dinsdag 10 februari 2015

Expeditie Vlieland - 2015 - 2

Heaumeau-beaut op de Wadden, aan de Wallen.

Vooropgesteld zij dat ik niets heb tegen vrouwen die het met vrouwen doen of mannen die het mannen doen. Verder zij opgemerkt dat schaken en biljarten tot mijn favoriete bezigheden horen; zowel met vrouwen als met mannen.
Dat u niet denkt dat ik discrimineer. Ik ben immers geen moslim die iedere anders denkende het graf in wenst, het hoofd afhakt of levend verbrandt.
Ik ben een gewone, rechtgeaarde Nederlander die, net als ieder ander, van tijd tot tijd wil genieten van rust, reinheid en regelmaat.
Op de boot naar Vlieland zag ik haar onmiddellijk zitten, die bloedmooie vrouw, prachtig bruine ogen, golvende haardos, zwoele lippen en een neusje waarop iedere zalm jaloers zou zijn.
Ik keek mijn ogen uit. Sterker: mijn ogen draaiden in mijn kassen, uit mijn kassen, hingen over mijn wangen, terwijl het kwijl uit mijn mondhoeken liep. Zelden eerder heb ik zoveel moois in één oogopslag mogen bewonderen.
Andere mensen dragen soms incontinentieluiers, lees ik weleens. Ik doe altijd een condoom om, als ik op reis ga. En dat was deze keer maar goed ook!
Was maar goed ook, bleek overbodig. De oogverblindende brunette die mijn blikken gevangen hield, bleek in gezelschap te verkeren van een bleek mormel met verlept vlas op het hoofd en zonder lichaamsvormen. En erger: de aanstaande Miss World zoende die zwabber vol op de bek!
Excuses, ik mag zwabbers niet beledigen; voor je t weet komt de bond tegen belediging van zwabbers in het geweer tegen mijn ietwat overhitte uitspraken.
Mijn bezemsteel verschrompelde ondertussen ijlings tot iets kleins, iets wat het beste te vergelijken van met de mindere helft van een doormidden gebroken tandenstoker.
Beschaamd en teleurgesteld sloot ik mijn ogen, met name omdat ik niet wilde zien hoe ik vanaf mijn roze wolk in een eindeloos zwart gat te pletter zou slaan.
Toen ik mijn ogen opende keek ik hem midden in de ogen.
Een Mak-figuur! Nee, geen mak figuur, maar een onmens met het uiterlijk van Geert Mak, de schrijver van 'In Europa' en ander communistisch propagandamateriaal. Hete, naar garnalen stinkende stoom kwam uit zijn 'Gutmensch'-mondje en zijn grijze krullen wapperden van links naar extreem-links.
Ik probeerde mijn hoofd nog af te wenden, maar zag toch vanuit een ooghoeken hoe Mak, zoals ik de man gemakshalve maar zal noemen, zijn kruis beroerde om zijn veganistische worst tot grotere hoogte te verheffen.
De salon uit, de trap op, rennend bereikte ik het bovendek van MS. Midsland, waar een striemende regenbui mijn hoofd zandstraalde en neus en wangen bijkans ontdeed van hun huid.
Liever doodvriezen op het bovendek van MS. Midsland dan in handen vallen van die Mak, althans van dat Mak-figuur.
Mak wachtte mij op, toen ik mijn bagage wilde afhalen. Met bloeddoorlopen ogen staarde hij mijn aan, zijn blauwe tong hing tot over zijn kin, zweetdruppels paarlden over zijn voorhoofd, ik zou zijn slachtoffer zijn!
Juist toen hij zich aan mij wilde vergrijpen, greep de zwabber in. Ze schopte de blauwtong in zijn kruis, nam mij bij de hand om mij naar mijn hotel te brengen, waar haar bruinoog ondertussen mijn bagage had afgeleverd.

Lieve Heaumeau-mannen, laat mij toch met rust.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen