vrijdag 27 september 2013

de puzzelstukjes van zornig

Lieve vrienden, lieve familie
Lieve Julia, Tessa, Timo, Yuri
Lieve Gertrude
Lieve Mama

Afgelopen maandag overleed Papa, mijn lieve vader

De oude Zornig

Drager van de eremedaille in goud, verbonden aan de orde van oranje nassau,
Onderscheiden met het ereteken voor orde en vrede, met gespen en het draaginsigne “veteranen”.

Zornig Senior

Een sterk mens, een moedig mens, een trouw mens, een mooi mens en bovenal een lief mens.

89 jaar oud
63 jaar getrouwd
62 jaar vader
24 jaar opa

Toen duidelijk werd dat hem geen lang leven meer beschoren zou zijn, vroeg ik mij af:

“WAT NEEM IK VAN JOU MEE?”

Een eenvoudige vraag, met vele antwoorden. Ik wil hier en nu een paar van mijn antwoorden met jullie delen.

We nemen allemaal een of meer puzzelstukjes mee, die samengelegd een prachtig tafereel laten zien, het verhaal van Papa´s leven, van klein jongetje tot oude man.

Opgegroeid in een gezin met tien kinderen, in de crisisjaren voorafgaande aan de tweede wereldoorlog.
Ondergedoken in de oorlog, om Arbeitseinsatz of erger te ontlopen.
In een landingsboot naar Engeland, verolgens naar Schotland en Amrika, om opgeleid te worden tot Marinier, in Camp Lejeune van het US Marine Corps.
Oorlogsvrijwilliger, de Mariniers Brigade, Sergeant Majoor bij de verbindingsdient van het 3e infanteriebateljon en de brigadestaf van het Corps Mariniers.

Puzzelstukjes.

Papa en Mama leerden elkaar kennen, gedurende die Indië-tijd en trouwden in Rotterdam, gingen wonen in Winterswijk, de geboorteplaats van Papa.
Het ware zware tijden, de tijden van Nederland Herrijst, een omgebouwde directiewagen als eerste woning, met een wieg, want Gertrude is daar in die wagen geboren.

Barre tijden, hard werken, lange dagen, veel stress, maar altijd trouw, volhardend, met eindeloos doorzettingsvermogen en altijd in het bedrijfsbelang of in het belang van de aannemersbond.
Misschien cijferde hij zichzelf weleens te veel weg.

Puzzelstukjes.

Op zaterdag deed hij boodschappen, op de fiets, we hadden nog geen auto.
En dan kocht hij op de terugweg uit het dorp een bosje bloemen, voor Mama, omdat er in het weekeinde bloemen op tafel horen te staan.
En speciaal voor mij maakte hij een vlieger, van vliegerhoutjes, vliegerpapier, vliegertouwtjes, vliegerlijm ... en een staart.
Wat hij voor ons, voor Mama, voor Gertrude, voor mij deed, deed hij met aandacht en liefde.

Puzzelstukjes.

Kamperen op Ockenburg, met de eerste auto naar Interlaken, tenten werden caravans, het was zijn lust en zijn leven, de zomervakantie, naar een ver land, natuur genieten, steden ontdekken, mensen leren kennen, vrienden maken.
Tot 9 jaar geleden reed hij, samen met Mama door Europa, om iedere keer weer samen een ontdekkingsreis te beleven.

Bridgen was ook zoiets, eerst voor het plezier, later in competitieverband en tot een paar weken geleden, op maandagmiddag, weer voor het plezier, met zijn vrienden.

Het Volksfeest, het hoogtepunt voor iedere Winterswijker, zijn bijdrage in de Bloemencommisie, zijn bijdrage als penningmeester in het bestuur van de Vereniging Volksfeest. Het was een eer, het was een passie, het was ook een welverdiend eerbetoon, aan hem.

Puzzelstukjes.

Yuri, de -na mijn vader- liefste man van deze aardbol
Tessa, die (als je het beeld even uitzet) een prachtige kopie van mijn vader blijkt
Julia, de laatste uitdaging op het schaakbord, vrolijk, lachend, lief en mah yongh
Drie trotse kroontjes, de mooiste puzzelstukjes, die het tafereel vervolmaken.
Papa hield van zijn drie kleinkinderen, onvoorwaardelijk en trots.

Zoals hij met heel zijn hart van Gertrude hield en van mij, en het allermeest van Mama.

“WAT NEEM IK VAN JOU MEE?”

Ik neem niet alleen al die puzzelstukjes van dat mooie schilderij mee.

Ik neem ook een deel van Papa´s genen mee, een paar van zijn karaktereigenschappen.
Er zijn foto´s van lang geleden, waarop je kunt zien, hoe druppels water op elkaar kunnen lijken.
Het leeftijdsverschil van 32 jaar, zal ik evenwel nooit kunnen inhalen.
Er is nu geen tijd meer, voor mij, om hem in te halen; hij heeft zijn eindstreep gehaald.
Het is te laat, terwijl ik nog zoveel van Papa had willen leren, want hij was een wijs mens.

Het beetje kracht, moed, trouw, schoonheid en liefde in mij, staat in schril contrast met de bloemenpracht die mijn vader zijn levenlang heeft uitgestraald.

Maar toch .. alle goeds in mij, komt van jou, lieve Papa!

“PAPA, WAT NEEM JIJ VAN ONS MEE?”

De laatste keer dat wij met elkaar konden spreken, vroeg ik:
“Heb je pijn, Papa?”
Nog een keer gingen je ogen open ...
“Valt wel mee”
Zei je, zoals je altijd met problemen, pijn en verdriet bent omgegaan.

“Papa”
Zei ik, met tranen in mijn ogen ...
“Papa, weet dat
... Mama
... Gertrude
... Yuri
... Tessa
... Julia
... en ik, héél veel van je houden”

“PAPA, NEEM DIE WOORDEN VAN ONS MEE EN WEET DAT JE ALTIJD BIJ ONS ZULT ZIJN!”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen