maandag 2 maart 2015

De revolutie had zo mooi kunnen zijn, maar ik moet mij verschuilen ...


Er hangt een pamflet, aan de voordeur van het Apfelzorniger dorpshuis.

Na het overleg met mijn politieke vrienden, in een donker café waar de rook van cubaanse sigaren en de geur van cubaanse rum ons in hogere wolken bracht, sloop ik via de achterdeur naar buiten, bang dat de kapitalistische fascisten mij in de kraag zouden grijpen en aan de schandpaal zouden nagelen.
Want zo zijn die imperialisten, die stellen kritische vragen. En als je geen antwoord hebt op die vragen, dan zeggen die neo-liberalen dat zij wel antwoorden hebben. Ze moesten verboden worden, we gaan ze verbieden, die vijanden van de arbeidersklasse.

Mijn politieke vrienden hebben helaas enkele massamoorden begaan, maar dat was allemaal in het belang van onze idealen, voor de strijd van de arbeiders, de stijd tegen de grootgraaiende regenten, die in grote paleizen wonen en in een lease-auto rijden.

Het pamflet dat wij, mijn politieke vrienden en ik, hebben geschreven houd ik veilig verborgen onder mijn hemd, tegen mijn hart. Mijn hart dat warm en opgewonden klopt voor de broederlijke strijd tegen de vijanden van de arbeidersklasse. De neo-liberalen mogen niet voorkomen dat ik het pamflet ga publiceren en ik ben bang voor de kapitalistische fascisten, die op iedere straathoek loeren om strijders als ik gevangen te nemen en op te sluiten in de kelders van hun kastelen.

EINDE aan ONDRUKKING van ARBEIDERS door IMPERIALISTEN & FASCISTEN!
Alle productiemiddelen worden eigendom van de arbeidersbeweging en namens die arbeidersbeweging zal de partij (dat zijn dus mijn eerder genoemde vrienden, uit dat café) de productiemiddelen beheren, de vijanden van de arbeidersbeweging heropvoeden in daartoe op te richten kampen en de arbeidersstaat verdedigen tegen de vijanden van de arbeidersklasse.
Er zal werk zijn voor alle arbeiders in de volkseigen bedrijven, waar -in door planeconomen van de partij vastgestelde aantallen- wasknijpers, vingerhoedjes, puntenslijpers en andere noodzakelijke behoeften zullen worden geproduceerd, die vervolgens tegen vastgestelde prijzen verkocht zullen worden. Door het neo-liberale denken in termen van vraag en aanbod uit te bannen, zal er welvaart en vrede komen voor alle arbeiders.
Er zal gratis brood zijn, voor alle arbeiders, tenzij de oogst tegenzit. Er zal gratis broodbeleg zijn, voor alle arbeiders, als we zoveel wasknijpers, vingerhoedjes en puntenslijpers produceren dat we ook de vraag aan zulke noodzakelijke behoeften in andere landen met welke wij in vrede en vriendschap zullen participeren, kunnen bevredigen. En arbeiders die bovengemiddeld presteren maken (vermits zij lid zijn van de partij en geen dossier hebben bij de controlerende organen) kans op een fiets, zodat zij niet meer naar de fabriek hoeven te lopen.
...
En dat is pas het begin van het pamflet, waarin mijn vrienden oproepen tot revolutie, tot strijd tegen de kapitalisten en andere neo-liberalen. De idealen van mijn vrienden maken mij opgewekt en strijdbaar. Ik zou graag vooroplopen, met een vlag van de partij, om samen met mijn vrienden de zittende regenten van hun pluche te jagen.
Maar iemand moet leiding geven aan de controlerende organen, in stilte vijanden van de arbeidersklasse opsluiten in werkkampen, zorgvuldig controleren wie wat wanneer doet en daarvan een zorgvuldige boekhouding bijhouden. En mijn vrienden denken dat ik dat kan, met mijn kennis van de Hollerith Tabulator, het Mainframe, Cloud Computing, Big Data en Analytics.
De revolutie had zo mooi kunnen zijn, maar ik moet mij verschuilen ...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten