tegen mezelf. Maar ik weet niet hoe, niet wat, niet waar te beginnen.
Was ik maar een eilandmeisje, desnoods met rode oortjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten